Jaime: ‘Waarom zou mijn zoon niet mogen huilen?’

Noortje Molenaar 12 mei 2017 Kids

Stereotype jongen: stoer en wild. Huilen is voor watjes, krijgen ze vaak te horen. Slechte zaak en een typisch voorbeeld van hokjesdenken. Houden wij absoluut niet van, net als deze Amerikaanse moeder. Jaime Primak Sullivan is volgens anderen geen goede moeder, omdat ze haar zoons leert om hun emoties – vooral pijn en verdriet – juist níet weg te stoppen. En daar schreef ze een krachtige post over.

Zelf zal deze moeder van drie haar zoons altijd vol overgave kussen en knuffelen, zeker als ze verdrietig zijn of pijn hebben. Maar tijdens een honkbalwedstrijd zag ze iets even helemaal niet aankomen. En dat was niet de bal. Een onbekende man leverde commentaar toen ze haar 8-jarige zoontje Max troostte nadat hij een bal in zijn gezicht had gekregen. ‘Het leek alsof het in slow motion gebeurde. Ik zag z’n ogen vergroten en rollen van de pijn, hij probeerde nog om zich heen te kijken. Ik wist dat ‘ie naar mij zocht,’ schrijft Jaime op Facebook.

Woede

Ze haastte zich direct naar hem toe en sloot een hevig snikkende Max in haar armen. De onbekende man kon het blijkbaar niet aanzien en bemoeide zich ermee. ‘Je moet hem niet zo klein houden, niet zo betuttelen.’

In plaats van boos te worden op de man, hield Jaime haar aandacht bij haar kind, droogde zijn tranen en liet hem weer teruggaan naar zijn team – toen ‘ie weer ok was uiteraard. Maar toen ze weer op de tribune zat, begonnen haar handen wél te trillen van woede. ‘Dat er altijd maar wordt gezegd dat jongens geen verdriet kunnen hebben, geen gevoel en geen pijn hebben, belachelijk. En zo slecht voor ze op de lange termijn. Een knuffel of aai ‘zou hun mannelijkheid aantasten’. Ze zouden zich moeten ‘vermannen’, al van jongs af aan en het achtervolgt ze zeker tot na de puberteit. Juist als ze de grote wereld van liefde en affectie aan het ontdekken zijn.’

Latere rol

‘De enige emotie die ze echt leren te uiten is blij zijn en genot. Geen wonder dat ze daarom altijd fanatiek achter hun verlangens aan gaan. Daar worden ze gelukkig van. Er wordt ze meegegeven dat verdriet en tranen tekens van zwakte zijn, dat over angsten of jaloezie praten ze sukkelig of minder man maakt. Daarom huilen ze ook niet zo vaak. Hun rouwproces gaat ook heel anders. En dat nemen ze mee in hun rol als echtgenoot en vader. Bizar.’

Ervoor open staan

‘Liefde is nog steeds een werkwoord. En dat is niet hetzelfde als betuttelen, verwennen of overladen. Liefde is iets dat mijn zoon verdient. Ik zal altijd van hem houden, ook als ‘ie pijn heeft, fysiek of mentaal. Ik hoop dan ook dat hij daar altijd voor open zal staan, zodat hij die liefde ook terug kan geven.’

Haar bericht is inmiddels meer dan 17 duizend keer geliket en meer dan 3500 keer gedeeld. In de reacties krijgt ze veel bijval van andere ouders. Verschillende moeders schrijven dat Jaime het goede voorbeeld voor ze heeft laten zien. ‘Jongens hebben hier zoveel aan in hun verdere leven en relaties,’ schrijft een van hen. Bovendien blijken veel van de jongens op hun 12e, 13e of 14e hun moeder gewoon nog een kus te geven voordat ze ergens naartoe gaan. En daar is vooral niks mis mee.

Waarom ‘love bombing’ heel goed kan zijn voor je kind

Popsugar

Reageer op artikel:
Jaime: ‘Waarom zou mijn zoon niet mogen huilen?’
Sluiten