Irene had twee miskramen en helpt andere vrouwen: ‘Je verdriet mag er zijn, je hoeft het niet weg te stoppen’

Persoonlijk

In Amerika is het deze maand Pregnancy & Infant Loss Awareness Month. Eén op de vier moeders krijgt te maken met een miskraam of een stilgeboren kindje, en in daarom staat deze maand in het teken van het verlies van stilgeboren kindjes. De Nederlandse Irene Otto verloor twee keer een kindje in het eerste trimester van haar zwangerschap en steunt nu zelf vrouwen die een miskraam hebben gehad. We spraken haar voor Famme.

Een tweede kind

Irene: ‘Mijn man en ik hadden al een zoon van acht jaar oud, en we hebben een tijd lang getwijfeld of we nog een tweede wilden. Onze zoon was een moeilijke slaper, toen hij baby was en ik durfde eigenlijk niet aan een tweede te beginnen, omdat ik bij mijn zoon ontzettend veel last had van vermoeidheid. Maar toen hij naar school ging en ik mijn leven weer een beetje op kon pakken, merkten we toch dat een tweede kind heel erg welkom bleek.’

Miskraam

‘Zwanger worden is bij mij nooit het probleem geweest. Ik was 36 toen ik in verwachting raakte van ons tweede kindje. Ik kwam in aanmerking voor een vlokkentest, die ik ook heb laten doen, toen ik elf weken zwanger was. Tot onze grote blijdschap was de uitslag van de test goed, en kon ik vol genieten van mijn zwangerschap. Ik kocht babykleertjes, en spullen voor in de kinderkamer, heerlijk vond ik het. Tot ik toen ik vijftien weken zwanger was ineens last kreeg van bloedverlies. Het was zondag, herinner ik me. Ik belde meteen de verloskundige om aan de bel te trekken. Zij zocht een hartslag, maar kon deze niet vinden.’

We gingen meteen naar het ziekenhuis. Daar bleek dat het kindje niet meer leefde

‘Maandagochtend gingen we meteen naar het ziekenhuis voor een echo. Daar bleek dat het kindje niet meer leefde en waarschijnlijk al in de dertiende week was overleden. Het idee dat ik al twee weken met een dood kindje in mijn buik liep, dat was vreselijk. Ik schrok me kapot en was intens verdrietig. Dit gevoel kwam niet meteen, maar pas toen het idee een beetje was ingedaald. De artsen vroegen me of ik gecuretteerd wilde worden, of dat ik het thuis wilde doen. Het idee dat ik thuis zou zitten en daar niet zou weten wat er ging gebeuren, en daar ook mijn zoontje was, vond ik niet fijn. Ik koos de curettage.’

Waardeloos

‘Na de curettage moest ik huilen, vreselijk huilen. Ik had erge buikpijn van de naweeën, ondanks de sterke pijnstilling die ik kreeg. Ik voelde me fysiek waardeloos en bleef janken. Ondanks dat ik vreselijk veel verdriet had, was ik ook opgelucht dat het achter de rug was. Ik had pech, dit kon gebeuren. Sterker nog: dit kon iedere vrouw gebeuren. Ik kreeg veel steun van mijn dierbaren, dat hielp enorm. Gelukkig konden mijn man en ik het goed relativeren, waardoor we er al snel weer opnieuw voor wilden gaan.’

‘Ik vond het een vreselijke gedachte dat ik op mijn uitgerekende datum een lege buik zou hebben. Ook had ik de hele tijd last van kleine confrontaties, bijvoorbeeld als ik zwangere vrouwen zag, of kleine kinderen. Ik vroeg me continu af hoe het zou zijn geweest als ik nog zwanger zou zijn en was vaak bezig met het tellen van de weken van mijn vorige zwangerschap. Dat deed pijn.’

Tweede miskraam

‘Gelukkig raakte ik kort na de miskraam weer opnieuw zwanger. Ik weet nog dat we naar Barcelona gingen toen ik 6 weken zwanger was, en dat ik vlak voor vertrek licht bloedverlies had. Ik raakte meteen in paniek, want wat nu als ik weer een miskraam zou krijgen en we dan niet in Nederland zouden zijn? Gelukkig ging dit snel over en konden we toch genieten van de vakantie. Eenmaal thuis had ik voor de eerste keer een inwendige termijnecho bij de verloskundige. Toen mijn kindje op beeld verscheen, zag ik meteen dat er iets niet goed was. Ik weet nog dat ik me in gedachten afvroeg of ze niet iets dichterbij kon komen, omdat ik het niet zo goed zag. Het bleek dat mijn kindje in de negende week was overleden en daarom nog zo klein was.’

Waarom zouden we ons zo focussen op wat we niet hebben in plaats van op wat we wél hebben?

Eén is oké

‘Ik werd voor de tweede keer gecuretteerd en ging door dezelfde medische én emotionele molen. Twee keer een miskraam zo vroeg in mijn zwangerschap kon geen toeval zijn, dacht ik. Ik werd onderzocht om een eventuele reden boven water te halen, maar de artsen konden niks vinden. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat er wel een medische reden voor mijn miskramen is, maar dit zal ik nooit weten. Ik wilde nog dolgraag een tweede kind, maar alleen zonder al dit gedoe. Dit deed teveel pijn, fysiek maar ook mentaal. Daarom hebben mijn man en ik besloten er na die tweede miskraam een punt achter te zetten. Met zijn drietjes zijn we ook heel erg gelukkig. Waarom zouden we ons dan zo focussen op wat we niet hebben in plaats van op wat we wél hebben?’

Een andere weg

‘Na mijn twee miskramen heb ik mezelf omgeschoold. Ik was boekhouder, maar was de cijfertjes en het bureauwerk zat. Ik wilde iets betekenen voor andere mensen. Ik ben twee jaar na mijn miskramen een studie voor psychosociaal therapeut begonnen. Tijdens deze studie heb ik besloten om mij te richten op vrouwen die een miskraam hebben gehad en het rouwproces hier omheen. Daar is Praktijk Janna uit voortgekomen.’

‘Eén op de vier moeders krijgt te maken met het verlies van een kindje tijdens of kort na de zwangerschap. Veel van hen worstelen met hun emoties en stoppen deze weg. Ik wil graag iets doen om vrouwen te laten voelen dat ze niet de enige zijn met deze emoties en dat je door kleine stapjes te zetten al veel beter in je vel kunt zitten. Zo lopen veel vrouwen, en ikzelf toen ook, er tegenaan dat mannen heel anders met het verlies van een kindje omgaan dan vrouwen. Mannen verwerken hun verdriet misschien door aan de slag te gaan met een verbouwing, waar vrouwen dan niks van snappen. Daardoor kunnen gevoelens van eenzaamheid ontstaan.’

Golf van licht

‘Deze maand is het in Amerika Pregnancy & Infant Loss Awareness Month, met 15 oktober als speciale gedenkdag. Iedereen wordt die dag uitgenodigd om om 19:00 uur een kaarsje aan te steken voor de ongekende en gemiste kindjes en die kaarsjes minstens een uur te laten branden. Zo gaat er –door het tijdsverschil- een golf van licht over de wereld. Ik zou zoveel mogelijk vrouwen willen oproepen om mee te doen en te laten zien dat zij 1 van de 4 zijn. Dit kan door de Facebookpagina Ik had een miskraam te liken en afbeeldingen met de hashtag #ikhadeenmiskraam en #1opde4 te delen. Daarnaast kun je je aanmelden om dagelijks een klein stapje vooruit geholpen te worden. Dit kan op weekvandeverbinding.nl.

De expert vertelt: dit zijn de 7 stadia waar je doorheen gaat na een miskraam

Meer leuke content? Like ons op Facebook