‘Leukemie noemde hij de spin, maar echt leuk is die spin niet’

Phileine schreef een brief aan Asha. Die mooie lieve Asha. Een meisje wat last heeft van een spin die haar maar blijft achtervolgen.

Dag lieve mooie Asha,

Met je rode haren en je groene ogen keek je me stralend aan.
‘Maar toen werd ik wakker,’ zei je.
Een zucht ontsnapt aan je droge lippen. Ik vroeg je of je dan niet bang was voor die grote grote spin die jou in je droom wilde opeten.
‘Nee!’
Bijna lachend duw je het woord mijn kant op.
‘Ik was toch op tijd wakker?’

Voeten uit bed en de spin is verdwenen

Natuurlijk. Je was op tijd wakker. Net voordat die grote spin zijn tanden in je lijfje wilde zetten bedacht jouw lichaam dat de wereld een stuk fijner zou zijn met open ogen. En dat was het ook. Open ogen, voeten uit je bed en de spin was verdwenen. Klaar voor een nieuwe dag vol mooie en leuke avonturen.

Was het maar waar. Want terwijl jij dacht dat het leven met open ogen veilig en vertrouwd was kwam daar ineens een nog veel engere spin bij jou op bezoek. Niemand zag ‘m aankomen. Jij was gewoon een kind dat iedere ochtend op stond. Bij mama en papa op bed sprong. Dat gillend de klas in rende om haar vriendinnen te begroeten. Dat was je. Gewoon Kind.

‘De spin heeft de meeste energie van je gestolen, heeft je als een lege batterij in een hoekje gegooid’

Maar de spin kroop dichter en dichter bij en ineens greep hij je. Je veranderde in een oververmoeid lusteloos kind dat nergens meer zin in had. Zomaar stopte je met rennen, deed je niet meer mee met gym, moest je gapen tijdens de lessen. De spin heeft de meeste energie van je gestolen, heeft je als een lege batterij in een hoekje gegooid.

Jaloers op je mooie rode lokken

De dokter kende deze spin wel. Hij had m al vaker gezien. Veel vaker. Leukemie noemde hij de spin. Echt leuk is hij niet. Hij heeft je al stevig vast in zijn harige klauwen. Hij is jaloers op je mooie rode lokken dus die gooit hij plukje voor plukje weg. Je lieve wangen worden steeds groter en witter en sinds je weet dat die spin in je wakkere leven achter je aan zit ben je steeds vaker verdrietig. We zien je niet meer op school, je doet niet meer mee met ballet en je bed is je nieuwe beste vriend.

Maar dan ineens zie ik je weer. Je bent veranderd. Je ziet eruit als een behoorlijk ziek meisje. Maar door dat web dat de spin om jou heeft heen gebouwd breekt jouw stralende snoet door. Je vertelt me van je droom. ‘Er was een hele grote spin en die wilde mij opeten, hij kwam steeds dichter bij. Toen sloeg hij ineens zijn harige klauwen om me heen en wilde me opeten.’

Brutaal steek je je neus in de lucht

Geschrokken kijk ik je aan. Dit is jouw manier van verwerken van er allemaal in jouw heftige leventje gebeurt. Ik wil mijn armen om je heen slaan om je te troosten maar ik kijk je aan en zie dat dat niet nodig is. Brutaal steek je je neus in de lucht en roep je lachend:

‘Maar toen werd ik wakker!’

En lieve Asha, ik wens met heel mijn hart dat jij ook met open ogen op tijd wakker zult worden. En stiekem weet ik het antwoord al want iemand die zo stralend aan het vechten is schakelt elke tegenstander uit.

Hele dikke zoen,

Phileine

Alle eerdere brieven van Phileine vind je hier >

Reageer op artikel:
‘Leukemie noemde hij de spin, maar echt leuk is die spin niet’
Sluiten