‘Het blije jongetje dat jij was bestaat niet meer’

Phileine schrijft: Dag lieve hero,

Persoonlijk

Phileine schrijft een brief aan het jongetje met ‘Hero’ op zijn trui. Want dat hij een held is, dat staat voor haar vast.

‘Hero’ staat er op je trui
Daar sta je.
Je gezicht is vuil, je haren vet en je ogen leeg.
In je handen een plastic zak met daarin jouw leven, of alles wat daarvan over is.
Je schoenen zijn versleten en je draagt oude trui.
Hero staat erop. En dat ben je.

Ze namen papa mee

Want jouw vader werd hardhandig mee genomen. Terwijl je samen met hem zat te eten kwamen ze binnen en schreeuwden dat jouw vader mee moest.
Je wilde hem nog tegenhouden maar ze schopten je in je buik. Na een kwartier werd de pijn wat draaglijker en rende je de straat op. Papa was verdwenen.
Je moeder legde je uit dat papa graag met de mannen mee ging. Er moest een heel belangrijk werkje worden gedaan en papa was de enige die dat kon.

Verstoppertje

Mama vertelde je dat ze haar waarschijnlijk ook nodig hadden dus dat ze terug zouden komen. Jij moest je verstoppen in de kast, dan zou mama jou komen zoeken.
Mama heeft je nooit gevonden. Twee dagen zat je te wachten, toen wist je dat ze weg waren.

Oorlog, nu weet je wat het betekent

Jullie hele huis was kapot gemaakt. De bank waarop je altijd tegen mama aankroop was verbrand, de tafel waaraan jullie samen aten was in stukken geslagen en van alle ramen in het huis was er geen een meer heel.
Het was oorlog. Je had dat woord zo vaak gehoord maar je had nooit echt begrepen wat het betekende. Nu wist je het.
Oorlog.
Het betekende het einde van geluk. Het einde van samen zijn. Het einde van jouw fijne leven.

Waarom kijk je zo verdrietig?

Mijn kinderen zien jouw foto en ze vragen me wat er met jou aan de hand is, waarom je zo verdrietig kijkt. Ik probeer ze uit te leggen dat er in jouw land oorlog is, dat in jouw land de mensen niet meer zo lief voor elkaar kunnen zijn, dat in jouw land sommige mensen liever alles kapot maken zodat iedereen naar ze zal luisteren. Ik krijg het niet voor elkaar ze te vertellen dat jouw ouders er niet meer zijn om hun armen om je heen te slaan. Om je te vertellen dat alles goed komt, om je te troosten als je wakker schrikt van al het lawaai om je heen.

Welke wedstrijd wordt er gespeeld?

Want hoe kan ik ze nou vertellen dat volwassen mensen soms zichzelf kwijt raken? Hoe kan ik een kind nou uitleggen dat de grote mensen in de wereld zo hard op zoek zijn naar erkenning dat ze daarmee vergeten dat dat begint bij jezelf? Hoe kan ik nou uitleggen dat er mensen zijn die alleen nog maar willen winnen terwijl ze diep in hun hart niet eens meer echt weten waar de wedstrijd over gaat. Hoe kan ik nou…? En waarom vraag ik t jou eigenlijk, jij die zo mijlenver af staat van wat er in jouw land gebeurt. Letterlijk en figuurlijk. Want in dit verre logeerland ben jij zelfs een vreemde van jezelf geworden.

Jouw kinderleven verwoest doordat grote mensen geen respect meer hebben

Het lieve, jonge, blije jongetje dat jij was bestaat niet meer. De vrolijke ogen zijn gelijk met jouw ouders mee genomen. Jouw kind-zijn is gestopt op het moment dat je uit de kast kroop. Jouw kinderleven is verwoest doordat grote mensen geen respect meer voor elkaar hebben.

De wereld heeft je nodig

Maar diep in mijn hart hoop ik dat jij op een dag in de spiegel zult kijken en jezelf weer terug zult zien. Dat je achter de tranen in je ogen jouw glimlach weer kunt vinden, dat je je bloed weer door je lijf voelt stromen, dat je jouw energie weer kunt en wilt gebruiken om wat liefde in de wereld te brengen. Want de wereld heeft heel hard een echte hero nodig.

Liefs, Phileine.

Wat oorlog met een kind kan doen; dit Syrische jongetje denkt dat de camera een geweer is… >

Meer leuke content? Like ons op Facebook