Jongens en vechtspeelgoed, waar ligt de grens?

Kids

Als een kereltje van vijf je met een groot (speelgoed) geweer onder schot neemt en roept: ‘Pieuw, pieuw! Ik heb je geraakt!’ Hoe reageer je dan? Zeker als de moeder je schaapachtig lachend aankijkt en niks zegt. Doet ons afvragen: waar ligt de grens?

Geef een dreumes jongetje een auto en hij zegt vroem vroem. Geef een peuter ventje een stok en hij begint te vechten met zijn coole zwaard. Jongens zijn jagers. Indruk maken op meisjes met lichtzwaarden, pijl en boog en Super Soakers. Ze voelen zich trots. Een krijger. Dapper. De meisjes in kwestie trekken zich hier niets van aan en vinden het behoorlijk irritant als hun broertje of kleutervriend van school weer oorlogje speelt. Jongens krijgen deze neigingen door televisie, films en internet. Daarbij zit het in hun genen en systeem. De ouders zouden in dit geval een grens moeten trekken, toch? Want oorlogje spelen, is dat wel zo leuk?

Koffie en kogels

Afgelopen week was ik aan het lunchen met een vriendin. Een moeder en zoon (jaartje of 5) zaten vlakbij ons en het jongetje droeg een enorm speelgoedgeweer op z’n schouder. Hij had het op ons gemunt en terwijl ‘ie ‘de trekker overhaalde’, maakte ‘ie een schokkende beweging. Ik observeerde ‘m en vroeg waarom ‘ie op me schoot. ‘Gewoon, omdat ik dat leuk vind.’ Stomverbaasd bleef ik naar ‘m kijken. ‘Ben ik nu dood?’, vroeg ik. Daar moest ‘ie over nadenken. De moeder lachte schaapachtig en ik schudde m’n hoofd. ‘Je bent toch niet dood, er zitten geen echte kogels in’, antwoordde de kleine soldaat. ‘M’n buurman heeft ook een pistool en die lijkt zo echt, dat ik er het allerliefst mee speel.’ Het drong waarschijnlijk niet helemaal tot me door en de moeder en haar kind stonden op en verlieten de zaak. Zelf heb ik geen zonen, dus ik vraag me af waar de grens ligt. Mijn vriendin heeft wel een zoon, maar zelfs zij was in shock over het voorval. Dat deze moeder zich maar amper bekommert om haar zoon, dat was me duidelijk. Blijkbaar vond ze het de normaalste zaak van de wereld. Maar wat is precies de reden om je kind een nepgeweer zou geven? En als je al een klein ventje een vechtkado geeft, hoe leid je dat in goede banen?

Ze spelen alleen

Een zoektocht op internet leverde veel antwoorden op van ouders uit verschillende landen. Zo blijkt dat bij Aziatische jongens het hele schietgebeuren als onderdeel van hun jeugd fungeert. Nog een interessant feit: uit het onderzoek ‘Toy Guns: Do They Lead to Real-Life Violence?‘ is gebleken dat het spelen met een geweer in je kindertijd geen invloed heeft op de mate van agressie in het volwassen bestaan. Kinderpsycholoog Michael Thompson stelt in het onderzoek dat deze manier van spelen te maken heeft met dominantie en heroïsme. Immers, als klein jongetje ben je niet machtig. Met een speelgoedpistool wel. Zodra er daadwerkelijk agressie bij komt kijken, dan moet het spelen met het schiettuig direct stoppen.

Famme is erg benieuwd naar jouw mening over dit onderwerp. Roept u maar!