Muriel Oonincx
Muriel Oonincx Columns 11 sep 2014

Mag ik U voorstellen: Mevr. de vrouw van…

Na 11 jaar relatie, 7 jaar huwelijk, 6 jaar kinderen en 1 maand pup doet ze het. Iets waarvan ze niet wist dat het haar zo veel moeite zou kosten. En waarmee ze vier mannen zo veel plezier doet. Een innerlijke zoektocht naar het antwoord.

Een tijdje terug trouwde een vriendin van me. Daags na de geweldige bruiloft paste ze haar naam aan. Op Facebook, LinkedIn, Twitter, zelfs haar emailadressen droegen vanaf dat moment de naam van haar man. Overdreven vond ik het en ik raakte er zelfs licht geïrriteerd van. Had ze geen eigen identiteit? Kon ze niet eventjes wachten.

Onprettige gevoelens

Het duurde even om me te beseffen dat het eigenlijk vrij weinig over haar, maar des te meer over mij zei. Hoewel beseffen deed ik het misschien wel, maar ik druk nogal graag onprettige gevoelens naar de achtergrond, waardoor ik glijdend door het leven kan gaan.

Te afhankelijk

Misschien was ik wel een beetje jaloers dat zij het wel deed, waar ik na jaren nog steeds onder mijn meisjesnaam door het leven ging. Of vond ik haar te afhankelijk. Of kwam het door het onderzoek waarover ik las in 2008? Krap een jaar na mijn trouwen.

Minder salaris

De Universiteit van Tilburg kwam met (voor mij) vrij schokkende resultaten over het aannemen van de naam van je man en de kansen op de arbeidsmarkt met bijbehorend salaris. Vrouwen die de naam van hun man aannamen zouden als minder ambitieus, minder intelligent en emotioneler gezien worden. Ook werd het salaris lager ingeschat. En ze zouden ouder en lager opgeleid zijn. Nou, dat ging mij niet overkomen. Iedereen in de media wereld kende mij bij mijn meisjesnaam, en zo zou het blijven.

Romantisch

De man snapte het wel, hoewel hij het wel een romantisch idee vond om dezelfde naam te dragen. ‘Als ik een nieuwe baan krijg’, was mijn antwoord dan. En die baan kwam. ‘Ja, maar het is nog steeds in de tijdschriften schatje, ze kennen me nou eenmaal bij Oonincx’ was mijn repliek op zijn constatering dat de naam ongewijzigd bleef.

‘Ik stelde me voor als van der Louw en dat bekte best lekker’

En toen verhuisden we naar Zuid Afrika. Een nieuw begin, als gezin in een spannend avontuur. Met visa en stempels met ‘vrouw van’ in het paspoort. Op de nieuwe school stelde ik me voor als van der Louw en dat bekte best lekker. Uit luiheid pastte ik mijn social media en mailadressen niet aan, maar het scheelde niet veel.

Aha erlebnis

Ik startte Famme en daar kwam het aloude onafhankelijkheidsgevoel weer boven drijven, totdat ik afgelopen week een ‘aha erlebnis’ ervaarde. Bijna letterlijk ging er een klein geel lampje boven mijn hoofd aan. Ik ben een gezin met drie kinderen en een geweldige man, waar ik de rest van mijn leven bij wil horen. Hoezo onafhankelijk? Hoe afhankelijk is het eigenlijk dat ik me laat leiden door meningen en opinies van anderen die mij denken te beoordelen op mijn achternaam in plaats van de krachtige vrouw die ik ben. Die ik me voel.

Hoe krachtig en geëmancipeerd is het eigenlijk om te zeggen: lazer op allemaal met je intelligentie, ambitie en leeftijd. Ik maak het krachtigste statement dat er is:

Mijn naam is Muriel van der Louw … – Oonincx. Dat dan weer wel. En ik ben trots om twee namen te mogen dragen. Van mijn familie die mij liet opgroeien tot jonge vrouw en mijn familie die ik zelf geworden ben! Dus Facebook, LinkedIn daar ga je. Benieuwd wat de reacties zullen zijn…

Reageer op artikel:
Mag ik U voorstellen: Mevr. de vrouw van…
Sluiten