Het lijdzame lot van het jongste kind

De groeten met je middelste-kind syndroom

Kids

Ik ben de jongste van drie. Mijn broer is vijf jaar ouder; mijn zus twee (23 maanden, om precies te zijn). Als je het ons afzonderlijk vraagt, vermoed ik dat we allemaal redenen kunnen noemen waarom en hoe die volgorde ons negatief danwel positief beïnvloed heeft.

Maar ik mocht niet zeuren, vond iedereen, want ‘je bent de jongste’. En die hebben per definitie de minste reden tot klagen, zo schijnt. Want de jongste telgen worden doorgaans het meest verwend; hebben de meeste vrijheid en de minste last van regels… reg… wablief?

‘Bedankt mam!’

Even voor de duidelijkheid: bovenstaande moet (in mijn geval, althans) vooral met een flinke dosis sarcasme genomen worden. Want inderdaad, de jongste komt inderdaad regelmatig de nodige privileges toe waar oudere broers en zussen vaak jarenlang voor hebben moeten strijden. Mijn zus mocht de eerste jaren van haar nachtelijke leven maar tot klokslag middernacht uit, vervolgens werd het twee uur en zo rond haar zeventiende was het zo’n beetje klaar met een gestelde bedtijd. Dat kwam verdomd goed uit, want dat viel zo ongeveer tegelijk met het moment waarop ik wel eens wilde kijken wat er nou zo bijzonder was aan dat Leidseplein. ‘Oké, als je met je zus meegaat, maakt het niet uit hoe laat je thuiskomt.’ En bedankt mam!

Ik verdiepte me in wat het ‘jongste kind syndroom’ (Youngest Child Syndrom) precies inhoudt. Want dat de volgorde waarin kinderen geboren worden impact heeft, is al sinds 1927 – het jaar waarin psycholoog Alfred Adler er voor het eerst over schreef – bekend. De afgelopen 90 jaar is er volop nader onderzoek geweest, met volop nadere conclusies.

Het beestje bij de naam

Eerst maar even definiëring van de begrippen, wat zijn doorgaans de standaard typeringen waar de jongste van ‘beticht’ wordt? Met daarachter of dat doorgaans als positieve of negatieve eigenschap gezien wordt.
– Zeer sociaal-vaardig (+)
– Blakend van zelfvertrouwen (+)
– Creatief (+)
– Probleemoplossend (+)
– Goed in staat andere mensen voor hun karretje te spannen (+/-)
– Verwend (-)
– Nemen vaak onnodig risico’s (-)
– Meer ‘nemers’ dan ‘gevers’ (-)
– Minder intelligent dan hun oudere broer(s) of zus(sen) (-)

Maar ik mocht niet zeuren, vond iedereen, want ‘je bent de jongste’

Verwijt aan ouders

Ouders wordt ‘verweten’ dat zij hun jongste kind soms teveel verzorgen en beschermen, waardoor deze minder goed in staat is voor zichzelf te zorgen of op te komen. Daardoor kunnen jongste kinderen een gevoel van onoverwinnelijkheid hebben, omdat ze niet gewend zijn te falen. Vandaar ook hun neiging om onnodige risico’s te nemen – tevens vanuit een onkunde om consequenties te overzien.

Carrière in de entertainment en showbiz

Opvallend verschijnsel: veel artiesten en acteurs zijn jongste kinderen uit een gezin. Daarmee wordt de claim dat jongste kinderen vaak gestimuleerd worden grappig en schattig te zijn, bevestigd. Daarnaast kan het gegeven uitgelegd worden als een poging van de jongste om maar zoveel mogelijk aandacht te krijgen, opboksend tegen de ouderen.

… maar niet per se in het bedrijfsleven

Maar kijkend naar het aandeel van jongste kinderen in het bedrijfsleven, komen ze er een stuk minder florissant uit. Jongste kinderen zijn doorgaans meer volgers dan leiders, en vaak minder vooruitstrevend dan anderen (niet-jongsten). Ze zijn niet goed in staat met druk om te gaan, maar daarentegen wél goed in het opvolgen van instructies. Een schril contrast met de oudste kinderen, die de leidinggevende rol veel beter past.

Maar… maakt de volgorde echt zoveel uit?

Na decennia van onderzoeken spreken wetenschappers anno nu hun twijfels uit over hoe invloedrijk de volgorde waarin kinderen geboren zijn, daadwerkelijk impact heeft op het karakter. Nieuw onderzoek wijst uit dat geslacht, de invloed van ouders en stereotypes wellicht een (veel) grotere rol spelen.

Wordt vervolgd…

Ik ben er nog niet klaar mee hoor… in een volgende bijdrage: tips en tricks om het jongste kind syndroom te ‘bestrijden’.

Wat zeiden we ook alweer over 90 jaar vol onderzoeken en conclusies? Lees hier waarom de oudste zijn de shit is.

Meer leuke content? Like ons op Facebook