Lonneke: ‘Terwijl ik tussen ze in lig, dompel ik me onder in hun liefde’

Janne Vogel 31 aug 2018 Columns

Lonneke (41) is vinoloog (wijnexpert) en is moeder van drie dochters (10 en een tweeling van 6). Samen met haar man is ze eigenaar van een restaurant en omdat haar leven zo hectisch is, vindt ze het heerlijk ontspannend om met een gezonde dosis sarcasme en zelfspot over haar jongleerkunsten als moeder te schrijven op mamadrinktwijn.nl. En hier op Famme, natuurlijk.

Column: ‘Mama, kom je even bij ons liggen?’

‘Mama, kom je even bij ons liggen?’
Ik kijk naar de klok en zucht diep. Het is al 20.00 uur. Morgen is de vakantie afgelopen en moet iedereen weer terug naar school. Beneden staan 3 volle wasmanden en 1 groot glas wijn op mij te wachten. Eerlijk gezegd voel ik me uitgeput. Na 6 volle weken zomervakantie is er geen energie en geduld meer voor deze twee drukke, zevenjarige meisjes. Het was een heerlijke, maar ook zeer vermoeiende zomer, waardoor ik stiekem blij ben dat het schoolleven morgen weer van start gaat.

‘Alsjeblieft? Je hebt al zolang niet meer bij ons gelegen…’
Vier blauwe ogen kijken me smekend aan. Awww. Ze zien er allebei een tikkeltje bezorgd uit.

Groep 3, nog een keertje

Morgen starten ze in groep 3. Opnieuw.
Vorig jaar is het leren lezen, rekenen en schrijven flink tegengevallen qua leerdruk en tempo. Beide meiden haakten halverwege het leerjaar af en zijn op een lager niveau verder gegaan. Waardoor zelfvertrouwen en trots een flinke deuk opliepen. Met als logisch gevolg: ‘School is STOM!’

Dit schooljaar mogen ze het nog een keertje overdoen. Een nieuwe kans, die met beide handen wordt aangepakt. Ze kunnen niet wachten om aan hun jongere klasgenootjes te laten zien dat ze het lezen en schrijven al beheersen. Eindelijk lopen ze eens vóór op de rest. Maar… wél zonder hun oude klasgenootjes en dat voelt een beetje raar.

Geluk

Ik stap bij de dames in bed en ga heerlijk op twee harde bedstangen tussen ze in liggen. Ze kruipen allebei meteen tegen me aan. En terwijl ik mijn armen om de meiden heensla, overvalt me een enorm gevoel van geluk en rijkdom. Het werpt me ook terug in de tijd, naar twee schattige baby‘s die je gemakkelijk tegelijk kon optillen. Ik snuif hun geur op; ze ruiken nog precies hetzelfde als 7 jaar geleden toen ze zo klein en kwetsbaar waren. Maar dat zijn ze op dit moment ook. Ze hebben me nu nét zo hard nodig als toen. Maar dan anders.

De dag valt van ze af

Terwijl ik tussen ze in lig, dompel ik me onder in hun liefde. Ik voel twee kleine lichamen langzaam zwaarder worden. Hun ademhaling wordt rustig. In mijn armen valt de dag van ze af. Ze slapen binnen een paar minuten. Ik blijf nog wat langer op die harde stangen tussen ze in liggen. Genietend. Want ook bij mij valt alle spanning en stress af. Bovendien heb ik geen idee hoe vaak ik nog bij ze mag komen liggen. Hun 11-jarige zus vraagt er al jaren niet meer om. Die rent ook niet meer stralend in mijn armen wanneer ik ze kom ophalen van school. Haar begroeting bestaat uit een diepe zucht gevolgd door een flinke oogrol. Sterker nog, ze is de afgelopen weken amper van haar nieuwe ‘tienerkamer’ afgekomen.

Ik heb ze nodig

Dus wanneer mijn tweelingmeiden vragen om een knuffel, dan krijgen ze een stevige. Als ze vragen om mijn hand, dan grijp die van hun. Als ze op mijn schoot willen zitten, dan til ik ze er razendsnel op. En als ze vragen of ik bij ze in bed kom liggen, dan kruip ik erin. Harde stang of niet. Zij zijn namelijk niet de enige die dat van tijd tot tijd nodig hebben…

Reageer op artikel:
Lonneke: ‘Terwijl ik tussen ze in lig, dompel ik me onder in hun liefde’
Sluiten