Hoe de pofadder het schoolreisje verstoorde

Scary!

Persoonlijk

Als Muriel met haar oudste zoontje meegaat op shooluitje om dertig kindjes in de gaten te houden komt ze voor een grote glibberige giftige verrassing te staan. Ja, het is wel Afrika…

Al keuvelend zitten we naast elkaar in de auto. Tamara, Mrs. Krige zoals de kinderen haar noemen, is de juf van mijn zoontje Joaquim (6). Vandaag heb ik me opgegeven als auto/hulp moeder op het schooluitje van groep 1. We zijn onderweg naar de ruïnes in Houtbay, Kaapstad. Op nog geen vijf minuten rijden ligt een oud fort verscholen tussen de bergen. We rijden Chapmans Peak op. Een van de mooiste wegen in de wereld, waar de meeste autoreclames worden opgenomen.

Glibberig exemplaar

In het korte ritje kletsen we wat over het leven in Kaapstad. Op de achtergrond het opgewonden gejoel van vijf jongetjes. Ik weet niet hoe we erop komen, maar ik vertel haar dat ik in het jaar dat we nu in Kaapstad wonen nog nooit een slang heb gezien. Zij vertelt op haar beurt een grappig verhaal over haar schoonmoeder die tijdens een familie uitje oog in oog met een glibberig exemplaar kwam te staan. Tamaras enige encounter met dit beest in haar leven.

Ik denk er verder eigenlijk niet over na en we lopen met een stuk of vier moeders te slenteren en aanschouwen onze kinderen die alle kanten op rennen. Met Eveline (een Nederlandse moeder) heb ik het over hockey, met Hege (mijn Noorse vriendin) lachen we over de outfit van haar dochter (die met haar nette rok en maillot op pad is gegaan).

Levensgevaarlijk, territoriaal en agressief

En met Brodie (de Zuid Afrikaanse moeder) bespreek ik de work/life balance in ons leven. Plots zie ik haar ogen groot worden, als theekopjes. Ze wijst naar beneden (we staan in een stuk ruïne) en samen zien we het gedrocht liggen. Een gigantische dikke bruine slang. Op de plek waar dertig kinderen de afgelopen minuten rond krioelden.

Mrs. Baxter (Jill voor ons) staat net op drie meter afstand van de hele groep een foto te maken. Eveline (nuchter, ja Hollands) zegt: ‘Ok, kids it’s time to go. Slowly walk that way.’ Ze manouvreert het cluppie koelbloedig de ander kant op.

Samen zien we het gedrocht liggen

Hege (de avontuurlijke Noorse) blijft nog even achter om het exemplaar te fotograferen en Brodie (de Zuid Afrikaanse) laat het kippenvel over haar hele lichaam aan me zien. Zij weet, als enige van dit internationale mama groepje, dat het hier om een pofadder gaat en die zijn levensgevaarlijk giftig en ook nog eens territoriaal en agressief. Het loopt goed af, wonder boven wonder lag het beest net even naast de ingang van de ruïne op een plek waar de kinderen niet rondsprongen en liepen.

Terug in de auto kijk ik Tamara aan en we beginnen te lachen, giechelen zelfs. ‘Well’ zegt ze. ‘You finally saw your first snake, welcome in South Africa.’

Meer leuke content? Like ons op Facebook