Hoe een moeder blij kan zijn met een ‘stempel’ en Ritalin voor haar kind

Persoonlijk

De laatste jaren gaat er geen dag voorbij of er komt op televisie of internet wel iets voorbij over AD(H)D, kinderen en de medicijnen die bij deze stoornis horen. De strekking: het bestaat niet, ouders grijpen te makkelijk naar pillen, het ligt aan het onderwijs of de maatschappij. Nou, ik ben – inmiddels – blij met het ‘stempel’ die onze oudste zoon kreeg.

Vroeger was dat wel anders.  Tot onze oudste in groep 7 terecht kwam. Z’n vader en ik vermoedden al veel eerder dat er ‘iets’ met ‘m was. Als peutertje kon hij geen seconde op schoot zitten,  als ik ook maar even niet oplette zat hij letterlijk bovenin de hoogste boom en de ballen vlogen de hele dag door het huis. Nu klinkt dat als een gezond druk jongetje, alleen ging het bij hem allemaal keer 10 en voelde hij totaal niet aan waar de grens lag. Bovendien kregen we al snel nog een zoon en later een dochter en dat gevoel hadden we bij hen nooit. Niet voor niets noemden we onze oudste vroeger liefkozend wel eens Mowgli. ‘Hij had beter in de jungle kunnen opgroeien,’ zeiden wij lachend als we deze bijnaam toelichtten. Hoewel het eigenlijk helemaal niet zo grappig was.

Medicijnen

Want hoe ontzettend lief, vrolijk en sociaal onze oudste zoon ook is, hij drukte al van kleins af aan een behoorlijke stempel op ons gezin. En nog steeds. Is hij thuis, dan ontgaat dat niemand. Verveling wordt opgelost door het plagen van broertje en zusje, ballen vliegen nog steeds keihard door de lucht en je hoort altijd waar hij is, of het nou door stampen, zingen of gillen komt. Al gaat het naarmate hij ouder wordt – hij is nu 14 – steeds beter met z’n gedrag. En die pil genaamd Concerta die hij dagelijks slikt – een time-released versie van Ritalin, maakt al helemaal een verschil. Concerta?! Ja inderdaad, wij zijn dus van die ouders die hun kind dagelijks medicijnen geven om hem rustiger te maken. En geloof me, dat was geen makkelijke keuze.

LEES OOK: Dit zijn de grootste mythes over ADHD en wij rekenen met ze af!

Getest

Ook op school was onze zoon nogal aanwezig en niet altijd in positieve zin. In groep 3 werd hij dan ook voor het eerst getest op verzoek van school. ‘We hebben nu echt alles geprobeerd,’ zeiden zijn lieve juffen, ‘maar hij kan zich geen seconde op iets concentreren. Hij verstoort de rust, er komt niet uit wat er volgens ons in zit en vooral: we weten niet meer wat we kunnen doen om hem te helpen.’ Zo kwamen we met onze zoon bij een orthopedagoog terecht. ‘We willen geen stempel, maar alleen handvatten hoe wij en school hem beter kunnen helpen,’ zei ik stellig. Want natuurlijk had het woord ADHD wel eens door onze hoofden gespeeld en hadden mensen wel eens een spreekwoordelijk balletje opgegooid vanwege z’n gedrag, maar zo’n etiketje: zeker ik wilde er niets van weten.

Wiebelkussen

De orthopedagoog kwam met een mooi verslag met tips voor op school, thuis en een uitslag van de IQ-test die wees op onderprestatie op school. Toen zij het document met ons doornam, liet ze nog wel vallen dat ons kind in elk geval kenmerken van ADHD had. Het zal wel, dacht ik. Dankzij het wiebelkussen, kauwgum kauwen, een koptelefoon, het mogen bewegen in de klas en ga zo maar door, ging het op school tot groep 7 redelijk. En dat had zeker ook met zijn mega geduldige juffen te maken en het feit dat mijn zoon gewoon zo leuk is, dat hij met bijna alles weg komt. Iets waar hij nog steeds regelmatig van profiteert trouwens.

Maar toen kwam de entree-toets, toen nog mega belangrijk voor het advies. Mijn zoon wilde per se naar het VWO op een bepaalde school in de buurt, hoe vaak wij ook zeiden dat Havo of lager ook prima was. Iets met vriendjes en streberig zijn. Hoe ging de toets? ‘Was echt niet moeilijk’, zei onze zoon. ‘Ik denk dat het een ramp wordt’, zei de juf. ‘Hij keek naar alles behalve op z’n blaadje.’ Helaas had de juf gelijk. Krap VMBO-T: voor hem persoonlijk een regelrechte ramp. ‘Ach schat,’ zeiden wij: ‘is toch niet erg. Er zijn genoeg leuke scholen waar je dat kan doen.’ Ook al wisten wij dat hij eigenlijk makkelijk Havo aan zou moeten kunnen. Waarop mijn zoon nog harder ging huilen en letterlijk zei: ‘Mam, bestond er maar een pilletje dat ik me eindelijk eens kon concentreren…’ Mijn hart brak en ik dacht: wie ben ik om dit niet toch eens verder uit te zoeken?

LEES OOK: 10 x waarom drukke kinderen júist leuk zijn

Wondermiddel

Na een uitgebreide test bij de psychiater kreeg onze zoon eerst het stempel ADHD en daarna een recept voor Ritalin. En wat zijn wij blij dat we dat gedaan hebben! Na een proefperiode met doseringen, bleek het voor ons kind een wondermiddel. Mijn allergrootste angst, namelijk dat hij afgematte versie van zichzelf zou worden of zelfs een halve zombie, bleek totaal ongegrond. Hij is nog even gezellig, vrolijk, alleen kan hij op school nu wel op z’n blaadje kijken, heeft hij niet het gevoel dat hij steeds moet opstaan, wiebelen of rondrennen en kan hij zich – ook thuis – vermaken zonder anderen continue lastig te vallen. En daar wordt niet alleen z’n omgeving blij van, maar hij ook. Niet alleen zit hij inmiddels, zoals hij zo graag wilde, in 3 VWO op die ene school, maar vooral ook omdat hij niet meer de hele dag hoort: doe niet, pas op, doe nou even rustig, let eens op. Al is hij  – gelukkig! – zeker nog steeds niet het braafste jongetje van de klas…

Laten we als ouders blij zijn dat het bestaat en we de mogelijkheid hebben om hier voor te kiezen

Begrijp me niet verkeerd, ik zal de laatste zijn die zegt dat iedereen z’n kind moet laten testen bij vermoedens van ADHD, ADD of wat dan ook. En ik ben zeker ook geen voorstander van medicijngebruik. Maar laten we als ouders blij zijn dat het bestaat en we de mogelijkheid hebben om hier voor te kiezen. Onze blije, zelfverzekerde puber is namelijk het bewijs dat het voor sommige kinderen gewoon hartstikke fijn is, dat er een naam is voor iets waar ze zelf ook last van hebt en een pilletje om ze te helpen. In elk geval voor even. Want we twijfelen er niet aan dat als z’n hersens wat meer gerijpt zijn, hij het ook prima zonder redt. Alleen nu nog even niet.

Meer leuke content? Like ons op Facebook