Helikopter mama? Sneeuwploeg ouder? Maak plaats voor de ReddingsDoei moeder

Muriel Oonincx 26 okt 2014 Kids

Welke stijl van opvoeden hanteer jij? Zo maar een vraag die je gesteld kan worden. Tijger-, Helikopter-, Sneeuwploeg-, Vrije uitloop-moeder. Er valt heel wat te kiezen. Beetje onzin vinden wij soms, maar nu is er weer een nieuwe en er valt wat voor te zeggen. No Rescue Parent noemen ze het in Amerika en het is de nieuwste opvoedhype. Wij hebben hem omgedoopt tot de ReddingsDoei-Moeder.

Wars zijn we ervan om in hokjes geduwd te worden, maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik het heerlijk vind om te lezen en zelf te schrijven in types, categorieën en lijstjes. Al was het maar omdat het je even gemakkelijk reset, op iets wijst. En de goede verstaander pikt uit elke opsomming zijn of haar aandachtspunten om verder mee te gaan.

Type moeder

En de nieuwste opvoedstijl die we kunnen toevoegen aan het lijstje ‘welk type opvoeder ben jij?’ hebben wij omgedoopt tot de ReddingsDoei-moeder. En ik moet zeggen ik herken mezelf er wel een beetje in. Mijn kinderen zijn nog iets te jong om er echt actief mee aan de slag te gaan, maar deze week deed ik poging bij mijn 6-jarige en dat ging als volgt:

Happy boy playing tennis
‘Lieve schat, je hebt straks tennisles op school, het is dinsdag, dus vergeet je racket niet mee te nemen.’ ‘Ja, mama.’ ‘Schat, heb je je racket al in je tas gedaan (tien minuten later).’ ‘Nee, mama.’ ‘Doe je ‘t?’ ‘Ja, mama.’

Vergeten racket

Normaal gesproken stop ik ‘t racket alsnog in zijn tas, draag de tas naar de auto en rijd ‘m naar school. Of erger nog: breng het racket later langs bij school, omdat het zielig is als hij niet kan tennissen. Maar deze keer waarschuwde ik ‘m nog een keer en liet het daarbij. Racket? Lag nog gewoon bij de sportspullen. Na school kwam zoonlief met boze oogjes binnen om mij te vertellen dat ik was vergeten zijn racket mee te geven…

Geen reddingen meer. NO RESCUE. Weg met de reddingsboei. Vanaf nu ben ik een ReddingsDoei-moeder

Je zult ‘t toch zelf een keer moeten leren, lieverd. En experts zijn het met me eens. In het verleden sprak ik regelmatig met Steven Pont, ontwikkelingspsycholoog, die betoogt dat hyperouders (die te veel voor hun kind willen doen) hun kinderen niet verder helpen. Als een kind elke keer uit een situatie gered wordt (Helikopter ouder) leert het niet zelfstandig worden en de consequenties van eigen gedrag te dragen. Gevolg: onzekere, angstige kinderen of (ook mogelijk) kinderen die denken dat ze de wereld aan kunnen, omdat alles voor ze wordt opgelost. Maar later als ze gaan studeren of in het werkleven lopen ze keihard tegen hun tekortkomingen aan. Niet helpen kan dus in bepaalde situaties (niet alle) beter uitpakken dan wel helpen. Maar het is wel belangrijk om het ReddingsDoei-moederschap voor te bereiden.

Een goeie ReddingsDoei-moeder:

Als je stopt met het oplossen van alle problemen van je kinderen en je ze verantwoordelijker maakt voor zichzelf leren ze de consequenties te ervaren van de fouten die ze maken. Het is zeker niet leuk om te zien en horen dat ze standjes krijgen van de juf of de tennisleraar, maar ze leren uiteindelijk zelf verantwoording te dragen en je zult zien hoe goed ze dit kunnen. En dat betekent echt wel dat je moederhart af en toe een sprongetje maakt en je de neiging zult voelen om fouten te gaan oplossen. Niet doen betoogt het geen Geen Reddings-beleid.

‘Een kind dat altijd alles vergeet heeft een ouder die alles onthoudt’

De Do’s en Don’ts:
– Begin ermee als kinderen er in hun ontwikkeling ‘klaar voor zijn’. Vanaf een jaar of zes, misschien ietsje ouder.
– Begin met kleinere zaken en breid het uit naar grotere
– Praat over de fouten, negeer het niet
– Gebruik het niet bij éénmalige foutjes, maar als het keer op keer de fout in gaat
– Leg je ‘geen reddings’-beleid van te voren uit
– Wees duidelijk over de verantwoordelijkheid die je kind vanaf nu draagt
– Help ze door duidelijke zichtbare schema’s en planningen met ze te maken. Denk aan grote weekschema’s op de koelkast of slaapkamerdeur.
– Wees empathisch als er vergeten wordt. Het doel is verantwoordelijkheid leren en niet je persoonlijke autoriteit laten gelden.
– Zeg dus niet: ‘Ik heb het je toch gezegd.’

Toen mijn oudste zijn boosheid kwijt was gaf ik hem een dikke knuffel, knielde bij hem neer en zei: ‘Ik weet zeker dat je je racket volgende week wel meeneemt. Morgen zwemles op school, hè! Ik zorg dat de spullen op de juiste plek liggen…

Wat vinden jullie van de ReddingsDoei-moeder? Praat mee op Famme Facebook.
D

Reageer op artikel:
Helikopter mama? Sneeuwploeg ouder? Maak plaats voor de ReddingsDoei moeder
Sluiten