Jonge kinderen? Dit zijn de uurtjes waarin je afgebroken wordt als moeder

Kids

Jonge kinderen opvoeden is geen sinecure. En het zijn de uurtjes tussen het eten en slapen gaan die je helemaal kunnen slopen. Famme’s Muriel weet er alles van.

Jonge kinderen slopen je

Het zijn de uurtjes waarin je afgebroken wordt. Moeders met meer dan één jong kind weten waar ik het over heb. Eigenlijk zou ik nu eerst een disclaimer moeten schrijven waarin ik vertel hoe leuk mijn kinderen zijn, dat ik zelf echt wel, best wel een hele leuke moeder ben. Ben ik ook. En mijn kinderen zijn ffing briljant! Maar niet tussen 18.00 – 20.00. Of 18.00 – 21.00. Of nog langer als het echt helemaal misloopt.

Juiste niveau moeheid

Het begint te borrelen rond een uurtje of 17.00, beetje afhankelijk van hoe de dag is verlopen. En hoe strak ik hem in elkaar gestoken heb. Want je moet die jonge kinderen niet te veel drukte na school geven, maar zeker ook niet te weinig. De kunst is om ze op precies het juiste niveau moeheid te krijgen, ga d’r maar aanstaan. Speelafspraakjes zijn grillig. Gaan ze op het laatste moment niet door of je hebt in een keer dé wildebras van de klas op bezoek. En dan het eten. Je moet ze ‘iets’ geven na school, maar ook weer niet te veel. Het buikje staat liefstens op standje honger rond 18.00.

Timing is alles

Het ergste, aller-aller-ergste dat kan gebeuren is dat ze geen honger hebben als ze moeten eten en de hongerklop krijgen als ze naar bed moeten. Dan kun je nog zo op tijd met ze naar boven gaan, ze in pyjama heisen en de tanden poetsen. Met drie om je heen – je kunt ze helaas niet boeien – rennen ze dan naar beneden richting keuken om de koelkast te plunderen. Timing is alles!

En dan breekt de hel los. Alsof Poltergeist bezit heeft genomen van die kleine lichaampjes

Heb je trouwens gemerkt dat als je ze voor het slapengaan nog tv laat kijken of een spelletje laat spelen, ze – in mijn geval – als voorbeeldige, zoete ventjes aan het beeldscherm gekluisterd zijn? Je je daadwerkelijk op een bepaald moment begint af te vragen of ze nog leven. En als je dan je hoofd om de hoek steekt ze A als in trance naar een of andere tv serie kijken of B als kamikazes door de woonkamer springen als ware ze de echte Ninja Warriors zelf van het gelijknamige programma.

LEES OOK: Jonge kinderen die vaak naar beeldscherm kijken slapen slechter.

Welke tv series ze allemaal kijken vraag je je af? Vraag me geen onmogelijke vragen. Het zijn er tientallen en ze zijn allemaal even ‘vet/cool/gaaf/zooooo leuk mama’ en ze zijn altijd ‘bíjna afgelopen’ op het moment dat je bedtijd aankondigt. Gek genoeg zijn ze nooit afgelopen. Op een gegeven moment na 8 keer vragen zet ik dan maar de tv uit…

….

En dan breekt de hel los. Alsof Poltergeist bezit heeft genomen van die kleine lichaampjes. Schokkend, bevend en sidderend. Schreeuwend, vloekend, tierend. Alsof ik ze het grootste ongelijk in de wereld aandoen. Nadat Poltergeist – gelukkig – vertrokken is, kunnen ze niets meer. Niet meer lopen, ‘Mama, je moet me tillen’ pruilt de jongste. Mokkend vertrekken nr 1 en nr 2 naar boven. Nr 3 ligt uitgeteld op de grond. Op de rug til ik ‘m – 25kg schoon aan de haak – naar boven. Hoord ik daar kráák in mijn rug?

….

Ik ga niet in herhaling vallen en wil dit espistel ook weer niet te lang maken. Maar inmiddels is het rond 19.30. Het duurt dan nog een uur voordat ze goed en wel slapen, met tussendoor een miraculeuze revival. Dorst, poepen, naar beneden rennen, knuffels verzamelen en op een rij zetten, stoeipartij, boekje, verstoppen voor mama, tanden poetsen, knuffel, aai, nog meer knuffels. Ik sleep mezelf naar beneden, zet een overheerlijke latte en breek een reepje chocola af. Tune in op Netflix en denk ‘nu kan de avond beginnen’.

‘Mamahh, kannie slapen.’ Zucht, we plakken er nog een kwartier achteraan.

Heb je een peuter? Zo breng je ‘m naar bed in 100 ‘simpele’ stappen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook