‘Het gevoel dat jij me gaf, had ik nog nooit gevoeld’

Phileine schrijft iedere week een brief, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Afgelopen week kwam er een jeugdherinnering bij Phileine naar boven over haar beste ‘vriend’.

Lieve vriend,

Je bent mijn beste vriend. Altijd al geweest en ik weet zeker dat je die ook altijd zult blijven.

Die ene harde klap

Ik leerde je kennen toen ik nog heel jong was en ik was meteen verkocht. Ik was heel hard gevallen. Zo’n val die ik de rest van mijn leven als “die ene harde klap toen ik peuter was” zou bestempelen.

Ik was twee, misschien drie. Mijn grote zus zat op de schommel en ik moest dat dus ook. Ik was immers mijn zus haar grootste fan en wilde alles doen wat zij deed. Dat de schommel net te hoog was, zag ik niet als een probleem. Ik schoof een oud plantentafeltje naar de schommel en klom daar bovenop. Wiebelend reikten mijn handen naar de slingerende schommel.
Ik dacht dat ik ‘m had.
Dat dacht ik mis.

Ik heb nog altijd het kleine litteken

De schommel wiebelde weer terug en het plantentafeltje klapte onder mijn gestrekte voetjes om. Ik heb nog altijd een klein litteken onder mijn kin en een iets grotere op mijn knie. Ontroostbaar was ik. Mijn ogen vulden zich met onstilbare tranen en op de tegels verscheen een keurige rode vlek.

Mijn moeder sloeg haar liefdevolle armen om me heen, maakte de wonden schoon en voorzag ze van pleisters waarop ze rode en blauwe bloemen tekende.
Ik bleef ontroostbaar.
Ze zong een liedje, wiegde me op haar schoot en gaf duizend kleine toverkusjes op de pleisters.
Ik bleef ontroostbaar.
En toen ineens was jij daar.

Ik wilde je nooit meer laten gaan

Ik kende je niet maar was meteen verkocht. Het gevoel dat jij me gaf had ik nog nooit gevoeld en ik wilde je nooit meer laten gaan. Dat deed ik ook niet.

Er kwamen meer littekens in mijn leven. Op mijn lijf en in mijn hart. Vooral die laatsten lieten zich door jou gretig helen. Elke traan die ik heb gelaten om leuke, knappe of vreselijke mannen veegde jij in no time weg.
Elk moment dat gevierd kon worden vierde ik met jou. En als ik me een avondje verveelde was jij er altijd om mij gezelschap te houden.

Vechten met tampons en clearasil

Al mijn zwangerschappen sleepte jij me door de eerste en de laatste loodjes heen. En ik ben je eeuwig dankbaar voor al die momenten dat ik vechtend met tampons en clearasil door jou uit mijn depressie werd gered.

Ik hou van jou. Dat kan ik oprecht zeggen. Vanuit mijn tenen hou ik van jou. Toch moet ik een klein beetje afstand nemen. Nu mijn lijf zich opnieuw door een zwangerschap laat oprekken heb ik je harder nodig dan ooit, maar ik kan niet blijven verlangen naar jouw troost.

Een schokkende ontdekking

Vandaag ging ik in een speeltuin op een tuinstoel zitten. Aan beide zijden raakten mijn heupen de armleuning… Een schokkende ontdekking. Totaal uit het veld geslagen verwerkte ik dit vaststaand feit. Juist nu had ik je nodig. En juist nu zei een stemmetje dat ik me misschien wat minder aan je moet hechten.

Dus ik heb een beslissing genomen. Je blijft mijn beste vriend. Mijn allerbeste vriend. Maar ik zal wat minder vaak met je omgaan.
Kwaliteit boven kwantiteit.

Alleen nog maar de pure versie van jou, met heel af en toe een stukje volle melkchocolade.

Dag lieve vriend,

Tot snel.

Phileine.

Wil je reageren op de brief van Phileine? Dat kan via Facebook!

Want jij kent me. Jij kent mijn haar als het niet gekamd is. Jij kent mijn ogen als ze vermoeid door mijn glazen staren. Jij kent mijn nagels als ze niet geschrobd zijn.
Ik zit aan de keukentafel en heb een gesprek met de zesde makelaar van de dag. Wij hebben een bod op een prachtig droomhuis gedaan en weten dat er kapers op de kust zijn.
Lees hier de vorige brief van Phileine aan haar moeder>

Reageer op artikel:
‘Het gevoel dat jij me gaf, had ik nog nooit gevoeld’
Sluiten