‘Het maalt door m’n hoofd: hoe moet dit aflopen? Waar gaat ze straks bevallen?’

Redactie 3 feb 2016 Mind

Famme-lezeres Carolien Drijfhout besluit afgelopen zaterdag een dag vrijwilligerswerk te verrichten in een vluchtelingenkamp in de Franse stad Duinkerke. Als zij oog in oog komt met een Koerdische zwangere vrouw, beseft zij hoe niet vanzelfsprekend haar eigen leven eigenlijk is.

Modder en moed(er)

‘Vijf maanden zwanger. Een klein kind op haar arm. Met een vriendelijke glimlach nodigt ze je uit voor de thee… Dat zou over mij kunnen gaan zo’n tien maanden geleden. Alleen nu gaat het over haar.

Zij hoeft zich niet druk te maken over een babykamer. Zich niet af te vragen of ze de werkkamer ervoor opgeeft. Geen behangetje te kiezen, want zij woont net wat anders dan ik. Haar ‘woonkamer’ is een geïmproviseerd krot van stokken en zeil. Met grote gaten waar de wind en kou doorheen komt. Het vuurtje kan er haast niet tegenop.

‘Met pallets en kleden hebben ze nog wel wat geprobeerd, maar de drek is niet tegen te houden’

Zij hoeft aan het eind van de dag geen duplo te ruimen of stof te zuigen, want haar vloer bestaat uit aangestampte modder. Met pallets en kleden hebben ze nog wel wat geprobeerd, maar de drek is niet tegen te houden. Zodra je de tent uitstapt, zak je een kwart meter de blubber in…

Zij hoeft niet oplettend te zijn om haar dochter niet uit het oog te verliezen, het kind kan namelijk geen kant op. Binnen is het al te vies om haar op de grond te laten lopen, laat staan dat ze naar buiten kan. Er valt niet te spelen in die drek. Dus zit het meisje maar wat op schoot, ongeduldig, baldadig, verveeld.

duinkerke famme

Zij hoeft niet na te denken over de balans werk-privé. Ze heeft namelijk al weken, maanden niets om handen. Haar leven staat in de wachtstand. Onbekend vooruitzicht. Lege toekomst. Zij zit hier tot… ja, tot wat? Tot wanneer?

Ik? Ik zit erbij, kijk ernaar en kan me er toch geen voorstelling van maken.

Zij? Ze schenkt de thee in, ze lacht, maakt een grapje. Ze lijkt niet moedeloos of wanhopig. Eerder opgetogen, vrolijk haast. Ik besef me dat ik geen idee heb van wat ze al heeft doorstaan. Misschien is overleven in deze modderbende voor haar al een vooruitgang. Blijkbaar is het een betere optie dan het alternatief: thuis. Zegt dat niet alles?

‘Ik voed mijn vijf maanden oude dochtertje, ‘gewoon’ lekker in mijn warme bed’

Medelijden voel ik niet. Ik zie juist tegen haar op. Maar op de terugweg blijf ik aan haar denken. Terwijl ik mijn straat in rij, zit zij daar nog steeds. Inmiddels in het pikdonker. Koud. Weer een nacht te gaan. Het maalt door m’n hoofd: hoe moet dit aflopen? Waar gaat ze straks bevallen? In Engeland, zegt ze zelf. Maar hoe kom je daar? Op een vrachtwagen springen? Met een kind en een dikke buik?

Thuis stap ik onder een warme douche. Ik loop nog even binnen bij mijn zoontje, droog en blond onder z’n dekens, hij heeft vandaag weer een leuke dag gehad, onbezorgd kunnen spelen. Ik voed mijn vijf maanden oude dochtertje, ‘gewoon’ lekker in mijn warme bed. Wat voelt het wrang, maar ook wat ben ik dankbaar!, als binnenkomt wat ik dit moppie allemaal kan geven. Hoe vanzelfsprekend dat lijkt maar het niet is…

duinkerke moeder

Of ik nou wat voor haar hebben kunnen doen vandaag? Ik weet het niet. Misschien ligt ze dankzij die thermosokken vannacht eindelijk weer eens met warme voeten. Waarschijnlijk heeft ze voor haar gezin gekookt op het meegebrachte gas. In ieder geval heb ik een signaal afgegeven, hoop ik dan maar. Gewoon door er te zijn. Los van alle discussie en politiek waarvan ik ook niet weet hoe en wat. In ieder geval heb ik laten zien dat ik háár zie… deze in Duinkerke gestrande Koerdische vluchteling uit Irak.’

Wat vind jij van deze brief? Reageer op Facebook!

Meer ontroerende verhalen? Deze moeder heeft wel iets heel speciaals meegemaakt >

Reageer op artikel:
‘Het maalt door m’n hoofd: hoe moet dit aflopen? Waar gaat ze straks bevallen?’
Sluiten