Mariëtte (42) over haar postnatale depressie: ‘Iemand die mijn kind wilde, mocht het hebben’

Mariëtte (42) had een vurige kinderwens. Nu is ze dankzij IUI-behandelingen moeder van een jongen (10) en een meisje (7). Dat ging niet zonder slag of stoot, en na beide zwangerschappen had Mariëtte last van een zware postnatale depressie. Ze doet haar verhaal om andere moeders een hart onder de riem te steken.

‘Dat ik kinderen wilde stond vast. Helaas bleek zwanger worden niet makkelijk. Na een zwaar traject van IUI-behandelingen was het bij de oudste na drie jaar eindelijk raak. Intens gelukkig was ik. De zwangerschap verliep geweldig, en ik kon niet wachten om mijn kindje in mijn armen te houden. Aan die negen maanden vol geluk en blijdschap kwam tijdens mijn bevalling bruut een einde. Mijn oudste moest met een spoedkeizersnede gehaald worden. Een bevalling from hell was het, vreselijk. Ook wilde ik niets liever dan borstvoeding geven. Na honderd mislukte pogingen, tepelhoedjes, kolven en bijvoeden gaf ik het op. Het lukte niet. Als de kraamhulp kwam om me voor de zoveelste keer te helpen met aanleggen schoot mijn zoontje bij de eerste de beste aanraking in de stress. Achteraf is dit, samen met het niet zwanger kunnen worden en het niet zelf kunnen bevallen waar mijn depressie mee begonnen is.’

Huilend wakker

‘Vijf weken na mijn bevalling en de struggles die ik had met het geven van borstvoeding zorgden ervoor dat ik het allemaal niet meer zag zitten. Ik wilde zo graag een kindje, nu had ik een prachtige zoon, en leek het in de verste verte niet op wat ik ervan verwacht had. Ik stortte in. Op een ochtend voelde ik me zo ellendig dat ik ‘s middags even ben gaan liggen. Uit dat dutje werd ik huilend wakker. Ik ben meteen naar de huisarts gegaan en vertelde daar dat ik me afvroeg waar ik in godsnaam aan begonnen was, en dat ik vooral enorme spijt had dat ik aan kinderen begonnen was.’

Ik wilde niet alleen zijn, omdat ik bang was dat ik mezelf iets aan zou doen

‘Van de dokter kreeg ik medicijnen voorgeschreven die mijn depressie draaglijker moest maken. Ik begon eraan, maar voelde me geen klap beter. Sterker nog, het ging alleen maar slechter met me. Door de bijwerkingen werd mijn depressie eerst erger. Ik kon niks meer. Mijn moeder zette me elke dag onder de douche en droogde me daarna af. Alles was teveel gevraagd en kostte energie. Na het douchen trok ik meestal een fleecetrui aan en kroop op de bank. Daar zat ik dan de rest van de dag te zitten en naar Serious Request te kijken. Of nou ja, het programma was achtergrondgeluid, want echt kijken deed ik niet.

Mijn moeder zette me elke dag onder de douche en droogde me daarna af

Naar buiten ging ik niet, want ik zag overal beren op de weg. De drempel van mijn voordeur over stappen voelde als het beklimmen van de Mount Everest. Ik wilde ook niet naar buiten of alleen zijn, omdat ik bang was dat ik mezelf iets aan zou doen. Mijn kind wilde ik niet vasthouden. Ik had geen idee hoe en waarom ik dat moest doen, dus deed ik het af en toe voor de vorm. Omdat het moest en het van mij verwacht werd als moeder. Toen ik in het diepste dal van mijn depressie zat, heb ik eens gezegd dat als er iemand voorbij zou komen die mijn kind wilde hebben, hij of zij ‘m zo mocht meenemen.’

Tweede kind

‘Toen de medicijnen hun werk begonnen te doen en de situatie leefbaarder werd, zocht ik hulp. Ik kon terecht bij een centrum voor geestelijke gezondheidszorg, waar ik bij een groep met vrouwen in dezelfde situatie als ik, mijn steun zocht. Ik kon openlijk praten over mijn immense schuldgevoel tegenover mijn familie en kind, dat luchtte enorm op en veranderde ook mijn zelfbeeld. Ik was niet de enige met deze problemen, ik was niet raar. In totaal heb ik zestien weken thuis gezeten. Daarna ben ik weer halve dagen gaan werken. Het is niet van de ene op de andere dag verdwenen, en heb me in totaal een jaar lang somber gevoeld. Ik kon me om alles druk maken. Babyzwemmen was bijvoorbeeld de hel. Het hele gedoe van naar het zwembad rijden, omkleden, en in het zwembad iets doen wat eigenlijk geweldig leuk moet zijn, vond ik vreselijk. Toch wilde ik twee jaar later, toen het beter met me ging en mijn zoon wat ouder was, weer een kind.’

Mijn dochter kon me letterlijk gestolen worden

‘De keuze om opnieuw zwanger te worden was een heel bewuste. Vooral omdat het bij ons niet vanzelf ging. Na twee pogingen IUI was het echter al raak. Omdat ik wist dat ik gevoelig ben voor een depressie, heb ik er alles aan gedaan om een nieuwe te voorkomen. Zo wilde ik absoluut geen zware bevalling meer, en had ik in mijn dossier laten vastleggen dat ik bij een volgende bevalling, ik een geplande keizersnede wilde ondergaan. Ook nam ik me voor om direct met borstvoeding te stoppen als het weer niet lukte, en deed ik een beroep op een praatgroep in hetzelfde gezondheidscentrum. Waar ik echter geen invloed op had, was het overlijden van mijn vader in de vijfde maand van mijn zwangerschap en het slaapgedrag van mijn pasgeboren dochter, of eerder het gebrek daar aan. Ik belandde opnieuw in een depressie, maar nu met een kind extra in huis.’

Compleet uitgeput

‘Gelukkig herkende ik de gevoelens meteen, en ging direct aan de medicijnen. Alles begon weer van voor af aan. Ik kreeg te maken met dezelfde schuldgevoelens en ik hield niet van mijn prachtige dochter. Ze kon me letterlijk gestolen worden. Weer zat ik thuis met een kind waar ik niks van moest hebben, en liep er daarnaast ook nog eens een driejarige over de vloer. Omdat mijn dochter ‘s nachts niet sliep, raakte ik toch compleet uitgeput. Ik trok het niet meer, en ben met mijn zoon bij mijn moeder ingetrokken. Haar inbakeren is uiteindelijk mijn redding geweest, daar sliep ze namelijk een stuk beter van, waardoor het snel ook beter met mij ging. Twee weken na mijn verlof ben ik weer een paar uurtjes per dag gaan werken en vanuit daar ben ik langzaam weer op de rit gekomen.’

‘Mensen vragen me weleens of ik het allemaal gedaan had als ik wist wat me te wachten stond. Dat weet ik niet. Ik heb twee prachtige kinderen waar ik nu zielsveel van houd, maar een derde heb ik nooit gewild. Ik ben van heel erg ver gekomen, en het heeft lang geduurd voor ik weer de oude was, maar ik ben er sterker uit gekomen. Dat is ook wat ik andere vrouwen die in dezelfde situatie op het hart wil drukken. Het is logisch dat je je schuldig voelt, maar je kunt er niks aan doen. Een depressie overkomt je, zelfs als je er alles aan doet om hem te voorkomen.’

OPROEP!

Heb jij ook een mooi, inspirerend, ontroerend verhaal? Iets dat je met andere vrouwen wilt delen? We zijn op zoek naar verhalen van vrouwen, voor vrouwen. Zoals die van Mariëtte. Heb je iets waarover je geïnterviewd wilt worden? Dan mag je mailen naar [email protected] en krijg je snel antwoord.

Reageer op artikel:
Mariëtte (42) over haar postnatale depressie: ‘Iemand die mijn kind wilde, mocht het hebben’
Sluiten