‘Jij bent zo’n prins. Zo’n zeldzame prins. Een genetisch wonder.’

Phileine schrijft: 'Dag meneer'

Persoonlijk

Phileine schrijft iedere week een brief, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Deze keer aan een meneer in het ziekenhuis met een bijzonder verhaal.

Dag meneer,

Je staat voor me. Je handen rusten op de stang van je hippe kinderwagen. Ik ken het merk niet, maar hij ziet er stoer en comfortabel uit. Boven de kap steken eigenwijze blonde krullen uit.

Ik heb instant respect voor jou

In de wachtruimte zitten jouw twee andere kinderen, broer en zus, rustig de boterhammen uit hun trommeltje te eten.
Eén met kaas en één met smeerkaas. Dat weet ik, omdat broerlief aanbiedt om te ruilen met zus die geen smeerkaas op brood wil. Op een rustige manier lossen ze dit op en ik heb instant respect voor jou. Goed voorbeeld doet goed volgen lijkt me.

We staan in het ziekenhuis op de begane grond bij een balie. Jij komt voor een patiëntenpas, net als ik. Ik met een verdomd goede reden: er komt een mensje bij. In mijn vlaag van zwangerschapsverstandsverbijstering ga ik er vanuit dat jij daar ook bent om een plezierige reden. Je ziet er niet ziek uit en zo te horen aan het geschater dat uit de hippe kinderwagen komt, gaat het ook niet om je mooie krullenbol.

Het is een speciale kinderwagen

Dat heb ik mis. Er moet een foto van haar genomen worden voor op de pas en daarom moet je de kinderwagen een beetje bijdraaien. Ik zie ineens waarom de wagen er zo comfortabel uitziet… het is een speciale kinderwagen. Eén voor kinderen die al wat groter zijn, maar nog niet zelf kunnen lopen. Omdat ze dat nog niet geleerd hebben. Omdat ze dat wellicht nooit zullen leren.

De eigenwijze krullen staan je dochter geweldig en haar prachtige bruine ogen lijken wel licht te geven. Voor zover ik ze kan zien dan, want ze draaien alle kanten op. Je dochter slaat haar handen voor haar gezicht en sluit haar ogen. De mensen in de rij achter mij beginnen zenuwachtig op hun horloge te kijken. Jij trekt je er niks van aan, je gaat door je knieën en vertelt je krullenbol een prachtig verhaal.

Alles straalt mee

Over een prinses die naar een bal mag, in haar mooiste jurk en met grote strikken in haar haar. Je vertelt dat zij de prinses is en zelf mag kiezen welke schoentjes ze dan aan doet. Haar bovenlichaam gaat wild heen en weer en ze probeert haar benen op te tillen. Dit gaat niet. Ze blijven gekleefd aan de stoel. Jij merkt daar niks van en zij ook niet. Alsof je haar eigen prins bent, pak je haar voetje beet en schuift er een denkbeeldig schoentje aan. Ze gaat stralen. Haar ogen, haar wangen, haar stem, alles straalt mee.

De mevrouw achter de balie maakt precies op dat moment de foto. Een prachtfoto. Jij draait de wagen weer bij en als bij toverslag verdwijnt het snoetje van jouw prinses weer achter haar handen. De luikjes worden weer gesloten en ze zit weer in haar eigen wereld.

Zonder poespas

‘Het is een genetische afwijking,’ vertel jij de mevrouw.
‘Veroorzaakt door de combinatie van de genen van mijn vrouw en die van mij.’
Je zegt het zonder poespas. Geen verdriet, schuld of boosheid verschuilen zich in je woorden.
‘Dat gebeurt soms,’ beëindig je het gesprek.
Je neemt de pas aan van de mevrouw en kijkt even heel trots naar de foto. Dan draai je je om en neem je je drie prachtige kinderen mee naar buiten. Lachend.

Ik blijf even staan, met mijn hand op mijn buik. In mijn hoofd speelt de eerste echo van dit kleine mensje in mijn buik zich nog eens af. Het leek niet goed te zijn. We moesten goed praten, goed nadenken, goede beslissingen nemen.
Uiteindelijk kregen we prachtige uitslagen van verschillende testen en lopen we nu een paar weken voor de bevalling met ons hoofd in de roze wolken.

Grote rode zwangerschapswangen

‘Kan ik u helpen?’ De mevrouw achter de balie kijkt me vragend aan.
‘Ik kom voor een patiëntenpas,’ stamel ik terwijl ik naar haar toe loop. Mijn foto wordt direct genomen, zonder mooi verhaal. Zonder denkbeeldig schoentje. Ik sta erop met grote, rode zwangerschapswangen en doordat ik mijn bril weer eens vergat, leiden mijn ogen allebei een eigen leven. Niks stralende foto.
Ik stop de pas snel in mijn portemonnee.

Even later mag ik weer naar de beelden van ons prachtige mensje kijken. Alles ziet er weer goed uit. Ik denk aan jou en je mooie prinses. Je hebt mijn ogen geopend. Op een manier die ik niet verwachtte.
‘Dat gebeurt soms,’ hoor ik je opnieuw zeggen.
Mijn hormonen duwen een traan uit mijn ooghoek en ik besef hoe bijzonder iedere zwangerschap weer is. En hoe gelukkig jouw prinses moet zijn.

Echte prinsen

Want er worden ook echte prinsen geboren. Prinsen die hun dochters op handen dragen. Prinsen die van elk moment een mooi verhaal maken. Prinsen die elk meisje een prinses laten zijn. Jij bent zo’n prins. Zo’n zeldzame prins. Een genetisch wonder. Veroorzaakt door de combinatie van genen van je moeder en die van je vader.

Dat gebeurt heel soms.

Dankbare groet,

Phileine.

Wil je reageren op de brief van Phileine? Dat kan hier>!

Nou, er zijn een heleboel grote mensen (die de kinderen toch het voorbeeld moeten geven) stout aan het doen. Ze denken allang niet meer aan hoe belangrijk het is dat kinderen leren om met respect met elkaar om te gaan. Lees hier de vorige brief van Phileine!>

Meer leuke content? Like ons op Facebook