‘Gewoon een jongetje uit de klas’

De tranen biggelden over onze wangen toen we deze brief van onze Phileine ontvingen. Het leven kan zó oneerlijk zijn…

Dag lief klein bijzonder kind,

Nog maar zo kort geleden was er niets aan de hand. Was jij net als al die anderen gewoon een jongetje uit de klas van mijn dochter. Een lief jongetje. Een stiller jongetje. Een aardig jongetje. Nu ben jij ‘het’ jongetje. Iedereen praat over je. Iedereen denkt aan je en alle kinderen uit je klas zijn druk om tekeningen voor je te maken. Die heb je nodig om je te troosten. Om je een beetje af te leiden van het grote verdriet waar je nu in ondergedompeld wordt.

Voor jou alleen nog papa bij het hek

Want ineens ben jij het jongetje zonder moeder. Ineens ben jij het jongetje dat nooit meer in de armen van zijn mama kan rennen als de schoolbel is gegaan. Voor jou alleen nog papa bij het hek.

Jouw mama is gestorven. Zomaar. Zonder reden. Niet omdat jij stout was, wat je eerst nog dacht. Niet omdat ze jullie eigenlijk niet lief vond. Gewoon omdat ze heel erg ziek werd en zij niet kon winnen van de ziekte. Ze heeft het zo hard geprobeerd. Ze wilde zo graag bij jou blijven. Maar het kon niet. En nu ben jij alleen. Alleen met papa en met je grote broer. En dat is niet eerlijk.

Nare droom

Ik zou willen dat ik je kon vertellen dat het allemaal maar een nare droom was. Dat ik naar je bed kon lopen om je wakker te schudden. Dat ik je kon vertellen dat mama zo weer thuis komt. Dat ze alleen maar even uit moest rusten, net als alle andere moeders.

Ik kijk naar je terwijl je bij ons aan tafel zit. Je eet zo af en toe een avondje bij ons. Dan kan papa even bezig met andere dingen. En terwijl je zit te eten gaan mijn gedachten naar jouw moeder. Het is zo ontzettend oneerlijk. En zonder dat ik het wil rolt er een dikke traan uit mijn ogen. Net als ik ‘m weg wil vegen sta jij op om mij een dikke knuffel te geven en zegt:

‘Niet verdrietig zijn, je moet gewoon mama in je hoofd stoppen, dan word je vanzelf weer vrolijk’

Meteen zie ik het hoofd van je moeder met haar stralende ogen. Ik geef die ogen een plekje en ik besef, je hebt gelijk. En met een liefdevolle lach knuffel ik je heel hard terug.

Dag lief vriendje, dankjewel dat je me zo veel leert.

Liefs,

Mama Phileine

Lees ook deze brief waarin Phileine haar woord richt tot een andere moeder. En niet zomaar een moeder…

Wil je reageren op deze brief van Phileine? Dat kan op onze Facebook >

Reageer op artikel:
‘Gewoon een jongetje uit de klas’
Sluiten