‘Ik weet niet of ik je wel los kan laten later…’

Phileine schrijft brieven, aan mensen of types of een groep. Dit keer schrijft ze aan de belangrijkste persoon in haar leven.

Dag lieve, grote, kleine jongen,

Anderhalf ben je. Al achttien maanden ben je het vrolijkste jongetje dat ik ken, het liefste jongetje ook. En natuurlijk het knapste jongetje. Jouw blonde krullen omlijsten je vrolijke snoet en je felblauwe ogen maken iedereen die erin mag kijken blijer dan blij.

Haar rode lokken laten je stralen

Zo ook jouw nieuwe vriendinnetje. Ja, je bent pas achttien maanden maar sinds een maand is er serieus sprake van een vriendinnetje. Als Sophie binnen komt met haar rode lokken ga jij meteen stralen. Met niemand kun je zo goed speelgoed delen als met haar. En op je moeder na, ontvangt niemand zulke dikke knuffels als zij.

Van een afstandje kijk ik naar jullie en ineens schrikken mijn gedachten mij op. Over vijftien jaar is dit ‘voor ‘t eggie’. Over vijftien jaar komt een Sophie mij een hand geven en vertel jij me ’s avonds hopelijk dat zij je vriendinnetje is. Ik schenk dan een glas wijn in voor mezelf en pak voor jou een beker melk. Ja, je moeder is ook dan nog steeds streng. En dan hebben we een heel mooi moeder-zoon gesprek.

phileine3

Bron: Tumblr

Met wie wil jij je leven delen?

Ik vertel je dan hoe belangrijk het is dat je lief bent voor dit meisje. Dat je eerlijk bent over hoe je je voelt en dat dit eerste vriendinnetje een heel belangrijk meisje is. Dat jij door dit meisje zult leren wat je belangrijk vindt in je leven en vooral dat je steeds meer zult leren over met wie jij je leven wilt delen.

Ik vertel je dan dat je altijd een echte heer moet zijn voor de meisjes met wie je op stap gaat. Dat je lieve dingen moet zeggen die je meent, dat je haar hand moet vast houden als je dat wilt en dat je haar blijft verrassen. Niet door met grote cadeaus aan te komen, maar door lieve woordjes op kleine briefjes te schrijven, door haar jouw lievelingsmuziek te laten horen, door haar die speciale film te laten zien die jou zo heeft geraakt. Precies zoals jouw vader dat ook bij mij deed.

Jezelf bloot geven

Ik vertel je ook dat je langzaam aan moet doen met de fysieke aantrekkingskracht. Dat het veel spannender en bijzonderder is om de spanning op te bouwen. Om niet meteen alles van jezelf prijs te geven. Ook niet als jouw vrienden dat wel doen (of dat beweren).

En ik vertel je dat je verliefd moet durven zijn. Ook als dat niet (meteen) wordt beantwoord. Want verliefd zijn is het allerleukste dat er is. Soms pas achteraf, maar meestal meteen. En ik vertel je dat je altijd alles mag vragen aan me en me vooral alles mag vertellen. Zolang je wilt. En als je dat niet wilt, zal ik je geheimen respecteren en zal ik proberen mijn nieuwsgierigheid te bedwingen.

phileine1

Medelijden met Sophie

Vlak voordat je het laatste slokje wijn dan uit mijn glas drinkt, vertel ik je dat ik je de mooiste, liefste en aardigste Sophie van de wereld gun. Maar dat ik hoop dat er altijd een plekje vrij blijft voor die andere vrouw: je moeder. Bij die gedachte krijg ik medelijden met jouw toekomstige Sophie, want ik weet niet of ik je wel los kan laten later.

Gelukkig word ik weer bij de les gehaald doordat ik zie dat je nu al hebt begrepen hoe je met meisjes omgaat. Je pakt de hand van Sophie en neemt haar mee naar de fruitschaal. Je geeft haar een appel en ik besef dat het grote loslaten al lang is begonnen. Dag lief vriendje van me!

Dikke knuffel,

Mama Phileine.

Herken jij jezelf in dit verhaal van Phileine? Reageer op onze Facebook!

Lees ook de column van vorige week: Aan de baas van de wereld >

Reageer op artikel:
‘Ik weet niet of ik je wel los kan laten later…’
Sluiten