Laissez faire baas of Tijgerbazinnetje? Hond opvoeden gebeurt hetzelfde als de kinderen

Kids

Mensen die een hond bezitten en ouders zijn, behandelen hun trouwe viervoeter hetzelfde als de kinderen. Opvoedstijlen worden dus linea recta doorgetrokken. De hond opvoeden en de kinderen opvoeden? Een pot nat… En daar heeft Max, Fifi of Bello behoorlijk veel last van, aldus onderzoeker Ineke van Herwijnen. Famme’s Muriel (hondenbezitster en moeder) analyseert haar eigen opvoedgedrag.

‘Jacky!’ Ge├»rriteerd kijk ik naar mijn vierde kind. ‘Je weet dat ik er niet van hou als je aan mijn broekspijpen staat te zeuren. Het eten is zo klaar, even geduld ja. Ik kom net van mijn werk.’ Als je me alleen zou kunnen horen in plaats van ook zien zou je zo kunnen denken dat ik tegen mijn 6-jarige dochter praat. Alleen is mijn ‘dochter’ in dit geval mijn 3-jarige hond. Een prachtige grote Rhodesian Ridgeback, ook wel pronkrug genoemd. We hebben al heel wat meegemaakt. Toen ze als pup bij ons kwam woonden we in Zuid Afrika. Een heerlijke plek voor dit ras, waar de ruimte en het lekkere weer een onovertroffen plek zijn voor een roedelhond als deze. Toen ze ruim 6 maanden oud was verhuisden we terug naar Nederland. Een helse vlucht volgde waarna we haar even kwijt waren op de Schiphol. Een traumatische ervaring. Jacky hoort echt bij ons gezin. Het vierde familielid inderdaad.

LEES OOK: Je hond is je te slim af, met zijn schattige blik.

Hond opvoeden net als de kinderen

Onderzoekster Ineke van Herwijnen (werkzaam bij de Leerstoelgroep Gedragsecologie aan de Universiteit van Wageningen) deed onderzoek onder 500 ouders die ook hondenbezitter zijn en concludeerde dat deze mensen hun hond net zo behandelen als hun kind. Een tijgermama is dus ook een tijgerbaasje en hanteert een meer autoritatieve en corrigerende stijl. De permissieve stijl wordt ook wel het laissez-faire opvoeden genoemd en houdt min of meer in dat hond zijn gangetje kan gaan en weinig sturing krijgt. Als derde onderscheidt Herwijnen de stijl waarbij hond en/of kind stap voor stap leren om te gaan met situaties in hun leventje.

Ik herken mezelf wel in de laatste twee opvoedstijlen waarbij ik mijn kinderen en mijn hond redelijk hun gang laat gaan (laissez-faire), totdat de grenzen van het betamelijke bijna overschreden worden en ik ingrijp. Dan leg ik uit waarom ik die grens heb. In het geval van Jacky mag ze best veel, maar zodra mijn 40 kilo wegende kalf denkt dat ze bij ons op schoot kan kruipen laat ik haar haarfijn merken dat ze haar eigen plek heeft.

LEES OOK: Ben jij een tijgermoeder of een dolfijnouder?

Volgens Herwijnen is het er niet gemakkelijker op geworden voor de trouwe viervoeter en is de rol veranderd van het zijn van een erfdier in een gezelschapskameraad. Tegenwoordig een belangrijk onderdeel van het gezin. We verwachten in die zin meer van ons beestje. Het verworden tot letterlijk een huisdier, die thuis wacht tot de baas thuiskomt na een dag werken vergt meer van hem dan zijn rol vroeger. De domesticatie, zoals Herwijnen vertelt in de Volkskrant, maakt dat van de hond wordt verwacht dat hij in de emotionele behoeften van de baas voorziet. De hond zorgt voor een deel van het geluk van het gezin, door er gezellig bij te zijn en mee te doen. En dat is hij van huis uit niet gewend. Bovendien zijn er veel bazen die niet goed weten hoe ze behoren om te gaan met hun viervoeter. Honden hebben beweging nodig, moeten gesocialiseerd worden en leren wat de regels zijn. Wenselijk gedrag aanleren en onwenselijk gedrag afleren. Door te herhalen, keer op keer.

Puppycursus

In Zuid Afrika ging ik op puppycursus bij een hondenfluisteraar. Deze bijzondere kerel communiceerde met de honden zonder tegen ze te praten, maar door zijn non-verbaal te gebruiken. Zijn methode. Oudere honden, leren de jongere honden hoe ze zich moeten gedragen in een groep. Als die honden ‘luisteren’ naar de wil van de oudere honden en sociaal leren zijn in grote groepen kun je als baas met wat extra training elke gewenst gedrag aanleren.

Als ik naar Jacky kijk die nu voor me zit en al tien minuten licht piept weet ik dat ik zelf een grens ben overgegaan, die van luisteren naar wat zij nodig heeft. Een rondje uit en vervolgens een flinke aantal knuffels. Een hond opvoeden is echt geen eitje. Voor de rest geniet zij van het bij het gezin liggen en de roedel bij elkaar houden. Zo ver is de evolutie al gevorderd van onze trouwste huiskameraad!