Lia: ‘Ik hoop dat ze aan hun dromen blijven vasthouden, net als ik’

Janne Vogel 4 jul 2018 Columns

Samen met haar vrouw voedt columnist Lia drie nieuwsgierige kinderen van 5, 3 en 2 jaar op. Door haar full time job als verpleegkundig specialist GGZ lijkt ze naar eigen zeggen soms op de ‘man die op zondag het vlees snijdt’. Haar missie? Laten zien hoe verschillend we allemaal hetzelfde zijn. Je vindt haar ook op haar eigen blog.

Column: Droombaan

Ik weet het nog goed, vier jaar oud was ik, toen ik mijn droombaan uitkoos. Het was een trieste setting, waar ik desondanks met een warm gevoel op terugkijk. Ik liep aan de hand van mijn moeder door het verpleeghuis. Op weg naar die ene kamer, van mijn vader. Hij kreeg een motorongeluk toen ik drie jaar was, en lag zestien maanden in coma. De laatste maanden van zijn leven lag hij in dat verpleeghuis, waar we hem bijna dagelijks bezochten. Hoe triest ook, ik vond het fijn om daar te zijn. De verpleging deed enorm hun best om het ons naar de zin te maken. Ze verstopten op mijn verjaardag cadeaus in papa´s kamer en lieten mij helpen met zijn verzorging. Ook mocht ik de liefste meneer, die daar ook verbleef, eten geven, waarna hij op een machine een zin typte, omdat hij niet meer kon praten. Ik rende dan met die zin door de gang naar mijn moeder die het voorlas, waarna ik terug rende om antwoord te geven.

Die ene dag dat ik daar liep aan de hand van mijn moeder, passeerden we het kantoor van de verpleging. Ik wees ernaar en zei tegen mama dat ik daar wilde werken als ik groot was. Ze waren echte helden voor mij. Papa overleed helaas, maar mijn droom bleef en ik heb hem waargemaakt. Ik heb zelfs stagegelopen in het betreffende verpleeghuis. Dat voelde alsof ik eindelijk iets terug kon doen voor die verpleegsters van toen (waarvan sommigen er nog steeds werkten en zich ons herinnerden).

Automaker

Vandaag kwam die herinnering terug. Met dank aan onze middelste musketier, Aimee. Ze is nu bijna vier jaar en weet, net als ik destijds, precies wat ze wil worden als ze groot is: ‘automaker’.
We reden vanuit Limburg naar mijn moeder in Brabant en passeerden op de A2 de VDL Nedcar fabriek in Born. Ik vertelde Aimee dat daar auto’s gemaakt worden en wees haar op de mini die boven op een sokkel in de lucht lijkt te rijden. Ze was meteen enthousiast, stelde vragen en wilde daar gaan werken. Ik vroeg haar of ik dan ook een auto van haar mag hebben. Dat mocht als ik hem deelde met mama (gelukkig staat scheiden niet op onze planning). Oscar, onze jongste musketier, volgde direct. Hij zag het ook wel zitten om daar te werken. Grappend zei ik tegen hem: ‘Dan moet je vragen of Aimee je een baan regelt tegen die tijd.’ En ja hoor hij komt naar voren in zijn autostoeltje, draait zich naar zijn grote zus met de woorden: ‘Aimee, ik ook werken blieft.’ Aimee bevestigde dat ze best zijn kruiwagen wilde zijn, dus de deal was beklonken.

Ik zat met een voldane glimlach voor in de auto, omdat ze zo coöperatief zijn in hun dromen. Ik hoop dat ze hieraan vasthouden, want, eerlijk gezegd, hebben wij gebrek aan een goede autodeskundige in onze omgeving en dat is toch altijd wel érg handig.

Reageer op artikel:
Lia: ‘Ik hoop dat ze aan hun dromen blijven vasthouden, net als ik’
Sluiten