Jette (35) heeft uitgezaaide borstkanker en schreef het prachtige ‘Als je dit leest, ben ik er nog’

Persoonlijk

Deze week verschijnt ‘Als je dit leest ben ik er nog’, het indrukwekkende boek van Jette Vonk (35). Ruim twee jaar geleden kreeg ze de diagnose uitgezaaide borstkanker. Gemiddelde levensverwachting: twee jaar. In haar boek vertelt ze hoe ze te pletter viel op de bodem van haar bestaan bij het horen van dat bericht. Maar meer nog over hoe ze opkrabbelde en over haar zoektocht om nu te leven wat er te leven valt.

Het is dinsdag 25 juni, mijn leven tot nu eindigt hier. Het stokt, stolt en blijft roerloos achter als een versteende laag in mijn arme lichaam. Maar mijn wil beveelt mijn benen mij verder te dragen, te brengen naar een onzekere toekomst. Zo wandelen we dit limbo binnen, het grensgebied tussen vroeger en later. Niemandsland.

Tweeënhalf jaar later zit Jette aan haar keukentafel, met uitzicht op de landerijen van Brabants Hoop, de boerderij waar ze onlangs met haar man Bas en zoontje Mac (4) naartoe verhuisde. Mooie bos krullen, trotse blik. Niet bepaald het plaatje van een vrouw die ongeneeslijk ziek is. Toch liegen de scans en de bloeduitslagen er niet om. ‘Eind vorig jaar vertelde mijn arts me dat ik me erop moest voorbereiden dat ik niet lang meer te leven heb. Voor mijn man, mijn familie en mijn vrienden was het een enorme klap, bij mij viel er honderd kilo van mijn schouders. Ik voelde al langer dat de chemokuren niets meer deden en de kanker in mijn borst en lever verder was gegroeid. Ik heb iedereen bij elkaar geroepen, Bas, mijn ouders, broer en zus. Ik vind het belangrijk dat iedereen ervan doordrongen is dat we een nieuwe fase in zijn gegaan. Voor mij is duidelijk dat ik niet nog tien jaar heb. Dat maakt dat ik een stuk van het gevecht kan loslaten. ‘Denk na over welke rol je in mijn leven wilt hebben, nu en op het eind’, heb ik gezegd. Wat je nog met mij wilt doen, moeten we gaan doen.’

‘Ik heb weleens gedacht dat het beter zou zijn om te sterven voor ik echt in zijn geheugen gegrift sta’

Herinneringen

‘In het begin verstikte de diagnose me. De gedachte aan Mac was het allerergst. Hij was net twee geworden. Wat moest er met hem, zonder mij? Waarom zou ik hem nog opvoeden? Ik wilde niet herinnerd worden als strenge moeder. Op een gegeven moment zag ik in dat iedereen zijn eigen pad bewandelt in het leven. Hoe hard het ook is, dit is waar Mac mee moet dealen. Ik doe wat ik kan, vooral voor hem. Nu kan ik nog zorgen voor een goede stabiele basis. Kan ik hem meegeven wat ik belangrijk vind in ons gezin.

‘Mac wil superheld worden, want die gaan niet dood’

Hij is bijna vijf, komt steeds dichter bij de leeftijd waarop hij herinneringen maakt. Ik heb weleens gedacht dat het beter zou zijn om te sterven voor ik echt in zijn geheugen gegrift sta. Maar dan zou hij in de familie de enige zijn die geen herinneringen aan me heeft. Dat is ook zwaar.’

Trouwen

‘Bas en ik zijn altijd heel open geweest naar Mac. Hij weet dat mijn borst ziek is en dat ik daar medicijnen voor moet slikken. De uitzaaiingen in mijn lever zijn voor hem een bult in mijn buik. De laatste tijd stelt hij steeds meer vragen. Toen ik laatst naar het ziekenhuis moest voor een echo, vroeg hij of ik dat spannend vond. Ja, zei ik. Mac vond het ook spannend. ‘Wat gebeurt er als de bult groeit?’ vroeg hij vervolgens. Als die te groot wordt, dan groeit je lijf kapot. ‘Ga je dan dood?’ Ja lieve schat, dan ga je dood. Op dat moment voelde hij zich blijkbaar zo op zijn gemak dat we dit gesprekje konden voeren. Ik laat hem aangeven wanneer hij klaar is voor nieuwe informatie. Ik merk wel dat er van alles in zijn koppie omgaat. Mac wil superheld worden, want die gaan niet dood. En hij wil met ons trouwen. Dat gaan we dus ook doen. In juni, dan zijn Bas en ik tien jaar getrouwd en geven we ons ja-woord aan onze zoon.’

Top 5

`Vanaf het begin hebben Bas en ik gezegd: we gaan niet nu al in een graf liggen. We gaan leven, en hoe! Twee weken na de diagnose besloten we: vanaf nu geen gejank meer aan de keukentafel. Iedereen is welkom, maar niet voor ziekenbezoek. Natuurlijk huilen we nog wel en voeren we zware gesprekken. Dat is logisch. Ik vond het fijn om van Bas te horen dat hij het wel gaat redden, alleen met Mac. Mijn twee mannen zijn mijn grootste zorg.’

En dan lachend, fluisterend: ‘Ik wil niet dat Bas alleen achterblijft. Hij is 45 en verdient een leuke vrouw. Ik wil een lijstje voor hem achterlaten, met mijn top vijf. Wie kent hem nou beter dan ik? Het geeft me ook een fijn gevoel als ik weet dat er een soort moederfiguur is voor Mac.’

‘Toen we deze boerderij vorig jaar kochten, wist ik al dat ik ooit in de voorkamer kom te liggen’

Thuis

‘In 2013, een paar maanden nadat we hadden gehoord dat ik uitgezaaide borstkanker heb, zijn Bas, Mac en ik voor drie maanden naar Bali vertrokken. Naast dat het fijn was om met elkaar te zijn, heb ik op Bali ervaren dat je in jezelf een plek kunt vinden waar altijd vrede is. Dankzij de meditatiecursus die ik daar volgde, kan ik de situatie zoals die is, accepteren. Ik ben niet wat er met me gebeurt. Dat heeft me sterk gemaakt.

Bas zou wel weer op reis willen, maar ik wil nu juist niet weg. Ik wil thuis blijven en ons huis afmaken. Toen we deze boerderij vorig jaar kochten, wist ik al dat ik ooit in de voorkamer kom te liggen. Daar moeten dus gordijnen komen. Ik wil het trouwfeest in de tuin organiseren, ga terug naar Bali voor een nieuwe meditatiecursus, heb wilde plannen voor Paaspop, dat muziekfestival vind letterlijk in mijn achtertuin plaats. En ik schrijf zoveel ik kan. Regelmatig hoor ik dat mijn teksten mensen inspireren, vooral om te doen wat ze echt willen doen. Dat vind ik heel waardevol. Dan is de ellende nog ergens goed voor geweest. Ik ben ongelooflijk trots op mijn boek. Dit is wie ik ben en wat ik kan. Ik vind het mooi om letterlijk een verhaal na te laten. In de eerste plaats voor Mac, in mijn boek kan hij me altijd terugvinden.’

Interview door: Yvonne Brok

Het prachtige boek van Jette Vonk is vanaf nu te koop in de (online) boekhandel.

Meer van dit soort artikelen zien? Vergeet ons dan niet te liken!

Phileine schreef deze prachtige brief aan 1 op de 8 vrouwen >