‘Ik wilde een gezin, zij zocht een liefdevol thuis’

Moeder over waarom buitenlandse adoptie níet verboden moet worden

Persoonlijk

Het was gisteren ineens all over the news: Nederland moet stoppen met de adoptie van buitenlandse kinderen, zo adviseert de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) aan het kabinet. Claire de Groot adopteerde met haar man een tweeling uit Amerika en reageerde hierop met een prachtige post.

De RSJ is een adviesorgaan van de overheid en is van mening dat kinderen beter in hun eigen land opgevangen kunnen worden, en dat het huidige adoptiesysteem de deur opent voor misstanden als kinderhandel. ‘Ik was onderweg in de auto naar mijn werk, toen ik het nieuws over dit advies hoorde. Wat er gezegd werd, vond ik ontzettend ongenuanceerd en het raakte me uiteraard. Ik werd er heel verdrietig van,’ vertelt adoptiemoeder Claire aan Famme. ‘Ik hoorde op de radio ‘experts’ over elkaar heen buitelen om er iets over te zeggen. Er werd gegeneraliseerd en er werden onwaarheden verteld. Dit alles óver de rug van de kinderen. Het greep me zo aan, dat ik me geroepen voelde om de nuance aan te brengen.’

Claire bracht haar gevoelens op de volgende manier onder woorden:

‘Dit zijn Miles & Dean. Samen met hun biologische zusjes en broertje. In de USA. Waarom ik die foto hier laat zien? Omdat ik verdrietig word van de ongenuanceerde berichtgeving over adoptie in de media vandaag. En de reacties die ik daarom/-op/-over krijg.
Had ik (hadden wij) een kinderwens? Jazeker.
Horen kinderen in de basis bij hun familie, dichtbij hun eigen bloed? Helemaal mee eens.
Doet het iets met ze dat hun leven ongevraagd een andere wending heeft gekregen en ze aan de andere kant van de oceaan terecht komen? Absoluut.
Loopt het altijd goed (af)? En zijn adoptieprocedures overal even zuiver? Nee.
Maar soms liggen de kaarten anders. En is het maar wat makkelijk om daar lekker comfortabel vanuit onze Nederlandse cultuur iets over te roepen. Want wat hebben wij een goed vangnet hier in vergelijking met die andere landen. JA ook in vergelijking met het grote Amerika met meer dan 400.000 kinderen in een fostercare systeem (so let’s pray TRUMP won’t win..)
En wat ben ik dan trots op de biologische moeder van mijn jongens dat ze deed wat ze heeft gedaan bijna 6 jaar geleden. En afgelopen meivakantie tijdens ons bezoek aan haar nog letterlijk tegen me zei: ‘I am so grateful for the way we solved this together. Look at the boys. Look how happy they are. We did a good job!’
Geldt dat voor alle adoptie procedures? Vast niet.
Is het goed dat daar ALTIJD kritisch en in het belang van het kind naar wordt gekeken? UITERAARD!
Zou ik zijn teruggegaan naar de USA als het me alleen maar om mijn eigen kinderwens te doen zou zijn geweest? Ik kan je vertellen, eenvoudig was die vakantie niet.
Maar goed, nuance verkoopt geen headlines. Terwijl het wel zo op zijn plaats is. Dus lees je in de media enkel de termen: kinderwens & kinderhandel als belangrijkste drijfveren.’

LEES OOK: Hoe moedig ben je om moeder te worden via adoptie

Liefdevolle intenties

De Facebook-post van Claire was een schot in de roos. De post werd volop geliked en er kwam een stortvloed aan reacties. Claire: ‘Dat waren gelukkig positieve reacties. Ook van andere ouders die geadopteerd hebben, en die mij bedankten voor de nuance. En van mensen die zeiden dat ik het mooi beschreven had, en dat mijn liefdevolle intenties goed naar voren kwamen. Daar ben ik heel blij mee, want dat was precies mijn bedoeling.’

Dat er kritisch naar adoptie moet worden gekeken, daar is Claire het mee eens: ‘In de basis van de discussie schuilt een goed punt. Natuurlijk horen kinderen in principe in hun eigen omgeving op te groeien. Maar als adoptie-ouder word ik nu afgeschilderd als iemand die koste wat het kost moeder wilde worden en daarmee kinderhandel en onzuivere procedures in de hand werk. Maar kennen de mensen die dit roepen de situaties in bijvoorbeeld Amerika en die van de biologische moeders daadwerkelijk? Bovendien staat bij heel veel adoptiestichtingen het belang van het kind zeer zeker voorop.’

Twee wensen

Haar zoontjes Miles en Dean zijn inmiddels 5,5 jaar oud. ‘Ze weten heel goed waar ze vandaan komen, dat is een belangrijk onderdeel van hun opvoeding. Er is altijd sprake geweest van een zogenaamde ‘open’ adoptie en contact met de biologische familie. Mijn man en ik hebben afgesproken zorgvuldig af te wegen wanneer het moment zou aanbreken dat we terug zouden gaan met onze jongens. Afgelopen mei was dat moment aangebroken en vlogen we met z’n allen naar Florida. Ze hebben hun familie ontmoet en ik heb uitgebreid met hun biologische moeder gesproken. Dat er nu zo bot beweerd wordt dat adoptie een vraagmarkt is én dat voor een bepaalde groep kinderen een oplossing in eigen land tot de mogelijkheden behoort, vind ik te kort door de bocht. Ik wilde graag een gezin, zij zocht een liefdevol thuis voor haar kinderen die ze – geloof mij – écht zelf niet kon opvoeden en ook niet in het fostercare systeem wilde zien belanden. Vanuit die twee wensen, is iets heel moois voortgekomen waar ik ontzettend trots op ben.’

LEES OOK: Hartverwarmend: deze kinderen zijn zó blij op de dag van hun adoptie

Meer leuke content? Like ons op Facebook