‘Ik ben eigenlijk altijd bang dat ik het niet goed doe bij de juf’

Jezus, wat is ze scary, die Juf Ank uit de serie De Luizenmoeder. Ik lig telkens weer in een deuk om haar. Ja, het is een karikatuur – een uitvergroting – maar tegelijkertijd erg herkenbaar. Ik vind leraren in het echt ook behoorlijk intimiderend. Eigenlijk ben ik gewoon bang voor de juf. Voor juffen. Misschien ook meesters, maar dat weet ik niet want die zijn er niet op mijn dochters school.

Juffen

Niet dat wij op onze school juffen zoals juf Ank hebben (nou ja, eentje komt heel dicht in de buurt), maar omdat juffen het altijd allemaal zo goed weten, net als juf Ank. En ik als moeder, ik weet eigenlijk niets. Hoe vaak ben ik nou op een basisschool geweest de afgelopen dertig jaar? Geen één keer voordat mijn dochter in groep 1 begon. Hoeveel ervaring heb ik met kinderen? Op mijn eigen nageslacht na geen enkele. Dan is het behoorlijk intimiderend om te zien hoe die pedagogisch-onderlegde-didactisch-uitblinkende juffen hun stem nog niet eens tegen dertig kinderen verheffen, terwijl ik bij mijn ene kind al regelmatig de longen uit mijn lijf schreeuw (af en toe inclusief een g*dverdomme).

Ik ben eigenlijk altijd bang dat ik het niet goed doe bij de juf.

Elke ochtend dat mijn zesjarige haar jas op de grond laat vallen bij de kapstok en ik ‘m opraap en in haar luizenzak prop, voel ik de misprijzende blik van de juf bij de deur branden. Zit zij die kinderen daar de hele dag te trainen op zelfstandigheid en zelfredzaamheid, blijven die irritante helicoptermoeders hun jassen ophangen en hun billen afvegen (uh…ja…dat doe ik ook nog).

Hoogtepuntje was toen ik in groep 3 wilde laten zien wat een fantastische leesmoeder ik was

Elke keer dat de juf mijn dochter iets vraagt waar ik bij sta en ik antwoord voor haar geef (ja jeetje, anders staan we er morgen nog en ik wil naar mijn werk!) zie ik aan het gezicht van de juf dat ik wéér gezakt ben voor het gedulds-examen.

Spelletjesmiddag

O, en dan die keer dat de juf (de minst favoriete van mijn dochter) ons tussen de middag achterna rende op het schoolplein. Ik had net meegedeeld dat mijn – toen nog – kleuter die middag niet zou komen maar even uit moest rusten. De juf vond het maar onzin. Mijn dochter kwam hartstikke fris en fruitig op haar over, en het was nog wel spelletjesmiddag wat ze zo leuk vond (uh, ja, maar niet met jou heks). Ik wist niet hoe snel ik dat plein af moest komen. De rest van de middag was ik bang dat er een leerplichtambtenaar voor de deur zou staan (volgens mij waren vierjarigen niet leerplichtig, maar misschien mocht je kleuters toch alleen thuishouden met het zegen van de leraar?).

Hoogtepuntje was toen ik in groep 3 wilde laten zien wat een fantastische leesmoeder ik was door bij de Action een stapel Minion-tattoo’s te kopen en die aan de kinderen uit te delen voor elk boekje dat ze uit lazen. Populair dat het me maakte! ‘Ik wil bij díe mama in het groepje’ riepen alle groep 3-ers in koor terwijl de andere leesmoeders beteuterd toekeken. Maar ik meende de juf haar wenkbrauwen te zien fronzen (ben je nou de kinderen aan het ómkopen om hun boekjes uit te lezen?).

Eigen onzekerheid

Overigens zit al dit misprijzen van de juf natuurlijk volledig in mijn hoofd (nou behalve bij die ene die écht op juf Ank lijkt). De leraren op mijn dochters school zijn helemaal niet zo streng en kritisch. Ze zien heus wel dat ouders allemaal hartstikke hun best doen. Het is mijn eigen onzekerheid. Diep van binnen wil ik niet alleen dat de juf mijn kind ziet, maar ook dat ze mij ziet. Hoe ik m’n best doe, wat een leuke moeder ik ben en hoe slim en grappig ik ben (ja, die ouders die in De luizenmoeder alleen maar over zichzelf praten tijdens de tienminutengesprekken, die snap ik heel goed!).

Eigenlijk wil ik nog steeds het lievelingetje van de juf zijn. Zelfs van juf Ank. Vooral van Ank, de überjuf.

Reageer op artikel:
‘Ik ben eigenlijk altijd bang dat ik het niet goed doe bij de juf’
Sluiten