Lia: ‘De moeheid legt een vergrootglas op mijn emoties, waardoor ik tranen krijg’

Persoonlijk

Samen met haar vrouw voedt columnist Lia drie nieuwsgierige kinderen van 5, 3 en 1 jaar op. Door haar full time job als verpleegkundig specialist GGZ lijkt ze naar eigen zeggen soms op de ‘man die op zondag het vlees snijdt’. Haar missie? Laten zien hoe verschillend we allemaal hetzelfde zijn. Je vindt haar ook op haar eigen blog.

Column: Emoties all over the place

Ik werk als verpleegkundig specialist in de GGZ en heb dan een paar keer per maand crisisdienst buiten kantooruren. Zodra er op die dagen een zogenoemd ‘verward’ persoon in de regio waar ik werk verschijnt, word ik gebeld om polshoogte te nemen. Ik haat het begrip ‘verwarde personen’. Ik snap het wel, dat er een begrip ontstaat om iets te duiden wat niet te duiden is. Toch weiger ik te zeggen dat ik werk met verwarde personen. Ik werk met mensen, mensen die het soms heel moeilijk hebben op verschillende manieren, die soms hulp nodig hebben en soms verkeerd begrepen worden, maar het blijven mensen net als jij en ik.

Lachaanvallen

Toen ik gisteren op het punt stond om naar bed te gaan werd ik gebeld. Ik kleedde me weer aan en stapte in de auto op weg naar mijn bestemming. Vanochtend om 7:30 kwam ik thuis. Judith stond met de kinderen op het punt om te ontbijten. Daarna heb ik samen met Ninthe onze hond een uur uit gelaten. Ik heb vanmiddag een paar uur geslapen, maar moeheid overheerst. Soms heb ik van die nachten met geen of nauwelijks slaap. Ik weet inmiddels dat ik na zo’n nacht tot ongeveer vier uur redelijk functioneer, dan krijg ik last van slappe lachaanvallen, daarna word ik heel druk en meestal in de avond raakt alles me zo enorm dat ik net een wandelende huilebalk ben. Gedurende de hele dag lijk ik geen filter te hebben op mijn emoties. Alles ervaar ik ten volste, een soort mindfulness in het kwadraat.

Gezin

Na mijn middagdutje gingen we met zijn vijven fietsen. Voor het eerst dit jaar na een paar weken van kou en sneeuw was het lekker zacht buiten. De zon scheen door de wolken heen. Ninthe, Aimee en Oscar wezen ons op de mooie dingen onderweg. Het uitzicht, de vogels, de honden, de trein. Alles is zoveel interessanter door de ogen van een kind. Ik geniet iedere keer opnieuw als ik op mag gaan in hun ogen en even met dezelfde verwondering mag mee kijken. Op gaan in het moment. Ik groet iedereen onderweg en denk in hun ogen te zien hoe mooi we daar fietsen als gezin.

Een gezin waarvan ik ruim tien jaar geleden dacht het nooit te krijgen. De moeheid legt een vergrootglas op mijn emoties, waardoor ik tranen krijg in mijn ogen, tranen van geluk. Wij 5e samen zijn het mooiste wat er is in dit moment. Daarna komt de slappe lach, en tijdens het avond ritueel kan ik niks anders dan druk rennen/springen/zingen. Judith wordt gek van mij, de kinderen lachen met en om mij. Het wordt tijd om te slapen.