‘Kokend van woede kijk ik naar deze wereld’

Phileine kijkt vol ongeloof naar het nieuwsbericht over de bootramp met vluchtelingen in de Middellandse Zee én de reacties die daarop komen.

Aan jou, veilig achter het scherm, net als ik,

Kokend van woede en onbegrip lees ik de zoveelste tekst over de laconieke houding van landgenoten op het feit dat er weer een boot vol vluchtelingen is gezonken.
Kokend van woede en onbegrip kijk ik naar de foto’s van Afrikanen die elkaar afslachten vanwege afkomst.
Kokend van woede en onbegrip kijk ik naar de tweedimensionale wereld die me wordt voorgeschoteld door de computer die ik met zoveel plezier aanschafte vorige week.

Vroeger was het nieuws nog nieuws

Ik sluit mijn ogen en drijf af naar ‘vroeger’. Het begrip dat altijd bij mijn ouders hoorde. Nu hoort het ook bij mij. Want vroeger was het nieuws om acht uur in de avond nog het nieuws. Ook als dat al in de vroege ochtend was gebeurd. Nu is het nieuws om acht uur in de avond al achterhaald en ingehaald. Ingehaald door erger, beter of verser nieuws.

‘Vluchten voor de dood bracht hen bij het einde van hun leven’

Dat er zevenhonderd mannen, vrouwen en kinderen op gruwelijke wijze zijn omgekomen, terwijl zij vluchtten vanuit een onleefbare situatie is slechts een onderdeel van de discussie. Het nieuws dat erover naar buiten wordt gebracht gaat over de reactie hierop van onwetende onbenullen zonder noemenswaardige levenservaring. En erger nog, over de reactie van betwetende intellectuelen daar weer op. Niemand lijkt nog echt te voelen voor hen waar het om gaat. Zevenhonderd mensen zijn omgekomen! Vluchten voor de dood bracht hen bij het einde van hun leven.

Hoe kan het dat wij nieuwsconsumenten daar niet heel erg van in de war raken? Hoe kan het dat wij daar van alles over posten, sharen, liken maar er niet heel erg stil van worden?
Hoe kan het dat een reactie die veel meer zegt over een persoonlijk gebrek aan empathie dan over het nieuwsfeit zelf viraal gaat? Hoe kan het dat meer mensen bezig zijn met het haten van die paar kortzichtigen, dan met het meeleven met de echte slachtoffers?

Massaal kijken naar foto’s van brandende wereldburgers

Waarom pikken wij het allemaal dat er in de wereld mensen worden afgeslacht om waar ze vandaan komen? Waarom kijken wij massaal naar foto’s van brandende wereldburgers om vervolgens doodleuk de bewijzen van geslaagde levens van onze Facebook-vrienden te aanschouwen?

Ik snap ons niet meer. Terwijl jij een duim plaatst bij mijn foto, plaats ik er één bij die van jou. En terwijl de aandacht gaat naar mensen met een onmenselijke mening zijn er anderen op zoek naar de lichamen van hen die stierven door onmenselijk handelen. Ik ben een beetje in de war.

Ik stond erbij en ik keek ernaar

In de basis hebben we allemaal hetzelfde gevoel. Angst drijft ons doen en laten. Zij die vluchten zijn bang voor de dood, zij die oordelen zijn bang voor verlies of verandering en ik? Ik ga wederom terug naar vroeger. Er komt een regel uit een kinderliedje bij me boven en ik besef hoezeer dat voor ons allemaal geldt:

‘Ik stond erbij en ik keek ernaar’

En terwijl ik dit schrijf breekt de zon door de wolken en voel ik dat de woede die ik in mij heb omgebogen wordt naar een energie die eruit wil, die eruit moet. In alle vrijheid die ik heb besluit ik een rondje te gaan rennen. Weg van het nieuws of dat wat ze nieuws noemen.

Ik maak de wereld weer wat kleiner vandaag, hou mijn laptop gesloten en besluit dat als ik de grote tweedimensionale wereld niet kan begrijpen of veranderen, ik dat ga proberen in mijn kleine driedimensionale wereld. Vandaag wordt voor mij een dag van aandacht. Aandacht voor de dingen waar het echt om draait. En in gedachten hoop ik dat iedereen morgen een beetje minder bang is.

Phileine

Lees ook Phileine’s aangrijpende brief aan de ouders van een ziek kind >

Reageer op artikel:
‘Kokend van woede kijk ik naar deze wereld’
Sluiten