Heeft jouw kind nog geen passie?

'Ga er dan eens héél snel een voor hem vinden!'

Kids

… zegt de ene Amerikaanse moeder tegen de andere. En daarin maakt ze een cruciale denkfout.

‘Mama, ik wil op pianoles’. ‘Beste vriendje Luuk zit op hockey, dat wil ik óók’. ‘Ik vind schilderen heel erg leuk, mag ik nieuwe kwasten hebben?’

Grote kans dat je als moeder meteen naar de muziekschool/hockeyclub/AKO gerend bent om aan bovenstaande wensen van je kind te voldoen. Want hoe leuk is het als je kind een ‘passie’ heeft? Als je kind iets heel leuk vindt om te doen, daar graag tijd aan besteedt, er helemaal in op kan gaan en – we zeggen het nog maar eens – dat fantastisch vindt: dat is héél erg leuk.

Dat gaat helaas niet altijd op voor Amerikaanse kinderen, zo schrijft een columniste onlangs in de New York Times. In Amerika begint de noodzaak voor het hebben van een passie voor kinderen de spuigaten uit te lopen. De schuldigen? Papa en/of mama, de zogeheten passion pushers, kunnen hun kinderen hiermee eerder schaden dan verrijken.

Doorslaggevende factor

Kinderen gaan naar de kleuterschool en de lagere school. Ze spelen in het rond, proberen van alles uit, het ene moment is judo leuk, om vervolgens toch liever op ballet te willen, maar ook saxofoonles en theaterles moeten een keer geprobeerd worden, evenals postzegels verzamelen een tijdje echt helemaal te gek is. Tijdens de middelbare schoolperiode krijgen de hobby’s iets meer vaste vorm. Althans, dat is te hopen. Want, zo lijkt anno 2015 het geval in Amerika: om toegelaten te worden op een goede universiteit of hogeschool geeft het hebben van een passie de doorslag.

En niet zomaar een passie: eentje die diepgaand is, die iedereen kent (en bijzonder vindt) maar vooral eentje waardoor je kind met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Dus je zoon is zeer talentvol hobo-speler? En speelt vijf dagen per week mee met de jeugdselectie van het Nederlandse hockeyteam? Nou, met hem komt het wel goed. In tegenstelling tot zij zonder passie: die doen maar wat en zullen (zakelijk) nooit echt succesvol zijn. Zo lijkt op dit moment de Amerikaanse gedachtegang te zijn.

Passie-jagen

Dus begint de jacht op een passie voor ouders al vroeg, constateert de columniste. Zodra een Amerikaanse kleuter ook maar een paar minuten naar een gitaar kijkt of op de snaren krabbelt, is de gitaar al afgerekend en de gitaarleraar al gegoogeld. En ‘erger’ nog: een kind dat op een bepaalde leeftijd nog niet echt een voorkeur voor iets wat lijkt op een hobby heeft laten zien, wordt door haar ouders liefdevol doch dringend in een zekere richting gestuurd. ‘Volgende week is je eerste streetdance-les lieverd, en dat is me toch ont-zet-tend leuk!’ Het tijdig vinden van een passie is anno 2015 voor Amerikaanse ouders een obsessie geworden.

En dat is niet zonder gevolgen, waarschuwt de schrijfster. Fake passions (passies die opgelegd worden, maar niet echt als passie ervaren worden) verdringen de kans op het vinden van echte passies. Logisch: een kind dat drie keer per week verplicht moet oefenen voor streetdance, krijgt wellicht nooit de kans te ontdekken dat ze tekenen met houtskool waanzinnig vindt (en er ook nog eens heel erg goed in is).

Levenslang

De moraal van het verhaal: vergeet dat verplichte passie-vakje in de aanmelding voor de universiteit; laat je kinderen volop de wereld en hun eigen passies verkennen. Een kind is (nog) niet bezig met het bewust vinden van passies. Ouders moeten die zoektocht helemaal niet willen sturen, en al helemaal niet vroegtijdig beëindigen. Die tocht, de jacht naar passies kan namelijk een heel leven lang duren. Amen.

Hoe belangrijk vind jij het dat je kinderen hun eigen hobby’s en passies vinden? Probeer je dat (onbewust of bewust) als moeder toch een beetje te sturen? Deel je mening met Famme.

Hoe goed kunnen deze twee kinderen salsadansen? Kijk de video >

Meer leuke content? Like ons op Facebook