Het levensgevaarlijke beroep dat ‘bloggen’ heet

Persoonlijk

Wij verbazen ons er op de redactie af en toe over: de enorm felle kritieken die soms onder onze artikelen staan. Soms op de auteur, soms (vaak!) op medereageerders. Zeker wanneer het gevoelige onderwerpen en een persoonlijke mening daarover betreft. Eenieder van onze redactie die ooit openlijk stelling genomen heeft over een gevoelig onderwerp, kan dat beamen.

Vala van den Boomen, blogster voor de site Me-To-We werd overspoeld met hatemail naar aanleiding van haar blog over het (niet) geven van borstvoeding. De blog met als titel ‘Borst het best – laten we niet overdrijven’ zorgde voor een ongekend aantal reacties op de doorgaans ‘rustige’ site, evenals in Vala’s persoonlijke inbox. En naast een paar fijne (‘dank je, dat wilde ik ook zeggen’) was een groot deel van de post lang niet zo complimenteus.

Bron: Wachabuy

Geesteszieke kuthoer

Want als het aan sommige van de reageerders lag, was Vala een geesteszieke kuthoer wiens kinderen bij haar weggehaald zouden worden. Ook zou het haar ‘eigen schuld’ zijn dat haar autistische zoon zwakbegaaf is, ‘want je wilde niet het beste voor hem’. Dus dat.

Vandaag staat in het AD een artikel waarin Vala van zich laat horen. ’Ik schrijf eerlijk, prikkelend, soms sarcastisch. Dat je niet van die stijl houdt, dat kan. Maar de reacties die ik na die borstvoedingsblog kreeg, die waren echt niet normaal.’

Ochtendkoffie met scheldmails

Stoppen met bloggen gaat Vala niet, allerminst. ‘Ik ga ook niet stoppen met mijn blogs, ik moet maar een dikke huid kweken en eraan wennen dat ik bij mijn ochtendkoffie twintig scheldmails lees over mijn manier van opvoeden.’

Ooit schreef ik voor Famme een aantal tips om je baby sneller te laten doorslapen. Eén ervan was om, als je kind al een paar keer ‘per ongeluk’ doorgeslapen heeft, hem bij een volgende nachtelijke wake-up geen melk maar water te geven.

Door dit weer hardop te zeggen, neem ik een risico. Het risico om wederom duidelijk gemaakt te worden dat ik (quote openen) als ik zo graag door had willen slapen vooral geen moeder had moeten worden (quote sluiten). En meer van dat soort bemoedigende teksten.

Dit was in februari, welgeteld mijn tweede maand bij Famme. En bedankt. Daar stond ik dan, koud anderhalve maand daarvoor vereerd de uitnodiging van de hoofdredacteur aangenomen om Famme-lezeressen mee te laten delen in mijn (on)wetendheid over de wereld als (nieuwe) moeder. En waar ik de eerste zes maanden van mijn dochters leven dacht dat ik dat – zij het met vallen en opstaan – best aardig deed, scheen ik het compleet mis te hebben.

Digitale tijdperk

Vroeger had iedereen een mening, maar die hoorden we alleen als we elkaar daadwerkelijk zagen of spraken. In het digitale tijdperk kunnen we allemaal volop onze meningen spuien, of die nou altijd even gefundeerd, doordacht en fatsoenlijk verwoord is, is bijzaak.

Elk voordeel heeft z’n nadeel: door social media kunnen we anno nu revoluties ontketenen, gemakkelijker misdadigers oppakken, sneller verloren kinderen terugvinden en daarnaast ook nodeloos kwetsen. En helaas gebeurt dat kwetsen op dagelijkse basis vaker dan dat verloren kinderen teruggevonden worden.

Namens Famme, namens Vala, namens mij

Lieve Famme-lezeressen, lieve mensen, lieve Vala. Iedereen heeft recht op een mening, en minstens evenveel recht om deze te uiten. Natuurlijk – gelukkig maar! – zijn we het vaak niet met elkaar eens, en we moedigen discussie alleen maar aan. Met als vriendelijke maar o zo dringende verzoek of dat te allen tijde respectvol, constructief en prettig kan gebeuren.

Niemand heeft de wijsheid in pacht. Famme niet, Vala niet, ik niet. Jij ook niet. Laten we vooral voorkomen dat schrijvers dingen niet meer durven op te schrijven. Want monddode bloggers zijn hele saaie mensen, om over hun blogs nog maar te zwijgen.

Wat vind jij hiervan? Reageer op onze Facebook!

Lees ook: ‘Tssss, zei ze dat echt?’ Wat je vooral níet mag zeggen als je zwanger bent >