Waarom er bij oma andere regels gelden dan thuis (en waarom dat helemaal prima is)

Bij oma logeren is een groot feest - en zo moet het ook zijn!

Kids

‘Mama, mag ik bij oma slapen?’ Sinds Famme’s Inge twee maanden geleden vanuit het buitenland terugverhuisde naar Nederland, weet haar driejarige dochter wel wat ze wil. Bij oma slapen, dus. Want bij oma worden koekjes gebakken (en opgegeten), televisie gekeken vanuit bed en mag ze wél op de bank springen. Daar wel, ja.

Naar oma

Dit weekend gaat de driejarige dochter wederom ‘losjéééren bij oma’. Ik zwaai haar elke keer met een grote glimlach uit: het was één van de redenen die ons na jaren in het buitenland ertoe deed besluiten terug te keren. Onze dochter heeft namelijk de liefste oma ter wereld – zowel in haar optiek, als in de mijne – waar alles mag en alles kan. Vooruit, niet alles, maar wel een boel. In ieder geval meer dan bij ons thuis.

Routine, schmoutine

Moeders praten graag over routine, consequent gedrag en het belang van grenzen stellen als het gaat over de opvoeding van kinderen. Ik doe daar graag aan mee, mede dankzij een bovengemiddeld mondige dochter die duidelijk baat heeft bij enige begrenzing. En toegegeven, ik hou zelf ook van overzicht en structuur. Ik noem het graag een win-winsituatie.

Lijstjes en schema’s

Voor het eerste logeerpartijtje na onze terugkomst naar Nederland vroeg mijn moeder ons ‘hoe we het voor ogen hadden’. Wat precies? ‘Nou, wat oma wel en niet mocht doen met haar kleindochter dat weekend’. Ik moest lachen, want ik wist waar de vraag vandaan kwam. De eerste twee jaar sliep mijn dochter als we in Nederland waren vaker een paar dagen bij haar. Toen was ik nog volop in de weer met lijstjes, schema’s en een klein dozijn ge- en verboden rondom slaapjes (volgens schema), schermtijd (niet) en eten (pertinent geen suiker of andere ‘rommel’). Oma noteerde op haar beurt braaf wat er elk uur gebeurde, wat er gegeten werd en hoeveel dan precies, van hoe laat tot hoe laat er geslapen werd en wat er wel en niet in de luier zat. De schat.

Tuurlijk, leuk, doe maar!

Dat was toen. Anno nu laat de uithuizige gedragscode zich het best omschrijven als ‘túúrlijk, leuk, doe maar!’ Die evolutie ging niet over een nacht ijs, maar was een proces van ouder worden (zij én ik), controle loslaten (ik) en het besef dat kinderen heus niet na een paar iets minder strikte dagen compleet van het pad af raken.

Inmiddels weet ik dat dat niet gebeurt, integendeel. Het lijkt erop dat kinderen, ook als ze pas drie jaar zijn, tamelijk moeiteloos het onderscheid kunnen maken tussen wat er bij oma mag, wat thuis mag, en ze weten dat die twee los van elkaar staan. Bij oma rijdt ze linea recta met haar fiets de keuken in, waar ze bij ons weet dat dat verboden terrein is en ze keurig halt houdt voor de drempel. Bij oma wakker worden betekent vragen of ze ‘bij oma in bed visie mag kijken’, waar dat bij ons geen optie is. Los van het feit dat we geen tv in de slaapkamer hebben, geldt bij ons thuis de regel dat er alleen aan het eind van de dag een half uurtje Peppa Pig gekeken mag worden (best wel streng ja, benieuwd hoe lang we dat nog volhouden).

Van god los

Uiteraard is het bij oma niet van god los en mag er ook daar niet met eten gegooid worden, en één ijsje, drie koekjes en zes poffertjes per dag is wel zo ongeveer de dagelijkse max. Ook oma is gelukkig bekend met het fenomeen ‘groenten’, en zo veel later dan thuis ligt ze er nou ook weer niet in.

Hoeveel later dat dan precies is? Geen idee, want dat is nou precies de crux: ik hoef het allemaal niet te weten. Oma mag doen en laten wat ze wil, zolang zij denkt dat het leuk, lekker en gezellig is, vinden wij alles best. De ongekende van oor-tot-oor glimlach van de dochter als ik haar na de logeerpartij op kom halen, zegt alles. Bij oma slapen is feest, en precies dat moet het ook zijn.

Dank je wel lieve oma, tot vrijdag!

Over win-winsituaties gesproken: Op kleinkinderen passen is goed voor oma’s hersenen

Meer leuke content? Like ons op Facebook