Jouw waarheid is zo veel enger dan mijn ergste dromen

Phileine leest vol afschuw nieuwsberichten over vrouwen die veroordeeld worden tot vreselijke straffen. Aan hen schrijft ze een brief.

Dag lieve jonge vrouw,

Honderd stokslagen onder toeziend oog van allen die willen kijken. En dat zijn er veel. Vooral mannen. Maar je hebt het verdiend. Je weet toch dat je je lichaam aan niemand anders dan je eigen man mag tonen. Laat staan dat er een andere man dan de jouwe aan zal zitten. Het mag misbruiken. Het mag vernederen. Je weet toch dat dat niet mag?

En aangezien het jouw lichaam is ben jij er dus de baas over. Dus dat jouw vader zijn handen niet thuis wist te houden is geheel aan jou te danken. Dat jouw vader zijn vieze, smerige handen zo nodig aan jouw mooie lijf moest schoon vegen is natuurlijk allemaal jouw schuld. Dat jij hierdoor je zoon verloor is de straf van moeder natuur. De honderd stokslagen zijn de kers op de taart zeg maar.

Wij vieren de vrijheid

Jij leeft in een land waar mensen bovenstaande tekst als heel normaal beschouwen. Waar mensen niet net als hier de woorden vol afschuw en ongeloof tot zich nemen. In het land waar ik vandaan kom vieren we graag de vrijheid. Allemaal. Mannen en vrouwen. Vrouwen en kinderen.

En terwijl ik met mijn vrienden een biertje drink op een terras krijg jij honderd stokslagen. Een groter contrast kan ik me niet voorstellen. Je bent even oud als ik en terwijl ik mijn vrijheid al lang niet meer als rijkdom zie, word jij gewezen op je onterechte grenzen van bestaan in een arena vol leedvermaakverslaafden.

Je knijpt onbewust mijn keel dicht

Ik lees over je. Gelukkig lees ik over je al weet ik niet of ik blij ben je verhaal te kennen. Zonder het te weten heb je mijn ogen geopend en mijn keel dicht geknepen. Ik kan je niet meer uit mijn hoofd krijgen en ik blijf mezelf verbazen over het feit dat wij een wereld delen. Jouw wereld lijkt zo’n andere dan de mijne. Jouw waarheid is zo veel enger dan mijn ergste dromen. Jouw leven is zo ontzettend oneerlijk vergeleken bij mijn prinsessenbestaan.

Ik zou je willen opzoeken. En je dan wakker schudden uit je nare dromen. Je willen laten lachen en je een leven geven dat je verdient. Een leven vol kansen, eerlijke kansen. Een leven waarin jij zelf bepaalt wie jouw lijf ziet en waarin de enige stokken die je van dichtbij ziet degene zijn die jouw hond je terug komt brengen. En dat jij dan lacht. Eindeloos lacht. Gewoon omdat het eindelijk kan.

Liefs, Phileine

Lees ook Phileine’s brief aan een andere moeder. Niet zomaar een moeder…

Reageer op artikel:
Jouw waarheid is zo veel enger dan mijn ergste dromen
Sluiten