‘Ik voelde helemaal niets voor de baby die in mij groeide’

De Buik van Anneke (33)

Persoonlijk

In ‘De Buik van’ spreken we vrouwen over de mooie, verdrietige, blije en wanhopige momenten van een vrouw en haar meest bijzondere lichaamsdeel.

De buik is voor vrouwen een heilige plek. Niet alleen omdat er mogelijk kinderen uit geboren worden, maar omdat het in essentie de plek is waar haar kern tot uiting komt. Van buikgevoel en buikchakra tot de hormoonhuishouding. Een buik vertelt het verhaal van de vrouw en is het centrum van haar emotie. Deze keer Anneke en haar buik.

De Buik van Anneke (33)

Getrouwd en moeder van twee dochters en één zoon

  • Buikmoment: ‘Tijdens de zwangerschappen was mijn buik in de spiegel mijn grootste vijand’
  • Trots op: ‘Dat ik ondanks de heftige ervaringen toch drie kinderen op de wereld heb kunnen zetten’
  • Typisch mijn buik: ‘De piercing. Tijdens de zwangerschappen was mijn buik versierd, inmiddels heb ik ‘m verwijderd’

‘Mijn eerste zwangerschap viel me behoorlijk tegen. Het was niet zoals ik had verwacht en ik vroeg me af waar al die mensen het over hadden als ze spraken van een fantastische zwangerschap. Ik kon me er niets bij voorstellen. Ik voelde me verward, was bedompt en kon absoluut de dagen niet overzien. Ik stond op met het idee: weer een dag, hoe kom ik er vandaag doorheen? Ik had toen nog niet in de gaten dat dit iets was dat met mij te maken had. Ik was jong, misschien nog wat naïef en dacht dat zwanger zijn voor iedereen in real life een stuk minder leuk was dan altijd werd gezegd’

ik voelde helemaal niets voor de baby die in mij groeide

‘Mijn tweede zwangerschap was opnieuw een donkere periode. Ik kreeg meer en meer het gevoel onder het ijs te leven. Het was donker en koud en ik zag absoluut geen uitweg. Ik was überhaupt niet met de zwangerschap bezig en voelde helemaal niets voor de baby die in mij groeide. Ik verplichtte mijzelf gezond te eten en mijn lichaam goed te voeden maar dat was een rationele beslissing. Ook toen had ik nog niet echt in de gaten dat dit iets was dat met mij te maken had, het viel gewoon heel erg tegen om zwanger te zijn.’

Alarmbellen

‘Pas tijdens mijn derde zwangerschap kwam het besef dat er iets met mij aan de hand was. Ik kwam mijn dagen door met urenlang douchen. Als ik onder een warme douche stond kon ik een heel klein beetje ontspannen en dat gaf op één of andere manier wat verlichting. Maar ik was natuurlijk ook nog moeder van twee kleine meisjes. Toen mijn zus op een dag bij mij langs kwam en de meiden alleen beneden aantrof terwijl ik boven uitgebreid stond te douchen gingen bij haar de alarmbellen rinkelen.’

Medicatie

‘Zij heeft me naar de huisarts gestuurd. Die had meteen in de gaten dat ik in een prenatale depressie zat en schreef direct medicatie voor. De erkenning en de medicatie hebben mij enorm geholpen. De lucht werd echt niet meteen blauw maar ik kon weer functioneren. Mijn dagen werden weer overzichtelijk en ik was niet meer volledig in de ban van dat koude, donkere gevoel. Er wordt nog steeds niet veel geschreven of gesproken over prenatale depressies. Postnatale depressies zijn veel bekender. Ik wil echt dat vrouwen die hetzelfde mee maken als ik weten dat er hulp is. Er is medicatie die je kunt slikken tijdens je zwangerschap. Die medicatie haalt de allerzwartste wolken uit de lucht.’

Ik heb elke bevalling gezien als een eind aan een heel vervelende periode

‘Het eindresultaat is voor mij altijd de reden geweest dat ik nog een zwangerschap ‘aandurfde’. Ik vind mijn kinderen geweldig en zodra ze geboren waren ontstond vrijwel meteen die oersterke moeder-kind relatie. Gek genoeg vind ik dus ook dat een zwangerschap niets met baby’s of kinderen te maken heeft. Ik heb elke bevalling gezien als een eind aan een heel vervelende periode. Pas toen de kinderen geboren waren kon ik gaan genieten. Ik ben drie keer bevallen en in alledrie de gevallen was de bevalling niet het begin van iets heel moois. Het was eerder het eind van iets heel erg vervelends.’

LEES OOK: De Buik van Nienke, die na 14 lange jaren eindelijk een zoon kreeg.

Mijn beroep

‘Vanaf het moment dat de geboorte achter de rug is, breekt voor een vrouw die bijzondere, overweldigende en mooie periode aan. Die periode vind ik zo bijzonder dat ik er mijn werk van heb gemaakt. Als kraamverzorgende probeer ik moeder en kind in die eerste dagen samen zo goed mogelijk te begeleiden. Het geeft me echt heel veel voldoening dat ik bij die eerste bijzondere dagen mag zijn.’

Terwijl ik aan het vechten was om de donkere dagen door te komen heeft hij altijd voor me gezorgd

‘Mijn man heeft altijd een groot gezin gewild. Maar na mijn derde zwangerschap heb ik me laten steriliseren. Ik weet nog hoe ontzettend opgelucht ik was bij het wegpuffen van mijn allerlaatste wee. Daarmee kwam een einde aan alle ellende. Maar daarmee kwam een einde aan zijn grote droom. Al is een gezin met drie kinderen ook groot, het is kleiner dan hij had gewild. Mijn man is echt van onschatbare waarde geweest tijdens alle zwangerschappen. Terwijl ik aan het vechten was om de donkere dagen door te komen heeft hij altijd voor me gezorgd. Hij is nooit boos of verdrietig geweest. Hij was er gewoon voor me. En dat terwijl ik echt geen leuke vrouw voor hem was. Ik was niet eens trots om zijn kind te mogen dragen. Ik was daar überhaupt niet mee bezig. Ik was aan het overleven en hij hield mijn hand vast. Hij was er voor me en daar ben ik ontzettend dankbaar voor.’

Praat!

‘Tot drie keer toe heb ik een verschrikkelijke ervaring gehad met zwanger zijn. Ik heb er nooit van genoten en kijk terug op drie gitzwarte bladzijden in het boek dat ik dolgraag wilde lezen. Maar als ik nu naar mijn kinderen kijk ben ik ontzettend trots. Mijn familie is er altijd voor me geweest en ik heb altijd over mijn donkere gevoelens kunnen praten. Dat is ook echt heel belangrijk. Als je je voelt zoals ik me voelde dan is praten je houvast. Je lijntje naar de kant zeg maar. Ik wil dan ook echt benadrukken; praat erover! Met je partner, met je familie en met je arts. Je hoeft hier niet alleen door en er is hulp waar je gebruik van kunt, nee moet maken!’

Eerdere ‘buiken van’ teruglezen? Dat kan! Suus, Angela, Anne, Femke en Nienke, gingen Anneke voor.

Meer leuke content? Like ons op Facebook