Het borstkanker verhaal van een moedige fotografe

Body & beauty

Toen Kerry Mansfield op haar 31ste kreeg te horen dat ze borstkanker had, was ze in shock. Ze had altijd gesport, gezond gegeten en net als veel anderen van haar leeftijd voelde ze zich onoverwinnelijk. Ze had er nooit aan gedacht dat er iets met haar lichaam kon gebeuren. ‘Knives and chemistry’ volgden, ofwel operaties en chemotherapie. Haar lichaamsbeeld zou de komende tijd compleet veranderen. ‘Ik ben misschien niet mijn lichaam, maar zonder mijn lichaam ben ik compleet iets anders.’

Kerry is in het dagelijks leven fotograaf. Om grip te krijgen op hoe de kanker haar lichaam veranderde, richtte ze de lens ditmaal op zichzelf. Ze nam de foto’s altijd alleen, zonder iemand in de buurt. Toen ze begon met fotograferen, had ze nog geen idee hoe de fotoserie zou aflopen. Inmiddels heeft ze de behandeling goed doorlopen en is de fotoserie, genaamd Aftermath, af. Bekijk hieronder de foto’s en lees haar verhaal.


‘De fotoserie kwam voort uit de wens om simpelweg mijn lichaam dat ik zou verliezen vast te leggen.’


‘Ik had niet de intentie om de foto’s met iemand te delen. Ik wilde ze juist voor mezelf houden, als een persoonlijk dagboek.’


‘Ik was eigenlijk best wel blij met mijn borsten voor de diagnose en was dus echt verdrietig dat ik er een zou verliezen. Ik wilde een beeld hebben van mijn borst voor de operatie. En ook van mijn haar. Het klinkt misschien platvloers, maar ik had een geweldige bos haar.’


‘Ik heb op het internet gezocht naar borstkankerfoto’s die de pijnlijke kant van de behandeling laten zien – niet de typische foto’s – maar ik kon niks vinden.’


‘Natuurlijk zijn er veel heroïsche foto’s (vaak in zwart-wit) van overlevers, met hun platte borst, die koninklijk en zegevierend de lens inkijken. En die foto’s moeten er ook zijn!’


‘Ik begreep alleen niet hoe deze foto’s iemand die net de diagnose had gekregen konden helpen. Het voelt een beetje alsof je de eerste en laatste pagina van een boek leest en de rest van het verhaal overslaat.’


‘Ik wist op dat moment niet hoe ik me zou voelen bij het delen van de foto’s, maar ik wilde eerlijk naar mezelf zijn. Foto’s maken die passen bij mijn ervaring – die was gevuld met veel lichamelijke en emotionele pijn.’


‘Ik was als kunstenaar altijd al geïnteresseerd in het vastleggen van tijd in foto’s.’


‘Alle foto’s zijn gemaakt in de douche van mijn kleine appartement in San Francisco.’


‘Het leek mij het beste om alle soorten afleiding buiten beeld te houden.’


‘Hierdoor focus je eerder op mijn veranderde lichaam en niet op de omgeving.’


‘Dankzij de tegels voelt het heel klinisch, wat het gevoel van de kankerbehandeling versterkt.’


‘Ik hoop dat ik een eerlijk beeld kan neerzetten van wat een kankerbehandeling met zich meebrengt, zodat anderen dit kunnen begrijpen.’


‘Ik ontvang regelmatig e-mails van vrouwen die de behandeling ondergaan, en ook van hun families. Ik moet er altijd van huilen, de foto’s blijken wat troost te bieden.’


‘Hoeveel invloed ik ook uit wilde oefenen op het project, het leven had simpelweg andere plannen met de serie.’

Kijk voor de complete fotoserie op de website van Kerry >

Deze 12 briljante campagnes tegen borstkanker moet je zien >

Meer leuke content? Like ons op Facebook