‘Maar dan ineens zijn er kansberekeningen en valt het woord ‘chromosoomafwijking’

Vorige week schreef Phileine al een ontroerende brief over haar bezoekje aan de gynaecoloog. Ze is samen met haar gezin in een achtbaan belandt en schrijft daarom deze week een brief aan haar partner.

Lief,

Ik weet niet wat ik zeggen moet. Ik geloof nog steeds niet dat we hier staan. We hebben de hele week veel gepraat. Je hebt me je engste, je mooiste en je bangste woorden gegeven. Ik gaf jou die van mij.

De wereld draaide door

We huilden en we lachten samen deze week. We hebben elkaar vermeden en we zochten elkaar op. Intussen draaide de wereld gewoon door. Jouw werk, mijn werk, de kinderen: alles vroeg gewoon de aandacht. Alles kreeg gewoon tijd en energie van ons, maar niets of niemand zoveel als ons nieuwe mensje.

Wat hebben we veel scenario’s doorlopen en wat zijn we elkaar en onszelf tegengekomen. Ik dacht altijd te weten wat ik in een situatie als deze zou doen. Alles en iedereen was altijd welkom binnen mijn leven. De natuur zou zijn weg gaan en ik zou genieten van wat er op mijn pad zou komen.

Maar dan ineens zijn er kansberekeningen en valt het woord ‘chromosoomafwijking’. We hebben elk onderzoek dat er bestaat gelezen. De afwijking die de echoscopiste bij ons knoetje waarnam, was vrijwel in al die onderzoeken reden tot ongerustheid. Serieuze ongerustheid.

Mag ik wel alleen aan mij denken?

Ineens verdwenen al mijn zekerheden. Ineens verdwenen al mijn antwoorden. Ineens wist ik het allemaal helemaal niet meer. Was echt wel alles en iedereen in mijn leven welkom? Kon ik de natuur wel echt vertrouwen? Wat zou ik mijn gezin en mijzelf aandoen als ik die houding bleef handhaven? Mocht ik überhaupt nog wel alleen mijn eigen antwoord laten tellen?

Maar daar was jij. Je belangrijke afspraken werden verzet, je telefoon ging uit en je ging bij me zitten. Je vertelde me jouw ideeën en vroeg naar die van mij. Er moest een onderzoek komen. We hadden drie opties gekregen van de vriendelijke specialist. We kozen voor de optie die ons het snelst een antwoord kon geven. Een duidelijk antwoord. En daarmee zouden we een risico nemen.

Omdat wij zo nodig zekerheid willen

Twee uur geleden gingen we op pad. Ik met een dubbel gevoel. Ik wist dat het de beste keus was, maar weten dat straks iemand een naald in de placenta zou steken… Diezelfde placenta die ons kindje voorziet van alles wat ze nodig heeft. Diezelfde placenta die staat voor het leven van dit knoetje. Diezelfde placenta die misschien straks gaat falen, omdat wij zo nodig willen weten of ons kind gezond is.

Het valt me zwaar. Met tranen in mijn ogen ga ik liggen op de behandeltafel. Ik kijk omhoog, naar waar de beelden van de echo geprojecteerd worden. Ik zie een prachtig meisje. Ons meisje. Ons derde meisje en ze ziet er zo mooi uit! Ze danst weer en het is alsof ze zeggen wil dat alles heus wel goed komt.

Daar is alweer een frons

De arts prepareert de instrumenten en komt naast me zitten. Zij aan de ene, jij aan de andere kant. Ze kijkt nog eens goed naar de afbeeldingen van de echo en ik zie ineens een frons. Ik wil van de tafel afspringen en mijn hoofd tegen jouw schouders drukken. Ik wil dit niet!
Pregnant woman

De arts kijkt in mijn ogen en zegt dat ze even overleg wil. Er komt een tweede specialist bij. En een derde (de dame die ons vorige week het slechte nieuws gaf). Ze knikken en kijken elkaar aan. Als ze het eens zijn kijken ze naar mij.
‘Tsja, u zult wel gemerkt hebben dat…’
Ik wil niks meer merken! Ik vraag me af of jij iets hebt gemerkt en ik kijk je vragend aan. Jij kijkt vragend naar de artsen. ‘We zien alle drie een prachtig neusbotje’

Mijn hoofd barst uit elkaar van ongeloof

Ik kan niet geloven wat ik net hoorde dus laat de arts het graag zien op de echo. Inderdaad. Waar vorige week een donkere vlek zat zitten nu twee prachtige witte streepjes. Mijn hoofd barst uit elkaar van geluk en ongeloof. Vol met vragen knijp ik in je hand en je knijpt me even terug. Er volgt nog een nieuwe echo waarin alles opnieuw gemeten wordt. Er komt een nieuwe kansberekening en met een cijfer in de duizenden morgen wij terug naar huis.

En hier staan we nu. Alsof de afgelopen week slechts een onwelkome nachtmerrie was. Totaal verrast stappen we in de auto. Op weg naar huis. Ons huis. Van jou, van mij en straks van onze vier prachtige kinderen.

Mijn vertrouwen in de natuur is terug en ondanks de vele tranen had ik de afgelopen week niet willen missen. Het heeft me geconfronteerd met mezelf en met mijn overtuigingen. Het heeft me geleerd dat gezondheid het grootste goed is. Het heeft me wakker geschud en levensenergie gegeven. Maar bovenal heeft het me nog dichter bij jou gebracht. Nog dichter bij de man met wie ik zo dolgraag mijn leven deel. Dankjewel liefde, dat je bent zoals je bent.

Liefs,

Jouw Phileine

Wil je reageren op deze brief? Dat kan via Facebook.

Lees hier wat er aan deze brief vooraf ging: ‘Eenmaal buiten omhels ik mijn lief en weet ik dat er een rare tijd op ons wacht’ >

Reageer op artikel:
‘Maar dan ineens zijn er kansberekeningen en valt het woord ‘chromosoomafwijking’
Sluiten