Je kind is een kreng. En daar kun je volledig jezelf de schuld voor geven

Redactie 11 aug 2016 Kids

Als je als blogger geen vrienden wil maken, zijn er een aantal onderwerpen waarmee succes verzekerd is. Borstvoeding en opvoeding, bijvoorbeeld. Er zijn weinig onderwerpen zo persoonlijk als die twee, en daarom altijd reden tot discussie. Die doorgaans altijd eindigt met ‘bemoei je met je eigen zaken’.

En dat is precies wat Kimberley Valzania, blogster voor onder andere Scary Mommy, níet deed. De titel van haar betoog luidt: ‘Your kid is a brat, and it’s your fault’. Score: 7,700 likes, 280 comments (en minstens zoveel comments op die comments) en 2,782 shares. Kortom: Kim schreef een veelbesproken stukje tekst, waar veel mensen het wél en niet mee eens waren.

Voor wie wel zin heeft in wat discussie, lees vooral verder. Voor de duidelijkheid: dit is niet mijn mening, maar die van Kimberley #justsaying.

Hoe het begint…

Moeders doen er alles voor om hun kinderen gelukkig te maken. Je bent betrokken bij het leven van je kind, je zorgt dat je steevast op tijd bent om ze op te halen van school, je plant leuke uitjes, maakt verjaardagen bijzonder, bent oprecht geïnteresseerd in ze wanneer je met ze praat en je spendeert zoveel mogelijk quality time met ze. Natuurlijk doe je dat, het zijn je kinderen!

Maar dan…

Ergens tussen al die 1001 liefdevolle dingen, activiteiten en gesprekken door, is je kind een verwend kreng geworden. En dat heb je dus helemaal zelf gedaan, vindt Kimberley. Hoe dan? Nou, zo dan.

Kreng

[STAP stap=”1″]

Je onderhandelt met hem

‘Als je vandaag lief bent, mag je dit weekend iets uitzoeken bij Bart Smit.’ We zeggen allemaal dat ‘we daar niet zo van zijn’, maar we doen het bij tijd en wijlen toch allemaal. ‘Ik zeg het nog één keer, en dan is het echt klaar’. Sure schatje, maak daar maar drie van. Of vier. Het is een wederzijdse onderhandeling, want hoe vaak heb je je zoon niet horen zeggen ‘dat ‘ie z’n kamer later echt opruimt’, of ‘na het eten z’n speelgoed opbergt’? Op zich is onderhandelen niet verkeerd – aldus Kimberley – maar ergens moet een lijn zijn. Een hele duidelijke, waar met geen bulldozer overheen te razen is.

[STAP stap=”2″]

Je ruimt z’n kamer op

Omdat de beesten er zo langzamerhand echt uitkruipen. Omdat je toch echt de was aan wil zetten en z’n bed al een week of twee niet verschoond is. Omdat je bang bent dat je schoonmoeder/buurvrouw/Kinderbescherming langskomt. Je vraagt hem al weken om nou eindelijk zijn kamer op te ruimen, maar er komt altijd iets tussen (zie #1). Uiteindelijk doe je het dus zelf maar weer. Iets met een ‘zich herhalend patroon’ en ‘een kind dat heus niet achterlijk is’.

[STAP stap=”3″]

Je draagt haar tas

‘Mama, hij is zo zwáá-háár’. ‘Ja schatje, ik weet het, soms zijn dingen nou eenmaal zwaar(der). Probeer het toch echt maar even zelf.’ Want het vermoeden bestaat dat als we nu linea recta naar de winkel zouden rijden en ze een poppenhuis van 3 bij 3 meter mocht uitzoeken, ze die waarschijnlijk prima mee zou kunnen zeulen. Met andere woorden: je maakt het haar wel erg gemakkelijk als je nu die o zo zware rugtas toch van haar overneemt.

[STAP stap=”4″]

Je vraagt haar wat ze vanavond wil eten

Iets met ‘de pot’, ‘eten’ en ‘schaft’, zo zeiden ze dat vroeger. Je kwam uit school, en rond half zes vroeg je je moeder wat jullie die avond zouden eten. Dat was vroeger, nu is het vaker het geval dat moeders kinderen – al dan niet als ze samen boodschappen doen – vragen wat ze vanavond willen eten. Uit eten gaan was iets bijzonders dat eigenlijk alleen rondom speciale gelegenheden gebeurde, net als een bezoekje aan de grote gele M. Vroeger versus nu: zoek de tien verschillen.

[STAP stap=”5″]

Je plant je leven om hem heen

‘Sorry, ik kan morgen niet lunchen, Bobby moet voetballen’. Natuurlijk ga je aan de kant staan als je zoon een wedstrijd heeft. Maar moet dat echt altijd? Volgens Kimberley kan Bobby best een keer alleen naar een wedstrijd gaan als ‘ie toch mee heen en terug kan rijden met een teamgenoot. Bobby moet misschien een keertje slikken, maar hij komt er echt wel overheen.

[STAP stap=”6″]

Je wil dat ze altijd gelukkig is

Newsflash: een kind hoeft niet elk moment van de dag gelukkig te zijn, dat is namelijk helemaal niet de bedoeling. Het is prima als ze een keer niet krijgt wat ze wil, als iets anders gaat dan hoe zij het wil, als ze iets moet doen wat ze niet leuk vindt, als ze mee moet boodschappen doen of haar kamer moet opruimen (zie #1 en #2). Houd rekening met boze blikken, zichtbare irritatie of wellicht zelfs een klein leger scheldkannonades maar ook hier geldt: ze komt er overheen. Ze kan nou eenmaal niet constant gelukkig zijn (welkom in de wereld die ‘het leven’ heet).

[STAP stap=”7″]

Je ondermijnt je partner

Het gebeurt vaak, ook al hebben we ooit allemaal geroepen dat we dat ouderschap echt als team en eenheid gingen aanpakken. ‘Mama, mag ik vanavond bij Stephanie slapen?’ Mama zegt nee. ‘Papa, mag ik vanavond bij Stephanie slapen?’ Papa, onwetend van óf niet in overeenstemming met mama’s antwoord, flapt eruit dat dat prima is. De lul. Papa en mama boos op elkaar, kind slaat het gade. Wat zei je ook alweer over eenheid? Plus: je kind heeft – zeker als je de discussie voor haar ogen uitvoert – prima door dat ouders op sommige vlakken tegen elkaar uit te spelen zijn.

Verwende kinderen

[STAP stap=”8″]

Je geeft haar te weinig taken of verantwoordelijkheden

Als ze de tafel niet dekt of afruimt, de afwas doet of de afwasmachine in- of uitruimt, het gras maait, de hond uitlaat, haar kamer opruimt, dan mag ze volgens Kimberley eigenlijk best huur gaan betalen.

[STAP stap=”9″]

Je bedenkt excuses voor slecht gedrag

‘Ze is moe’, ‘ze heeft honger’ of ‘ze voelt zich niet zo lekker’. Hoe vaak zeg jij dat niet ter verdediging van haar gedrag als je kind jengelt en vervelend is? Want tja, zeggen dat je kind een kreng is, staat ons op de een of andere manier toch tegen.
(Noot IA: ik ben ook een kreng als ik moe ben, honger heb en/of me niet zo lekker voel, Kimberley).

[STAP stap=”10″]

Je neemt het voor hem op tegen de leraar

Als de leraar iets onaardigs zegt over ons kind, zijn we er als de kippen bij om verhaal te halen. Lees: om de leraar te vertellen dat ‘ie niet goed bij z’n hoofd is. Maar ook al lijken veel ouders het vergeten, over het algemeen zijn juffen en meesters er om onze kinderen te helpen. Dus als de juf aangeeft dat Tommie vanaf nu echt meer tijd aan z’n huiswerk moet besteden of best iets minder brutaal mag doen, zou het niet raar zijn als je je achter haar schaart. Dan heeft Tommie tenminste ook niet het idee dat ‘ie best brutaal en lui kan zijn, omdat mama het uiteindelijk toch wel voor hem opneemt.

Famous last words

Kimberley besluit haar pleidooi met een liefdevolle herhaling van bovenstaande ‘Aandacht is goed, betrokken ouders zijn geweldig. Het probleem zit hem in de enorme hoeveelheid aandacht en betrokkenheid. Als we met onze kinderen onderhandelen, doen we iets verkeerd. Als we excuses bedenken voor hun onwenselijke gedrag, doen we iets verkeerd. Als we ze het té gemakkelijk maken, ook. Als we niet ophouden met hun kamers op te ruimen, ze te vragen wat ze willen eten en onze partners afvallen, worden onze kinderen niets anders dan verwende krengen.’

Zin in wat leesvoer waar we het waarschijnlijk allemaal wél mee eens zijn? 5 dingen die ik niet meer zeg over andere moeders nu ik zelf moeder ben>

[likebutton]Meer van dit soort artikelen zien? Vergeet ons dan niet te liken!”[/likebutton]

Reageer op artikel:
Je kind is een kreng. En daar kun je volledig jezelf de schuld voor geven
Sluiten