‘Mama, mama, ma-ha-ma!’ Zo simpel leer je je kind je niet te onderbreken

Kids

Ik vond het echt een ding toen mijn oudste klein was. Hoe vaak hij mij wel niet – enthousiast – onderbrak in een gesprek! En als het dan een gesprekje met de man was over ‘hoe het op het werk ging’, dan was het nog tot daaraan toe dat onze tweejarige ons onderbrak. Maar soms… Kwam. Het. Echt. Niet. Uit. Kwám, ja…

Want ik besloot het aan te pakken. Op precies het juiste moment kwam ik destijds via Pinterest op een artikel over ‘de onderbreekregel’. Nadat ik er enthousiast door was gemaakt (iets wat ik nu bij jou probeer te doen, had je me door?), besloot ik het thuis te introduceren.

Niet doorheen tetteren

Het gegeven is simpel: wil je kind iets tegen je zeggen, maar zit jij middenin een gesprek? Dan legt je kind z’n hand op jouw schouder (tegenwoordig lees ik overal op ‘je pols’, dat kan natuurlijk ook). Hij legt daar (op je schouder of pols) dus zijn hand als een teken dat hij graag iets tegen je wil zeggen.

Omdat jij in gesprek bent en hij weet dat hij er niet zomaar doorheen mag tetteren, legt hij die hand daar. Jij legt vervolgens – tijdens het gesprek – even jouw hand op zijn hand.

Je zegt daarmee eigenlijk: ik weet dat je iets wil zeggen, maar nog even geduld. Dan, als jij klaar bent met je zin, draai je je naar je kind toe en vraagt: ‘Jij wilde graag iets zeggen? Vertel!’

Verbaasde gesprekspartner

Et voila! Je gesprekspartner zal ten eerste blij verbaasd zijn (eindelijk eens een kind dat niet ‘Mama, mama’ door het gesprek begint te schreeuwen en eindelijk een moeder die dan niet meteen afgeleid is en uit het gesprek wordt gehaald). Ten tweede zal je kind blij zijn omdat hij maar een paar seconden hoefde te wachten tot er vol overgave naar hem werd geluisterd (want ja, dankzij dit mooie gebaar is je gesprekspartner ook één en al oor voor je geduldige kind).

Nieuw leven inblazen

Het grappige is dat het in ons gezin vrijwel meteen werkte. Mijn oudste was zelfs trots als een pauw toen hij de regel keer op keer toepaste. Vooral als hij zag hoe (blij verrast) er door anderen op werd gereageerd. Maar ik zal wel even eerlijk zijn, de laatste tijd is deze regel een beetje in het slop geraakt. Geen idee waarom, maar aangezien ik nu weer aandacht aan deze simpele regel geef, ga ik ‘m thuis ook maar eens nieuw leven inblazen. En dan begin ik dus bij mijn jongste, want die heeft ‘m nog niet helemaal onder de knie.

In het kader van aandacht geven aan je kind (en je gesprekspartner). We zouden misschien wat minder aandacht hieraan moeten geven. Probeer het eens. >

Meer leuke content? Like ons op Facebook