Je geduld verliezen met kleine kinderen… en dóór!

Heus, die tere kinderzieltjes kunnen echt wel tegen een stootje

Kids

Laatst schreef Famme’s Anne over het moment waarop ze haar geduld verloor tegen haar tweejarige dochter – en dat dat naast vervelend, eigenlijk ook prima was. Dat is het ook, vinden wij.

Wat niet wegneemt dat moeders zich vaak schuldig voelen als ze hun geduld verliezen tegenover kinderen, en al helemaal niet als het om kleine kinderen gaat. We zijn bang dat dit soort momenten (vaak gepaard met stemverheffing en duidelijk vertoon van frustratie) mogelijk de tere kinderzieltjes krenken.

Voor iedereen die een peuter, kleuter, pré-puber of puber in huis heeft (lees: een kind)

Ook al weten zogenaamde millenial ouders allang dat de perfecte ouder niet bestaat en dat ‘fouten’ maken eerder regel dan uitzondering is, voelen we nog steeds de behoefte het zo goed mogelijk te doen. Maar ja, iedere ouder die een peuter, kleuter, pré-puber of puber (lees: een kind) in huis heeft, weet dat die wens regelmatig in schoonheid sneuvelt, en dat daar niets tegen te doen is.

Psychology Today publiceerde een zogenaamde ‘fix-it’ lijst om in te zetten op het moment – en nadat – je uit je stekker gegaan bent om eventuele toekomstige schade zoveel mogelijk te beperken.

1. Verlaat de ruimte

Als tot tien tellen (in zeven talen), diep in- en uitademen en andere afleidingsmanoeuvres niet werken, dan is de enige optie om de fysieke ruimte waarin jij en je kind jullie bevinden, te verlaten. Een paar minuten kan al genoeg zijn. Uiteraard alleen als dat geen gevaar oplevert voor je kind (parkeergarages, bijvoorbeeld);

2. Beperk contact

Als je weer in de buurt van je kind bent, beperk dan jullie oogcontact tot een minimum, evenals de communicatie. Dit is de beste manier om allebei even weer even op adem en in balans te komen;

3. Laten we praten

Als je allebei weer rustig bent, vraag dan of je kind even naar je wil luisteren omdat je het wil hebben over wat er net gebeurde toen mama haar geduld verloor en zo schreeuwde (of iets anders verontrustends deed);

4. Zorg voor een Amerikaanse happy ending

‘Toen mama net zo schreeuwde omdat je niet naar haar luisterde, wilde ik je niet bang maken, en het spijt me als dat wel gebeurde. Ik vind het niet leuk dat ik je daarmee gekwetst heb, en ik zal proberen te voorkomen dat het ooit nog een keer gebeurt. Zullen we opnieuw beginnen?’ En, daarna: ‘Wil je nog iets tegen me zeggen over wat er gebeurd is?’ En op die manier, lieve mensen, voorkom je dat het voorval toekomstig letsel bij je kind aanbrengt.

Like, really?

Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat laatste punt echt teveel van het goede. Kinderen mogen heus ook worden aangesproken op het feit dat hun eigen gedrag iets met mama’s verloren geduld en daaropvolgende uitbarsting te maken had. En nee, daar hoeven we het niet mee goed te praten, maar door het stof kruipen is weer het andere uiterste, vind ik. Het is een Amerikaans artikel, dat verklaart een boel.

Driftbuien van je kind: dit is hoeveel dagen per jaar je bezig bent ze te bedwingen

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Psychology Today