Je eigen kind in een politiek debat aanhalen: ja of nee?

Jesse Klavers persoonlijke pleidooi voor medemenselijkheid

Kids

‘Ik ben omdat wij zijn’. De exacte definitie van het woord ‘Ubuntu’ loopt uiteen, maar in de kern komt het daarop neer. Het feit dat wij zijn wie we zijn doordat andere mensen dat ook zijn. Het is een humanistische filosofie uit Zuidelijk Afrika waarin toewijding, liefde en verbinding tussen mensen onderling centraal staat.

Eergisteren zat Jesse Klaver bij De Wereld Draait Door, verwikkeld in een vurig debat met Sywert van Lienden. Thema: de vluchtelingencrisis en een Europees gezamenlijk beleid (of juist niet). Inzet: medemenselijkheid (of juist niet).

Opmerkelijk was het moment waarop Jesse zijn eigen kinderen in zijn betoog haalde. Hij was onlangs voor de tweede keer vader geworden, vertelde hij trots – en hij vertelde wat er met zijn zoontje gebeurde als hij had gespuugd of een vieze romper aan had. Dan trok hij hem meteen een schone aan, want dat jongetje hoefde niet in die viezig- of nattigheid rond te lopen. Hij trok vervolgens de schrijnende vergelijking met baby’s en kleine kinderen in opvang- en vluchtelingenkampen, die al weken in dezelfde vieze en natte kleding rondliepen. Dat raakte hem.

Jesse’s zoontje, Aylan en andere kinderen

Sywert haakte erop in en vroeg Jesse waarom hij zijn eigen kind – of überhaupt kinderen – als voorbeeld aanhaalde. Hij gaf aan dat dat wat hem betreft niet gepast was, evenals dat eerder vaak gebeurde met Aylan, het dode jongetje op het strand.

De vriend en ik praatten nog lang na, evenals mijn nichtje en ik vanmorgen. Is het inderdaad ongepast om je eigen kind in zo’n discussie naar voren te brengen?

Ja, ergens wel. Maar misschien ook niet. Waarom Jesse het deed laat zich gemakkelijk raden: om mensen persoonlijk te raken, een beroep te doen op hun inlevingsvermogen en daarmee op hun medemenselijkheid. Zijn partij heet niet voor niks GroenLINKS.

Nuance

Ook al ben ik tamelijk wars van politieke retoriek en bijbehorende trucjes, in de kern is dat wat Nederland op dit moment goed kan gebruiken. Want eerlijk is eerlijk: als elke vader of moeder die zo fel tegen opvang van vluchtelingen (economisch of politiek) is, of die staat te protesteren tegen de bouw van een AZC zich voorstelt dat z’n eigen kind al weken (maanden) in een tent slaapt terwijl het buiten vriest, er nagenoeg geen eten is en de menselijkheid in geen velden of wegen te bekennen is: dan mag je aannemen dat de blik op een situatie enigszins genuanceerd wordt. En misschien dat papa en mama dan hun spandoek laten zakken en berustend naar huis lopen. Laat dat AZC maar komen, daar is tenminste een bed, een douche en een wasmachine. Dan kan dat jongetje ook iets schoons aan en een nacht goed slapen.

Afrikaanse Ubuntu

In Zuid-Afrika is het eerder genoemde Ubuntu een diepgewortelde filosofie. Maar laten we vooral niet schijnheilig doen: ook dit land kent een geschiedenis waarin medemenselijkheid soms ook ver te zoeken was. Tot slechts 25 jaar geleden, om precies te zijn. Maar toch is het besef dat mensen het toch echt met elkaar moeten rooien, en alleen maar kunnen zijn bij de gratie van de ander, een mooi gegeven.

Bron: Tumblr

Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit schrijf. Misschien vooral omdat ik hoop dat mensen iets liever voor elkaar zijn en meer begrip tonen. Niemand heeft erom gevraagd om ergens voor te vluchten, ongeacht het motief. Als het voor jou nodig is om je eigen kind voor te stellen in zo’n situatie om vervolgens empathischer te kunnen denken, dan mag Jesse wat mij betreft volgende keer een drie uur durende diaserie van z’n kersverse zoontje laten zien.

Zou jij je eigen kind naar voren brengen in een discussie? Reageer op Facebook

Lees ook: Aan de lieve, kleine vluchteling Aylan>