Maaike Helmer
Maaike Helmer Mind 23 jun 2015

In 9 maanden in een zeilboot de wereld rond, met man en kind thuis

Carolijn Brouwer doet mee aan de Volvo Ocean Race met Team SCA, een boot met alleen vrouwen. Ruim negen maanden voer ze met een team de wereld rond. De race maakte een pitstop in Scheveningen, om vervolgens de negende etappe te zeilen, naar eindpunt Göteborg. We spraken Carolijn tijdens deze pitstop, waarbij ze ook haar man Darren en zoon Kyle (4) weer even zag.

Je woont hier. Hoe is het, om weer in je woonplaats te zijn?
Ik ben hier bijna 2,5 jaar niet meer geweest. Eerst anderhalf jaar voorbereiding voor de Volvo Ocean Race, daarna de daadwerkelijke race. Het was ontzettend bijzonder. Toen we de haven binnenkwamen, maakte de boot een draai en daar zag ik opeens mijn appartement liggen. Het is ook heerlijk om mijn man, zoon en vrienden weer te zien. Ik heb trouwens niet in mijn eigen bed geslapen, ons huis zit vol met vrienden. Morgen gaan we beginnen aan de laatste 450 mijl, naar Göteborg.

Is het niet extra moeilijk, die laatste etappe? Nu je even ‘thuis’ bent geweest?

Zo’n Ocean Race is een slijtageslag. Maar je stelt je er ook op in. Ik zie het dus niet als ‘het laatste eindje’, dit is nog een etappe die we moeten doen.

Ik kan me voorstellen dat het best afzien is. Jullie konden soms weken niet douchen…
Gelukkig zijn daar allemaal trucs voor. Zo hadden we van onze sponsor een soort shampoomuts waar je zónder water je haar mee kon wassen en hadden we vochtige washandjes. Ik ben normaal het type dat drie keer per dag doucht: ’s ochtends, na het sporten en ’s avonds. Maar je bent tijdens zo’n reis niet echt bezig met hoe schoon je bent.

Interieur van de boot

Als moeder lijkt het me extra zwaar zo’n race; miste je je zoon Kyle niet enorm?
Ik had foto’s van hem en mijn partner Darren in een plastic mapje, maar ik heb daar nauwelijks naar gekeken. Er is ook geen tijd voor om echt na te denken of melancholisch te worden. Je bent vier uur op en af aan het varen. Het is topsport. Als je aan iets anders denkt dan aan de race, ga je fouten maken. Als ik teveel nadenk over andere dingen, betekent dat dat het niet goed gaat met mijn concentratie, dan ben ik niet scherp. Ik wist gelukkig dat Kyle bij elke stop op de kade zou staan. Dat was echt mijn voorwaarde om de race te kunnen doen.

Je hebt tijdelijk een nanny in dienst genomen. Hoe was dat?
Je draagt toch je moederschap tijdelijk over. Dat wilde ik alleen met iemand die ik voor honderd procent vertrouw en er hetzelfde in staat als ik. Gelukkig vonden we Anita, de beste nanny ter wereld. Soms was het wel apart als Kyle tijdens een stop per ongeluk Anita tegen me zei. Maar als de race straks voorbij is, gaat dat weer over.

Er waren meer moeders aan boord, toch?
Ja, dat was wel leuk. We konden eens per week mailen en dan merkte je wel dat je echt je verhalen kon delen over je kinderen. ‘Hij kan los fietsen!’

Wat maakt zeilen zo mooi dat je tijdelijk alles wilt achterlaten?
Je hebt helemaal niets om je heen, bent één met de elementen. En bijvoorbeeld dolfijnen, dat blijft magisch, ook al heb je het al honderd keer gezien. Er is niets mee te vergelijken. Zeilen is de ultieme vrijheid.

Wat was het zwaarste moment van de race?
Het stuk bij Kaap Hoorn was erg zwaar. Daar staat het ook om bekend. We voeren in golven die we niet konden ‘lezen’, de boot liep verschillende beschadigingen op. We zijn op een gegeven moment ook een zeil verloren. Die hadden we daarna op verschillende momenten nodig. Daardoor word je er de hele tijd aan herinnerd. Erg frustrerend.

En het mooiste?
Het winnen van de achtste etappe was natuurlijk geweldig.

Hoe vind je dat jullie het hebben gedaan?
Ik denk wel dat mijn verwachtingen te hoog waren, je wilt toch in die top 5 terechtkomen. Maar ik vind wel dat we het goed hebben gedaan, we hebben een enórme leercurve gemaakt, daar ben ik trots op.

Heb je je weleens schuldig gevoeld naar Kyle?
Nee. Van tevoren heb ik er namelijk écht goed over nagedacht: is dit eerlijk naar Kyle? Ik heb daar met veel mensen over gepraat en kwam tot de conclusie: ja, dit is ook voor hem een verrijking. Hij is nu vier, heeft zó veel van de wereld gezien, kan in verschillende talen tellen en heeft dingen meegemaakt die niet veel kinderen meemaken.

Als er bij een nieuwe Volvo Ocean Race een vrouwenteam zou komen, zou je dan opnieuw deelnemen?
Dat is een gewetensvraag. Ik ben aan de ene kant nu de oudste zeilster van dit team, ik ben 41. Je moet de volgende generatie ook een kans geven. De verleiding zou wel héél groot zijn. Je hebt na zo’n race namelijk het gevoel dat je aan het eind eigenlijk er pas écht klaar voor bent. Aan de andere kant: ik moet ook bekijken of het wel fair is naar Kyle. Die zou dan zes jaar zijn en leerplichtig. Ik kan me voorstellen dat hij dan vaste vriendjes heeft en het fijn heeft op zijn school. Ik heb er dus nog geen antwoord op. Dat zou je me tegen die tijd moeten vragen…

Nelke van Aspert vertrekt voor zeven jaar voor een reis over de wereld, om haar zoontje met autisme het beste onderwijs te bieden. Wauw!

Reageer op artikel:
In 9 maanden in een zeilboot de wereld rond, met man en kind thuis
Sluiten