Ja, ik wil écht maar één kind (en als dat mij een egoïst maakt, dan is dat maar zo)

En nee, ik denk écht, écht, écht niet dat ik daar later spijt van krijg

Kids

Het is vaste prik als ik me in een gezelschap bevind waarin men elkaar nog niet kent. Wie ben je, wat doe je, gezellig! Wanneer het gezelschap bestaat uit meerdere vrouwen van pak ‘m beet 30+ komt het gesprek al snel op kinderen. Hoeveel, hoe oud?

‘Eentje, een dochter, ze wordt volgende week drie.’ Wat leuk, wordt het langzamerhand niet tijd voor nummer twee? ‘Nee, dat wordt het niet. Ik wil namelijk maar één kind.’ Een uitspraak die vaak gevolgd wordt door een licht ongemakkelijke stilte.

Ik heb er al eerder over geschreven: het taboe van ‘maar’ één kind willen. De bijzondere opmerkingen die ik de afgelopen jaren – reeds startend luttele maanden na de geboorte van onze dochter – kreeg te horen wanneer ik aangaf dat het voor ons bij die ene, (in onze ogen) perfecte dochter blijft.

1. ‘Het zijn de hormonen, dat zeg je nu, ik spreek je over een jaar weer’
We zijn inmiddels toch al gauw 2,5 jaar verder en ik zeg nog steeds dat ik maar één kind wil. Of betekent dat dat ik nog steeds post-zwangerschap-hormonaal ben?

2. ‘Daar krijg je later spijt van’
Ik ken denk ik best wel een paar moeders die stiekem een tikkie spijt hebben van hun derde telg, enkelen misschien zelfs van nummer 2 al. Misschien moeten we vanaf nu ook deze moeders vooraf ‘waarschuwen’?

Dat een kind levensgrote impact heeft op je relatie, komt voor niemand als een verrassing (toch?)

3. ‘Eén is een kostbaar bezit’
Exact! Juist daarom zijn we zo ontzettend dankbaar en blij met ‘r. Weet je hoeveel ouders dolgraag een kind zouden willen, maar die dat verdrietig genoeg niet gegund is?

4. ‘Dat betekent dat ze ooit helemaal alleen is’
Dan is er ergens in de opvoeding iets behoorlijk misgegaan, met name daar waar het de ontwikkeling van sociale vaardigheden betrof.

5. ‘Hoe kan jij nou moe zijn, je hebt er maar één!’
Een kind is een kind, een gebroken nacht is een gebroken nacht; er voor één kind twee keer uit moeten staat gelijk aan er voor twee kinderen elk één keer uit moeten.

6. Vind je het niet een beetje egoïstisch van jezelf?
Nee, niet per se. Maar dat komt ook omdat ik dat ergens ook wel ben: egoïstisch. En 3, 2, 1.. haters, go!

Voor haters die echt willen losgaan, lees dit eens: ‘Help, ik denk meer aan werk dan aan mijn kind’

7. Toen ik een tweede kreeg, realiseerde ik me pas goed dat het leven met één kind echt supergemakkelijk was
En dat, lieve mensen, is dus één van de redenen waarom wij het bij eentje laten. Weet je wat, breng die tweede anders een keertje bij ons om te spelen, anders is onze dochter ook altijd maar zo alleen, de arme ziel.