Famme’s Nienke: ‘Ik maak me druk om kinderen in oorlog, maar jij woont misschien wel in mijn straat.’

Engelse instelling leest kinderen van alcoholisten voor door de telefoon

Kids

Deze week bracht ‘The National Association for Children of Alcoholics (Nacoa)’ – een Engelse liefdadigheidsinstelling voor kinderen van alcoholisten – naar buiten dat jonge kinderen, vanaf de leeftijd van vijf, de instelling geregeld bellen met deze vraag: wilt u een verhaaltje voorlezen voor het slapen gaan?

Een bericht dat Famme’s Nienke zo raakte dat ze er wel iets over móest schrijven, in de vorm van deze treffende, prachtige brief.

Hallo lief kind van vijf. Deze week las ik dat je je vaak eenzaam voelt. Dat je vaak bang bent om te gaan slapen en dat je dan soms een Engelse liefdadigheidsinstelling voor kinderen van alcoholisten belt om te vragen of ze je misschien een boekje willen voorlezen.

De boeken van Roald Dahl zijn favoriet bij jou en je lotgenoten, maar ook ‘Horrid Henry’, over het vreselijk stoute jongetje Henry en ‘Harry Potter’ vragen jullie geregeld aan. En als de telefoniste aan de andere kant van de lijn dan jouw stem niet meer hoort, jouw vragen en opgewonden geluidjes als het boek spannend is of juist grappig steeds meer vervagen en als ze enkel nog gezucht hoort, dan hangt ze zachtjes de telefoon weer op, omdat ze weet dat je in slaap bent gevallen. Omdat ze weet dat je die avond niet meer bang hoeft te zijn en alleen. Omdat ze hoopt dat jouw dromen je heel even uit jouw leven doen ontstijgen. Jouw leven als kind van een alcoholist.

Onzichtbare eenzaamheid

Je ouders zijn intussen beneden, lam en laveloos of misschien zelfs wel de hort op. Jou alleen achterlatend in je bed. Ik zou heel graag willen dat we dat jouw ouders kwalijk zouden kunnen nemen, maar ik denk dat dat niet gaat. Jouw ouders zijn namelijk ziek en ziek zijn, daar kan je eigenlijk niet zoveel aan doen. Kon ik er maar wat aan doen. Aan jouw onzichtbare eenzaamheid. Terwijl ik me dagelijks druk maak over kinderen zo oud als jij die ver van hier in oorlog moeten leven, met bommen en granaten om zich heen, woon jij misschien wel bij mij in de straat. Met je eigen oorlog om te voeren, omdat gebrek aan aandacht en liefde jouw bommen en granaten zijn.

Moederlijke stem

Jouw angst als je moet gaan slapen, terwijl niemand de deken nog even over je schouders trekt, een aai over je bol, een dikke knuffel en een verhaaltje voor het slapengaan. Roald Dahl’s ‘Mathilda’ of ‘De grote verschrikkelijke krokodil.’ Je krijgt misschien genoeg te eten en soms best eens nieuwe schoenen, een basis om normaal te functioneren, maar je mist ook iets en het ergste is, je weet dat je wat mist. Je voelt het in je kleine lijf, je voelt het zo sterk dat je besluit de telefoon te pakken en het nummer te bellen van de telefoniste aan de andere kant van de lijn, met die moederlijke stem, die zo goed stemmetjes kan nadoen en je vraagt haar heel zacht of ze je alsjeblieft even wil voorlezen voor het slapengaan.

Jouw angst als je moet gaan slapen, terwijl niemand de deken nog even over je schouders trekt

Dikke knuffel

En terwijl jij haar belt, zit ik met mijn dochters, precies zo oud als jij op een grote zachte stoel. Een dochter op mijn schoot en een dochter in mijn nek. Ik lees ze voor over Charlie en de chocoladefabriek. Ken je dat boek al? Vraag het maar eens aan de telefoniste. Ze vindt het vast een geweldig boek om je uit voor te lezen. Mijn dochters vinden het reuzespannend en soms ook best grappig. En terwijl ik hen dan voorlees, komen ze steeds dichter tegen me aanzitten. Lachend en soms met hun handen over hun oren als het net te spannend voor ze is.

Wegdromen

Doe jij dat ook wel eens? Alleen in je bed? En soms vallen we bijna van de stoel van al het gewiebel als mijn dochters een boek heel grappig vinden. Dan lachen we hard en leg ik ze in hun bed en trek ik de deken nog even over hun schouders en geef ze een dikke knuffel. Die dikke knuffel die jij zo mist, omdat je moeder, je vader en zelfs de telefoniste aan de andere kant van de lijn jou die knuffel niet kunnen geven. Lam of laveloos zien zij niet in dat jij ook zo verlangt naar dat boekje op schoot. Wat ‘quality time’ net voor het slapengaan. Even wegdromen in een fantasie, zoals vijfjarigen dat nog zo goed kunnen.

Simpel

Je leeft misschien niet in oorlog en bent misschien niet direct in gevaar, maar ik zou het fijn vinden als er iets meer aandacht voor je komt. Omdat jouw gemis en jouw behoeftes onzichtbaar blijven voor mij en vele moeders met mij, terwijl je misschien wel bij ons in de straat woont. Bij mijn dochters op school zit of met ze zwemt. En omdat jouw wens zo simpel is. Zo eenvoudig te bewerkstelligen. Als ik je zou kennen, mocht je vanavond samen met mijn dochters op onze zachtroze voorleesstoel. Als we niet teveel wiebelen, pas je er namelijk prima bij.

Wil je weten waarom voorlezen zo leuk en belangrijk is? Dat lees je hier.

Meer leuke content? Like ons op Facebook