Het leed dat zwemles heet

Waarom ik er aardig gefrustreerd van raak

Kids

Ik like ze braaf hoor, alle blije Facebook-posts van vrienden, familie, (ex)collega’s en kennissen waarin ze – terecht – meedelen dat hun kind zijn of haar A-diploma heeft gehaald. Maar ik vrees dat het nog lang gaat duren voordat ik zoiets kan posten…

Omdat ik vaker had gehoord dat zwemlessen veel tijd in beslag nemen, zocht ik een fijn, modern zwembad uit waar je als ouders ook lekker kunt zitten met een lekkere latte terwijl je kijkt naar de zwemvorderingen van je kroost. Het is zo’n populair zwembad dat onze oudste meer dan een jaar op de wachtlijst stond voordat hij mocht komen opdraven. Net voordat hij 6 werd, was er eindelijk een plekje vrij.

Koppie onder

Dat de weg naar het A-diploma lang zou zijn, stond al vast. Na anderhalf jaar halen kids gemiddeld hun A-diploma, schijnt. Maar als ik vrienden en bekenden moet geloven, is dat best snel. Oké, dachten mijn man en ik, dan duurt het maar wat langer.

De eerste lessen van onze oudste waren deprimerend, want ons mannetje durfde niet eens met z’n hoofd onder water. Dat beloofde niet veel goeds. Gelukkig was er in les vijf het eureka-moment en vanaf dat moment ging hij vol overtuiging koppie onder. Bij les acht vroegen we ons (trots en tegelijk verbaasd) af wanneer hij toch eens bóven water zou komen… Gelukkig had zoonlief ook altijd zin om te gaan zwemmen. En wij zaten daar heerlijk, dus hoe erg zou het zijn als hij er lang over zou doen. Helemaal niet erg. Het mag lekker op zijn eigen tempo.

Ik had inmiddels al online gezien dat achter elke vaardigheid een smiley stond, behalve achter het drijven op z’n rug

Ontevreden gezichtje

Het werd pas vervelend toen we in de gaten hadden dat alle kinderen die tegelijk met hem begonnen waren (of erger: zelfs ná hem waren gestart) allang in badje twee – en sommigen zelfs in badje drie – zaten. Ik had inmiddels al online – waar je de zwemvaardigheden van je kind kunt bijhouden – gezien dat achter elke vaardigheid een smiley stond, behalve achter het drijven op z’n rug. Daar stond een ontevreden gezichtje. Vanaf dat moment knoopte ik diverse keren een gesprek aan met de leidinggevende zwemlerares (‘het opperhoofd’ zoals alle ouders haar liefkozend noemen) en kwam erachter dat het inderdaad opvallend was dat onze zoon faalde in het drijven op z’n rug. Ze wist niet waar het aan lag en ze zou ervoor zorgen dat hij in het vervolg extra aandacht kreeg van de zwemjuf of badmeester. ‘Want het duurde nu toch wel heel lang.’ Uhm ja. Dat vonden wij dus ook.

Klagen

Zo geschiedde. Onze zoon kreeg bijna elke les een kwartier één-op-één-aandacht en maakte zowaar vorderingen. Soms was er ineens een les waarin hij niet die extra aandacht kreeg en ze de hele les niets anders deden dan door het water naar de overkant lopen en duiken naar ringetjes die de badmeester in het water gooide. Tja. Dat kon hij allang. Daar schoten we niets mee op. Na zo’n les kwam mijn man (of ik, maar net wie er meeging) gefrustreerd thuis: ‘Weer zo’n les waar hij totaal niets aan had. Zo leert hij het nooit!’ Maar een week later was er dan toch weer die extra aandacht en leek klagen bij het opperhoofd ongepast. Dat deed ik dus niet. Vragen des te meer: ‘Hoe gaat het nu met hem? Hij doet het toch al beter?’ Maar nee, dat was nooit het geval. Er was maar minimale verbetering te zien en wat ze ook heel vervelend vond ‘hij was snel afgeleid’. Vind je het gek als je al bijna een jaar in badje één zit?

Andere ouders

Het erge was dat ook andere ouders ons erop aanspraken. ‘Zit jouw zoontje nog steeds in badje één? Waarom dan? Hij doet het toch hartstikke goed? Hij is niet bang, hij blijft drijven, ik snap niet waarom hij niet door mag.’ Of ze zeiden: ‘Kijk eens naar de mijne, die zit allang in badje twee, maar kan ook nog niet echt op z’n rug drijven, hoor. Wat raar dat jouw zoontje daarom niet door mag.’ Maar oh wee als ik bij het opperhoofd zoiets voorlegde. ‘Wat andere ouders zeggen, daar kan ik niks mee. Wij hebben er verstand van. Zij niet.’ En dan was ik weer uitgepraat.

Kleinere groepjes

Op een gegeven moment kregen we de mogelijkheid om ons waterratje op zwembijles te doen, een halfuurtje in het weekend samen met twee andere kids. En jawel, na drie bijlessen had hij het rug drijven onder de knie en mocht naar badje twee. Blijer kon je ons (en hem) niet maken.

Maar in badje twee dreigt het weer mis te gaan. Gisteravond riep het opperhoofd mij bij zich. ‘Ik ben geschrokken van je zoon. Hij heeft nauwelijks vorderingen gemaakt en hij gaat steeds staan tussendoor.’ Ik sputterde eerst nog wat tegen: ‘Ik zie andere kinderen ook vaak staan tussendoor.’ Maar we gingen het niet over andere kinderen hebben. Ah. Haar stokpaardje (of ‘t mijne).

Ze vertelde dat mijn zoon waarschijnlijk beter gebaat is bij een ander soort manier van lesgeven. Met kleinere groepjes en dan hup, het diepe in met kurkjes. ‘Zodat hij niet tussendoor kan staan. Want het is voor ons, voor hem en voor jullie niet leuk als we weer net zo’n lang proces gaan krijgen als in badje één.’

Handdoek in de ring

Dat zal allemaal wel, maar feit blijft natuurlijk dat ik zorgvuldig deze zwemschool had uitgekozen en ze daar nu de handdoek in de ring gooien. Dat verwacht je niet. Ik wist ook niet zo goed hoe erop te reageren. Is het eigenlijk niet belachelijk dat zij niet doorzetten om mijn kind het wél te leren? Zou het niet zo moeten zijn dat ze hem als een uitdaging zien en straks voldoening halen uit het feit dat hij zijn A-diploma wél behaald? Want om een kind dat het zwemmen wat langzamer leert dan ‘gemiddeld’, dan maar naar een andere zwemschool te sturen, dat moet niet zoveel voldoening geven. Dat moet toch voelen als falen. Lijkt mij. Ik snap dat niet zo goed.

Felbegeerd diploma

Maar toch heb ik gisteravond gegoogeld naar zwembaden waar ze privéles aanbieden of waar ze les geven aan kleinere groepen en hij dus veel aandacht krijgt. Want onze lieverd moet natuurlijk ook gewoon met een trotse blik en dat felbegeerde diploma in z’n handen staan. Maar wanneer dat zal zijn?

Ik hoop alleen dat ze hem het zwemmen met liefde aanleren en wij relaxed kunnen blijven omgaan met hoe het gaat. En hij en wij niet gefrustreerd raken als het niet zo gaat ‘als gemiddeld’. Hij is zijn eigen unieke zelf en dat is helemaal goed. Al denken ze daar op zijn huidige zwemschool blijkbaar anders over…

Herkenbaar? Deel jouw zwemlesfrustraties op onze Facebook-pagina

Lees ook: 9 fouten die zelfs de voorzichtigste ouders maken bij water