Help! Hoe overleef ik het eerste slaapfeestje van mijn dochters?

Of eerder: hoe overleven ze het zelf?

Kids

Het ene moment sta je de hele nacht naast hun wieg om te kijken of ze nog wel ademen en het volgende moment gaan ze naar een slaapfeestje. En daar heb ik het een stuk zwaarder mee dan zij.

‘Mama, mama, we hebben een slaapfeestje bij Isabella.’ Mijn dochters zijn dolenthousiast en beginnen hun ‘trunkies’ ter plekke in te pakken. Gisteren wiegde ik ze nog in slaap en vandaag hebben ze een slaapfeestje, inclusief latenight movie én midnight snack, heeft de moeder van Isabella beloofd. Enthousiast springend op het tweepersoonsbed van Isabella, het eerste bed waarin ze zonder mij of opa’s en oma’s dicht in de buurt zullen slapen, laat ik ze achter.

Pannenkoeken-ontbijtjes en kussengevechten

Natuurlijk is een slaapfeestje het ultieme feest voor kinderen. Geen bedtijd, zo lang kletsen en giechelen als je maar wilt, een kussengevecht, snoepen als je eigenlijk allang in dromenland zou moeten zijn en een pannenkoeken-ontbijt op de koop toe. Mijn dochters hebben er dan ook weken naar uitgekeken.

Terwijl Isabella’s moeder en ik overleg voerden over allergieën, bedtijden en snoepverboden, speelden hun knuffels al eindeloos ‘sleepover party’s’ in de poppenbedden en werd de koffer keer op keer opnieuw ingepakt. De voorbereiding was dus up to date en gelukkig ken ik de ouders van Isabella goed, komen we vaak bij hen thuis en houdt Isabella’s moeder er dezelfde normen en waarden op na die ik in ons huishouden probeer hoog te houden. Ik zie dus geen reden om mijn dochters dit slaapfeestje te onthouden.

Waar ligt de grens?

Toch vind ik een kind van vijf nog erg jong en kwetsbaar en ben ik benieuwd hoe andere ouders hierover denken. In mijn online zoektocht stuit ik op diverse Amerikaanse sites, waarop het motto ‘niet doen, tenzij het familie is’ lijkt te zijn. Nu vinden Amerikanen wel meer eng, maar toch wil ik me ook niet te roekeloos in dit avontuur storten.

Natuurlijk heb ik mezelf ervan verzekerd dat ik deze ouders vertrouw en dat ik vriendinnetje Isabella een leuk en lief meisje vind dat mijn dochters geen nare dingen zou willen laten overkomen. Maar goed, Isabella is net zes, dus dat is niet zo gek. Waar ligt mijn grens? Mijn hele leven op een matrasje naast mijn dochters’ bed is immers ook geen optie.

LEES OOK: Dit is wat er met je lichaam gebeurt na een nacht niet slapen

Ik denk dat het gezond is om je het volgende af te vragen:

1. Vertrouw je de ouders en ken je het huishouden? Zijn er oudere broers en zussen? Ken je hen ook? Zijn er huisdieren waarmee je rekening moet houden?
2. Staan de ouders ervoor open afspraken te maken en vinden ze het oké als je ze voor deze keer het hemd van het lijf vraagt?
3. Willen de ouders gedragsregels die jij belangrijk vindt naleven? Zijn ze betrokken bij jouw kind en zijn gevoeligheden?
4. Begrijpen ze het als je kind toch opgehaald wil worden en geven ze je kind gelegenheid om even te bellen, al is het maar om te vertellen hoe fantastisch leuk het allemaal is?

Natuurlijk is deze kwestie vooral gevoelsmatig te beoordelen: voelt het niet goed, om welke reden dan ook, voel je dan vooral vrij om nee te zeggen. Het is jouw kind, jouw moedergevoel en daar kan niemand iets tegen inbrengen.

Eventjes huilen

Inmiddels is het hier een paar dagen na ons allereerste slaapfeestje. De slapeloze nacht die vooral ik heb beleefd, is weer vergeten en op school worden stiekem al plannen voor een nieuw feestje gesmeed. ‘Ik moest wel heel eventjes huilen hoor mama,’ gaf één van mijn dochters meteen na het logeerpartijtje schoorvoetend toe. En dat is natuurlijk prima. Loslaten is zowel voor mij als voor hen een heel proces.

Naast slaapfeestjes zijn dit nog 9 ‘eerste keren’ die je als moeder vroeg of laat kunt afvinken

Bron hoofdbeeld: Tumblr

Meer leuke content? Like ons op Facebook