Gaby: ‘Ik schaam me voor het feit dat ik geen donor was voor ik er zelf eentje nodig had’

Persoonlijk

Gaby is moeder van Lars (11) en Lotte (8), getrouwd met een zeer gedreven ondernemer, ex-expatvrouw, eetcoach voor kinderen en schrijfster/uitgever. Blogt ook.

Column: De donorwet

Sinds de donorwet er definitief door is, is de discussie weer opgelaaid en ontploft het internet bijna met meningen en zienswijzen. Toen Lotte er op het Jeugdjournaal een item over gezien had en me heel bang vroeg of ze alsjeblieft geen donor hoefde te zijn, was dat natuurlijk méér dan oké.

Ontvanger

Nu weet Lotte ook dat ik wél een donor in mij draag. Ja, ik ben een ontvanger… En de laatste weken ben ik weinig artikelen tegengekomen die deze kant belichten. Hoe het is om daadwerkelijk een donor nodig te hebben en iemand anders bij je te dragen. Een persoon waar andere mensen om rouwen en die het misschien niet eens waren met het feit dat de overledene een donorverklaring had. Ik weet het niet. Ik weet niet of ik een deel van een moeder bij me draag. Ik weet niet of ze geleden heeft, of de moeder misschien een vader was… Ik weet het allemaal niet.

Hoornvlies problemen

Wat ik wel weet is dat ik mijn leven aardig op de rit had tegen de tijd dat ik mijn 40 kaarsjes kon uitblazen. Ik was geen donor, had inmiddels mijn lachrimpels en mijn lijf na twee zwangerschappen geaccepteerd, ik zei ‘nee’ als ik het ergens niet mee eens was en ik verontschuldigde me niet meer voor ieder klein ding. Ja, mijn groei als volwassen vrouw ging goed. Ik zag ook ineens de mooie mogelijkheden van het ouder worden. Totdat mijn hoornvlies vertroebelde en ik nog zo’n vijf procent zicht had aan één oog…. Nog het best te vergelijken met het oog van een oude hond die staar heeft. Pijnlijk en érg zichtbaar voor anderen. Dit verklaart dan ook meteen waarom ik niet meer zwaaide naar bekenden of sommige mensen totaal voorbijliep. Het maakte me enorm onzeker. Door de vergrijzing was zonlicht enorm pijnlijk en droeg ik vaak een hoed en grote zonnebril om maar zoveel mogelijk licht tegen te gaan.

Transplantatie

Gelukkig had ik een doortastende oogarts en zij verwees me door naar een gespecialiseerde kliniek. Ik hoopte het met medicatie, grote hoeden en brillen nog wel even uit te zingen tot 80 kaarsjes, maar helaas. Het hoornvlies was echt afgestorven en zou me alleen maar meer problemen gaan geven. Een transplantatie was het enige wat mij op mijn 41ste nog zicht kon geven op een leven waarin ik zelfstandig, zonder stok, de bioscoopzaal in kon lopen, mijn kinderen op het sportveld kon herkennen, mijn ogen kon opmaken, zelf de wc vinden zou kunnen vinden in een restaurant, eventueel mijn rijbewijs zou behouden en nog 100.000 andere dingen die zo veel waarde hebben in mijn leven.

Onzelfzuchtig mooi mens

En dus draag ik sinds Augustus 2015 een onzelfzuchtig mooi mens bij me en in me. En schaam ik me mijn ogen uit mijn hoofd dat ik zelf geen donor was voordat ik zelf een donor nodig had. Ik weet nu inderdaad al dat na mijn overlijden binnen vier uur het nummer op mijn zorgvuldig meegedragen pasje gebeld zal worden om mijn donor en mijn eigen hoornvlies op te komen halen. Voor onderzoek, zodat ik als ontvanger ook weer anderen mensen kan helpen. Vind ik dat nu een heel fijn idee? Nee. Vind ik dit een fijn idee voor mijn dochter? Nee. Maar ik doe het wel! Uit overtuiging en dankbaarheid. Dat dit mooie mens wel heeft besloten zijn of haar hoornvlies te doneren en niet deze juist heeft uitgesloten omdat ‘de ogen de spiegel van de ziel zijn’.

Meningen

Wat ik de afgelopen weken heb gelezen zijn vooral de zienswijzen van mensen die geen donor willen zijn en ook zeker weten dat ze geen donor zouden accepteren als ze er ooit een nodig zouden hebben. Nogmaals: ik respecteer oprecht ieders mening, maar ik vind wel dat je pas écht een mening kunt vormen als je daadwerkelijk voor de keuze wordt gesteld.
En dan ben ik nog een van de gelukkigen! Ik had het ook overleefd zonder donor. Maar wat nu als het mijn hart of longen waren geweest die het opgegeven hadden…

Met heel mijn hart help ik graag een andere vader, moeder, opa, oma, tante, oom, vriendin, vriend, ketting rokend of niet, met overgewicht of zo slank als een den. Het maakt niet uit. Ik geef het met liefde en ik weet uit ervaring dat ik als donor met héél veel liefde wordt ontvangen.