Joyce: ‘Ik durfde er niet eens over te praten met mijn vriend, laat staan met een professioneel iemand’

Columnist Joyce is moeder van Daley (2 jaar). Na een heftige bevalling en diagnose PTSS te hebben gekregen is zij begonnen met schrijven. Zij schrijft niet alleen over de dagelijkse struggles als moeder, maar ook over de mooie dingen die het met zich meebrengt. Want het moederschap is eenmaal een vak apart. Je kunt haar verhalen natuurlijk hier lezen op Famme, maar ook op Joyontheblog.nl.

Column: EMDR-therapie

In mijn vorige column heb je kunnen lezen hoe ik de diagnose PTSS kreeg van mijn huisarts. Na mijn bezoek aan de huisarts kreeg ik sterk het advies mee om zo snel mogelijk een psychiater op te zoeken. Er zat mij overduidelijk veel dwars na mijn zware, heftige bevalling. Dusdanig dat ik iemand nodig had om mee te praten. Dat raakte mij enorm, want ik durfde er niet eens over te praten met mijn vriend, laat staan met een professioneel iemand. Waarom zou ik er nu wel met een psychiater over durven praten? Ik was bang dat mijn vriend mij zag als een slechte moeder met mijn depressies en angsten, get a life, woman. Maar hij was juist degene die mij confronteerde met de waarheid, hij had mij nodig. En onze zoon had een moeder nodig. Kom op Joyce, schop onder je reet en gaan met die banaan.

De volgende dag maakte ik een afspraak bij de psychiater die mijn huisarts me had voorgeschreven. Ik deed kort mijn verhaal en de psychiater (echt een fantastische, pittige vrouw) wilde dat ik gelijk dezelfde week nog op bezoek kwam. Wow. Was ik daar wel klaar voor? Ik was nog aan het bijkomen van mijn diagnose en zou dan nu al gelijk geconfronteerd worden. Ik kan je zeggen, het was echt geen makkelijke weg. Ik besloot alleen te gaan, ik wilde niemand die mij ging troosten, handje vasthouden of wat dan ook. Ik móest dit alleen doen, dit was mijn weg naar herstel.

Zittend in de wachtkamer was ik ontzettend nerveus. Ook was ik ziek van de zoveelste borstontsteking, omdat ik op dat moment aan het stoppen was met borstvoeding geven. Ik wilde doorgaan met borstvoeding geven, maar door mijn depressie en stress ging de productie zwaar omlaag en was het lichamelijk voor mij niet meer haalbaar. Ook mentaal zat ik er doorheen. Het was beter voor mij om aan mezelf te werken en daar had ik alle kracht voor nodig. En dan moet je keuzes maken: de baby of jezelf?

Het eerste gesprek met de psychiater was ook meteen het zwaarste. Ik moest heel diep gaan van haar. Ik moest alles vertellen, van zwangerschap tot de laatste seconden voordat ik onder narcose ging. En tijdens het vertellen wist zij gelijk waar mijn probleem lag. Wat een wereldvrouw, niet? Ze raadde mij aan om te beginnen met EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). Een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring. In een aantal sessies zouden mijn psychiater en ik gaan werken aan de verwerking van de heftige momenten tijdens de bevalling.’

Benieuwd hoe Joyce deze therapie heeft ervaren? Houd haar columns op Famme dan in de gaten!

 

 

 

 

Reageer op artikel:
Joyce: ‘Ik durfde er niet eens over te praten met mijn vriend, laat staan met een professioneel iemand’
Sluiten