‘Mama is even festivallen’

En leuk dat ze daarvan wordt!

Persoonlijk

‘Waarom zetten we mama hier af?’ vraagt de oudste zoon van Fammes Muriel aan z’n papa. ‘Mama gaat even festivallen, dat heeft ze nodig.’ En zo is het. Zo heel af en toe moet die batterij opgeladen worden. Het zei door te gaan eten met vriendinnen of in een kuuroord te relaxen. Deze keer: een dagje Georgies Wundergarten in Ruigoord…

Meer dan ooit heb ik het moederschap en gezinsleven in al zijn facetten omarmd de afgelopen jaren. Door mijn verhuizing naar het buitenland zegde ik baan op, om me voorlopig voornamelijk te focussen op ons gezin met drie jongens. Dat daar, door de vrije tijd die ik ook kreeg, Famme uit ontstond was een dream come true. Toch komt het gezin meer dan ooit op 1. Nu we net terug zijn uit Kaapstad en ons leven hier nog niet helemaal op de rit hebben sjees en race ik met mijn bakfiets van hot naar her. Mét meegenomen Zuid Afrikaanse hond die ons af en toe voortrekt als ze een poes uit een voortuin ziet schieten. Maar dat is een ander verhaal voor een andere keer.

‘Ik moest weer even Muriel worden’

De afgelopen maanden voelde ik me moe, doodop en leeg. De grote verhuizing terug en al het geregel voor de nieuwe school, huurhuis, sportclubs en werk eiste zijn tol. Ik miste niet alleen slaap (heel veel slaap), maar ook tijd voor mezelf. Echt voor mij alleen. Goed, hier en daar een etentje, maar ik moest weer even Muriel worden. Die 34 jaar lang alleen maar voor zichzelf hoefde te zorgen en niet voor drie kleine apen die haar te lief zijn.

Ruigoord

En dus kocht ik in een opwelling een paar maanden geleden kaartjes voor wat leek een leuk festival in Ruigoord. Nog nooit geweest, maar altijd al hoog op mijn verlanglijstje om eens te bezoeken. Ik was ze alweer vergeten toen ik een mailtje kreeg van Georgies Wundergarten voor het opkomende festijn. Op de Georgies Facebook bleek al gauw dat het compleet uitverkochte festival nogal gewild was en ik appte een vriendin. Ga je mee?

En daar stonden we dus afgelopen weekend met drie eind dertig/begin veertigers tussen de festivallende twintigers. Als ik een jonge hipster was geweest had ik nu gezegd dat het epic was. Met onze outfits zat het wel snor. Lees: spiegelbril, hemdje, slippers en een rok(je). De slappe hoed ontbrak. En ik zat me toch een potje lekker in mijn vel met m’n vriendinnen. We hopsten van plek naar plek met onze desperado’s in de hand.


Muriel, Floor en Karlijn helemaal in de flow tijdens Georgies Wundergarten

DJ Kremlin Disko (onthou dames, onthou) draaide een mix van jaren ’80 en ’90 met een goeie beat eronder. Hij draaide Dr. Beat (mylo versie), mijn openingsnummer van m’n huwelijk en ik leefde weer helemaal in dat moment. Met vlinders in mijn buik appte ik mijn lief die thuis met de kinderen in de weer was…

Voor mijn neus dook een jongen op, grijnzend. En het gesprek dat zich ontknoopte kan met recht epic genoemd worden. ‘Wat leuk dat hier niet alleen maar 18-jarigen zijn, mag ik vragen hoe oud je bent?’ Ik verslikte me half in mijn desperado en twijfelde even om terug te kaatsen ‘hoe oud denk je?’ maar dat vond ik toch iets sneu. ’41… en jij?’ ‘Ik ben 26’ was het antwoord van de jonge knaap. ‘Heb je kinderen?’ ‘Ja, drie jongens en ik stak drie vingers op om mijn woorden kracht bij te zetten.’ ‘Heb je een man?’ 1 vinger stak ik op en toonde mijn trouwring.’ ‘Voor een 41-jarige heb je nog een mooi figuur, mag ik met je dansen, ik heb een vriendin, dus ik wil alleen maar dansen.’ Ik besloot het hierbij te laten en zwaaide en danste naar mijn vriendinnen terug.

Dit trek je aan als je naar een festival gaat met je kinderen >

Naar huis

Ik appte de man dat ik bijna richting huis kwam. Thuisgekomen doken we onder de lakens en werd het nog heel gezellig. ‘Ik moet jou vaker naar een festival sturen’ concludeerde hij de volgende ochtend. En zo is het. Een festival (of elk ander ding waar je blij van wordt) geeft je vleugels en dat is net wat ik nodig had.

Op een andere manier me-time vinden. Zo kan het ook!

Meer leuke content? Like ons op Facebook