Bevallingsverhaal Joyce: ‘Hoe erg ze mij ook met z’n allen aan het motiveren waren om te door te gaan, ik gaf het op’

Columnist Joyce is moeder van Daley (2 jaar). Na een heftige bevalling en diagnose PTSS te hebben gekregen is zij begonnen met schrijven. Zij schrijft niet alleen over de dagelijkse struggles als moeder, maar ook over de mooie dingen die het met zich meebrengt. Want het moederschap is eenmaal een vak apart. Je kunt haar verhalen natuurlijk hier lezen op Famme, maar ook op Joyontheblog.nl.

In deze column neemt ze je mee tijdens haar bevalling, die op zijn zachts gezegd best heftig is verlopen.

Column: Mijn bevallingsverhaal deel 1

Mijn zwangerschap verliep zo voorspoedig, dat ik zelfs zelf weleens heb geroepen: let maar op, mijn bevalling wordt een hel. Ik heb een soort vloek over mij heen, wanneer er iets echt goed gaat, dan eindigt het als een drama. Alhoewel ik het achteraf niet meer als een hel zie, zijn er toch wel veel mensen die schrikken wanneer ik vertel hoe mijn bevalling is gelopen. Want nee, mijn baby is niet via de normale manier op de wereld gekomen, hij heeft een flink omweg moeten maken.

Het begon allemaal op 16 januari in 2017

Mijn vriend en ik waren in slaap gevallen op de bank en de klok stond op half acht. We hadden allebei geen energie om te gaan koken dus besloten wij om een patatje te gaan halen bij de snackbar. Ik was mijn uitgerekende datum al voorbij en eigenlijk wilde ik niet meer het huis verlaten. Toch voelde ik nog niks rommelen en kreeg niet het idee dat de baby a la minute zou komen. In de auto spraken wij nog wat na en klaagden we waarom het nou zo lang duurde. Ik gooide de gebruikelijke weetjes er nog even uit en ik grapte dat ik een ooievaar had gezien tijdens een kleine wandeling met de hond. We konden er toen nog om lachen…

Inmiddels stond ik op onze bestelling te wachten en mijn vriend stond buiten te roken. Ik voelde het hoognodige opkomen en al waggelend liep ik langzaam naar het toilet. Met mijn hand nog op de deurklink voelde ik plotseling een warme straal naar beneden glijden. Vloekend tegen mezelf: ‘Shit, wat zit ik nou in mijn broek te zeiken’, maar je raadt het al: mijn vliezen waren gebroken!

Na een kwartier op de plee te hebben gezeten, liep ik met een broek vol wc papier rustig naar de uitgang. Het voelde alsof alle blikken op mij gericht waren (wat niet zo was) en met een rood hoofd wenste ik de medewerkers een fijne avond en liep rustig naar buiten. Eenmaal buiten vertelde ik dat mijn vliezen waren gebroken en als een speer naar huis wilde om die vieze natte onderbroek uit te doen. Ondertussen belde ik mijn moeder op dat ze moest komen en mijn vriend belde uit enthousiasme ook zijn ouders. Inmiddels was het acht uur en kreeg ik geen hap door mijn keel. Daar ging mijn patatje oorlog.

Daar kwamen de weeën

Rond een uur of half 10/10 uur kreeg ik de eerste heftige weeën. Daarvoor rommelde het een beetje en kon ik nog even rustig douchen en zelfs proberen te slapen. Helaas is er van dat slapen niks gekomen, want al gauw kwamen mijn weeën om de 4 minuten. De verloskundige was rond 11 uur even langs gekomen om te kijken hoeveel ontsluiting ik al had. Een kleine inimini 1 cm, dus dat betekende dat ik nog even flink door moest gaan. Gelukkig door de zwangerschapsgym en de technieken die ik had geleerd, ging het puffen mij maar al te goed af. Maar hoe verder we de nacht in gingen, hoe vermoeiender ik werd en de weeën niet meer goed weg kon puffen. De weeën werden steeds krachtiger en rond 8 uur had ik nog maar 3 cm ontsluiting. De verloskundige besloot om nog even flink aan mijn baarmoeder te kutten (lees: de hel) en uiteindelijk – na 14 uur puffen – besloot ik dat het welletjes was en wilde toch graag naar het ziekenhuis voor wat pijnstilling.

Eenmaal in het ziekenhuis

De klok stond inmiddels op 2 uur en eindelijk kreeg ik mijn dosis morfine. Ik besloot om niet voor een ruggenprik te gaan, want ik ben als de dood voor prikken. Tijdens het prikken van het morfinepompje ging het drie keer aan toe helemaal mis. DRIE KEER? Are you kidding me? Bij de derde keer zwol mijn hand zo erg op dat na een beetje schuiven en meten eindelijk de morfinepompje gebruikt kon worden. Ik drukte als een idioot op dat knopje (herkenbaar?) en eindelijk kon ik even bijkomen van een lange nacht zonder slaap. Ik doezelde steeds even 2 minuten weg om daarna de weeën weer op te vangen. Na 18 uur bezig te zijn geweest waren mijn ogen zo zwaar dat ik ze ook maar moeilijk weer open kreeg.

Inmiddels waren we al 20 uur verder en besloot de verloskunde om mij wat extra weeën opwekkers te geven. De ontsluiting kwam moeizaam op gang en de baby had al aantal signalen gegeven dat hij er toch echt uit wilde. Ik moest echt gaan beginnen met persen anders zouden ze mij gaan inknippen om ruimte te maken. Ik was zo suf, moe, hongerig en er helemaal klaar mee. De gedachte dat ik nog moest gaan persen maakte mij zorgen en ik gaf al aan dat ik er echt geen kracht meer voor had. Ze konden niks doen dan mij gerust stellen dat het wel goed kwam.

De klok sloeg 4 uur en ik kreeg het gevoel dat ik moest poepen. Een grote cliché maar echt waar: de persdrang voelt echt alsof je moet poepen. Ik lachte iedereen altijd uit, maar nu ervaarde ik het zelf ook. Ik riep heel hard dat ik moest poepen. En ik begon eigenlijk al te persen zonder dat ik het doorhad. Met het laatste beetje kracht dat ik nog in mijn lijf had zitten, begon ik te persen. Na 6 keer persen voelde ik dat het geen meter op schoot en ik had er echt geen kracht meer voor.

De assistent die flink mee zat te duwen op mijn buik gaf ook aan dat de baby niet doorgezakt was. Ik verloor alle moed en geduld en bleef maar roepen dat ik het niet meer kan. Het lukt gewoon niet – iets wat elke vrouw waarschijnlijk roept tijdens het persen want ze keken er niet raar van op. Hoe erg ze mij ook met z’n allen aan het motiveren waren om te door te gaan, ik gaf het op.

Lees hier het tweede deel van het bevallingsverhaal van columnist Joyce.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over je leven als vriendin, partner, moeder en overall powervrouw in je mailbox.

Reageer op artikel:
Bevallingsverhaal Joyce: ‘Hoe erg ze mij ook met z’n allen aan het motiveren waren om te door te gaan, ik gaf het op’
Sluiten