Humor als manier voor kinderen om te leren?

Kids

Eén van de redenen waarom mijn vriend en ik op elkaar gevallen zijn, is dat we elkaar bijzonder bovengemiddeld grappig vinden. Onze 14-maanden oude dochter snapt onze grapjes (nog) niet.

Dat maakt niet uit, blijf grapjes maken en lachen, want daarmee help je je kind dingen (aan)leren, zo luidt de conclusie van een team van Franse onderzoekers. Onlangs werd hun onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt dat humor een manier is waarmee kinderen nieuwe dingen en taken leren.

Het experiment

Neem twee groepen met een horde 18-maanden oude kindjes. Allemaal krijgen ze te zien hoe een volwassene een stuk speelgoed wil pakken dat buiten haar bereik ligt. Ze probeert het speelgoed uit alle macht toch te pakken te krijgen. Dat lukt niet zomaar, dus daarvoor gebruikt ze een hulpstuk, een ander stuk speelgoed. Tot zover niet echt iets bijster ‘grappigs’.

Echter, in de ene groep eindigt het verhaal met de mevrouw die het speelgoed te pakken gekregen heeft en er simpelweg mee gaat spelen, terwijl in de andere groep zij een beetje gek doet en het speelgoed op de grond gooit. Dat laatste vinden de kinderen erg grappig, waardoor veel van hen in lachen uitbarsten.

Wat bleek?

Kindjes die hadden gelachen om de gekke, gooiende mevrouw waren daarna zelf veel beter in staat het speelgoed dat buiten hun bereik lag, met een hulpstuk te pakken te krijgen. Bij kinderen uit dezelfde groep die niet hadden gelachen én de kindjes uit de ‘humorloze’ groep, lukte dat veel minder goed. Et voilá, een conclusie over lachenderwijs leren is geboren.

‘Is dit nou wetenshappelijk onderzoek? Kunnen we hier nou echt dit soort conclusies aan verbinden?’ Lijkt mij ook niet. Er valt veel te zeggen over wetenschappelijke experimenten en hoe representatief je ze vindt – maar al dit soort onderzoeken samen – hoe dubieus en soms discutabel ook – maken dat we meer en meer over de wereld (van kinderen) te weten komen.

Dat erkennen ook de Franse onderzoekers, die aangeven dat er nog veel meer onderzoek gedaan moet worden naar de relatie tussen humor en dingen (aan)leren. Toch geven ze alvast twee mogelijke verklaringen voor de reden waarom in dit experiment het lachen zo duidelijk tot leren leek te leiden.

Lachen is sowieso gezond

De eerste verklaring is te herleiden tot de gemoedstoestand van de bestudeerde kinderen. In dit experiment zou het niet per se de humor en grapjes van de mevrouw geweest zijn die het leren mogelijk maakten, maar dat kinderen in een goede bui (‘tijdelijk lachende baby’s’) meer in contact staan met hun omgeving, en daardoor beter in staat zijn een taak te volbrengen. In diezelfde lijn ligt een verklaring dat lachende baby’s over meer sociale vaardigheden en cognitieve capaciteiten beschikken, waardoor ze makkelijker met andere mensen kunnen omgaan en derhalve ook andere mensen kunnen nadoen (in hun acties).

Dopamine = aan

Een tweede mogelijke verklaring is te vinden in de brain chemistry. Positieve emoties (lachen, blijheid, prettige interactie met anderen) leidt tot een toename van dopamine in de hersenen. Deze toename heeft een positief effect op (kunnen) leren. Waarmee de kanttekening bij het onderzoek luidt: het gegeven dat lachende kindjes beter kunnen leren zou meer te maken kunnen hebben met de positieve emoties, dan met het lachen of humor an sich.’

De moraal van het verhaal: we wachten nader onderzoek af. Tot die tijd blijven we volop grapjes maken en lachen. Wij zelf vooralsnog het hardst. Zij trouwens ook steeds vaker. Of ze er beter van gaat leren zien we tegen die tijd wel weer.

En dít zijn dé gouden grappen ingedeeld op leeftijd van je kind >

Waar moet jouw kind om lachen? Reageer op onze Facebook >

Meer leuke content? Like ons op Facebook