Maaike ontmoet een dakloze man en dan gebeurt er dit…

Persoonlijk

Vorige week maakte Fammes Maaike iets bijzonders mee. Tijdens het wachten op de trein, op station Lelylaan, werd ze aangesproken door een dakloze man. Maar wat je normaal zou verwachten gebeurde niet. In plaats van dat hij iets vroeg, kreeg ze iets van hem.

Het was zonnig en warm. Iedereen stond die middag desondanks naar zijn telefoon te staren, zoals meestal als mensen op de trein wachten. Allemaal in hun eigen wereldje. En daar kwam hij aanlopen. Het eerste wat ik dacht: deze man komt natuurlijk vragen of ik wat geld voor hem heb. In mijn hoofd ging ik al door mijn portemonnee, wetende dat ik al jaren geen cash geld meer bij me draag. ‘Spreekt u Nederlands?’ opende hij het gesprek met een brede glimlach. Toen ik bevestigend antwoordde, gebeurde iets totaal onverwachts. Hij vroeg me of hij een gedicht aan me mocht geven. Ik was te verbaasd om te weigeren. ‘Hilmano van Velzen heet ik,’ vertelde hij, ‘ik ben de dakloze dichter van Lelylaan.’

Ik schreef een post over hem en plaatste die op Facebook

Hij pakte een klein boekje waarin hij met pen gedichten in opschreef en droeg me een prachtig gedicht voor over vliegen, je dromen najagen, boven alles uitstijgen. Eigenlijk is de uitleg die ik hier van dat gedicht doe veel te ‘boers’ voor het eigenlijke gedicht. Het raakte me. Toen hij mijn reactie zag, lichtte hij (nog verder) op. ‘Wauw. Dit is onbetaalbaar!’, riep hij, ‘hier doe ik het voor. Dankjewel.’ Hij gaf aan dat ik hem beslist niets hoefde te geven voor zijn gedicht, maar ‘mocht je iets willen geven, dan zal ik dat ook weer niet weigeren, zo ben ik dan ook wel weer.’ Helaas had ik dus geen geld. Plots herinnerde ik me de boterham die ik als avondeten had gemaakt, voor onderweg naar huis (ik zit rond etenstijd in de trein). Die had ik, die had hij harder nodig dan ik. ‘Hier’, zei ik. ‘Dankjewel’, zei hij weer. Ik bedacht me meteen: dit is mooi. Dit is gewoon móói, wat hij doet. Inspirerend. Ik schreef in mijn enthousiasme snel – met natuurlijk zijn toestemming! – een post over Hilmano en zette die op Facebook. ‘O, ik sta op Facebook!’ zei hij vrolijk. Hij vond het leuk, tegelijkertijd merkte ik dat het fundamenteel niet veel met hem deed.

Hij gaf niet alleen mij een gedicht. Hilmano sprak iedere persoon op het perron aan en allemaal kregen ze een gedicht van hem. Zomaar. En wat hij daarmee deed: hij brak ons stuk voor stuk open. We keken niet meer naar onze telefoon, maar opeens was ik in gesprek met het meisje naast me: ‘Dit is toch wel bijzonder, hè?’ En in de trein dacht ik: waarom kan deze man wat wij allemaal niet doen? En waaróm doen we dat eigenlijk niet? Hij is open en geeft iets van hemzelf, zonder ervoor iets retour te willen. A smile will do. Waarom kijken we vaak niet verder dan onze neus lang is? Hebben we onze mening over anderen meteen klaar? Besluiten we niet: hé, we zijn allemaal mensen, laten we ons best doen om het leven zo mooi mogelijk te maken, samen. Gewoon, omdat het dan fijner is voor iedereen? En waarom lachen we niet vaker naar anderen? Dat is al het halve werk.

Ik vermoed dat hij die middag meer mensen even met hun benen op de grond zette

En daar liep hij weer. Weg. Hij richtte even zijn armen omhoog omdat hij gewoon blij was met de zon. Ik besloot: I want to pay this forward. Die wijsheid; open en met een glimlach anderen tegemoet te treden. Want waarom zou je iets anders doen? Wat zou de wereld er mooi uitzien als we allemaal gewoon de wereld inderdaad iets mooier wilden maken, zonder iets retour te willen. Ik vermoed dat Hilmano die middag met zijn actie meer mensen uit hun zelfverkozen bubbel heeft gehaald en even met hun benen op de grond heeft gezet. We’re all in this together. Op mijn Facebook post over Hilmano kreeg ik een tienvoud aan het aantal likes dat ik normaal krijg. Ik ben dus blijkbaar niet de enige die er zo over denkt.

Dankjewel Hilmano.

Deze man doet iets prachtigs voor zijn moeder met Alzheimer… >

Wat vind je van dit voorval? Praat hierover mee op Facebook!

Meer leuke content? Like ons op Facebook