Maaike confronteerde haar pesters en leerde dit!

Maaike Helmer 13 mei 2015 Kids

Pesten, het maakt het leven van een kwetsbaar kind nodeloos verdrietig. Zelf ben ik vroeger ook gepest. Een spontaan gesprek met een aantal pesters-van-toen, leverde verrassende inzichten op, waar pestslachtoffers-van-nu wat aan kunnen hebben.

1. De hoofdpester is vaak best ongelukkig…

Ik ben mijn ‘hoofdpester’ eens tegen het lijf gelopen en dat was best een interessant en leuk gesprek. Ik vroeg haar waarom ze me vroeger pestte. Haar antwoord: ‘Ik had het toen zó moeilijk thuis. Bij jou leek het altijd alsof alles vanzelf ging. En je trok je nergens iets van aan, deed je eigen ding. Heel irritant.’ Eigenlijk best een compliment. Ook gaf ze toe dat ze het deed om haar sociale positie te houden, iets wat ook door onderzoek wordt onderschreven. Iets waar ik alleen maar medelijden mee kan hebben, achteraf…

2. Veel pestkoppen zijn zelf doodsbang

Het gros van de pesters is meeloper. Meelopers pesten vooral omdat ze bang zijn anders zelf de klos te zijn. Eén van de meelopers uit mijn pestverleden heb ik ook gesproken. Hij legde me uit dat hij vooral bang was dat de pijlen op hem gericht werden als hij voor me opkwam. Hij voelt zich schuldig over wat er is gebeurd en is nog steeds onzeker: meelopen gaf hem het idee dat hij laf was.

3. Pesters zijn ook maar mensen

Toen ik zelf werd gepest, had ik het beeld dat pesters onschendbaar waren. Een soort onneembare vestingen. Het had dus weinig zin me ertegen te verzetten. Daarom dook ik maar in elkaar, waardoor ik nóg kwetsbaarder werd. Zelf heb ik er twee keer in mijn leven echt op geslagen. Dat had in beide gevallen effect. Blijkbaar dwong de vuistslag van dat sproeterige meisje toch respect af. Nu pleit ik er absoluut(!) niet voor er dan maar op te slaan, maar het inzicht dat pestkoppen ook maar mensen waren die ook gewoon blauwe plekken kregen, was voor mij van levensbelang: ik begon hen te zien als gelijke in plaats van als ‘meerdere’.

pesten 1

4. Ze kunnen je niet breken

Eén van de grootste fouten die ik maakte: ik ging me naar het pesten gedragen. Dezelfde hoofdpester die ik sprak, zei achteraf: ‘Ja, je keek uiteindelijk ook wel een beetje alsof je het verwachtte. Daardoor verloren we respect.’ Ook onderzoek onderschrijft dat gebrek aan assertiviteit en angstige uitstraling niet bepaald helpen. Pas toen ik besloot dat ze onmogelijk macht over mijn eigenwaarde konden hebben (en geloof me, het duurde lang voor dat kwartje viel), hield het plotseling op.

5. Zelfvertrouwen is hun grootste vijand

Uit onderzoek blijkt dat bijna alle kinderen in hun leven een keer gepest worden. Maar 10% van al deze kinderen wordt later opnieuw gepest. Het verschil tussen de twee groepen? Bij de kinderen die niet opnieuw gepest worden, heeft de eerste pestervaring geen invloed op hun zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen lijkt dus de kans te verkleinen (opnieuw) gepest te worden.

Is jouw kind ooit gepest? Of jij zelf? Wat zou jij pesters (van vroeger) weleens willen vragen of zeggen? Praat mee op onze Facebookpagina!

Lees ook: Hoe deze lerares pesten aanpakt is ongelofelijk! >

Reageer op artikel:
Maaike confronteerde haar pesters en leerde dit!
Sluiten