Marloes (39) schrijft brief aan haar dochtertje dat overleed door noodlottige fouten in ziekenhuis

Kids

Afgelopen week is het precies drie jaar geleden dat Marloes haar dochtertje Luna kreeg. Ze beviel van een kerngezond meisje, dat door noodlottige fouten in het ziekenhuis na tien dagen overleed. Dat haar dood voorkomen had kunnen worden, maakt Marloes en haar man Chris nog elke dag strijdbaar: dit mag nooit meer gebeuren, vertelde ze afgelopen jaar al aan Famme.

Deze week schrijft ze een brief, recht uit haar hart, aan haar dochtertje die ze deelde op de Facebook-pagina Luna’s stem, waar ze nog steeds vechten voor gerechtigheid.

Lieve, lieve Luna,

3 jaar geleden…

Het is bijna 3 jaar geleden dat ik je voor het eerst in mijn armen hield. Mijn prachtige dochter, mijn meisje, mijn droom. Wat was je mooi, je was perfect. Helaas heb ik maar 10 dagen van je mogen genieten, naar je mogen staren, je mijn liefde mogen geven. Maar die 10 dagen waren zo mooi, zo bijzonder.
Je hebt me zoveel gegeven in die 10 dagen. Je hebt me laten zien wat vechten is. Je was zo sterk. Je was in staat om zoveel liefde te geven. Je was in staat om mensen bij elkaar te brengen. Met jouw energie vulde je elke ruimte met pure liefde. Je hebt, tegen alle verwachtingen in, nog meerdere keren je ogen open gedaan. Wat was je sterk en wat heb je hard gevochten om ons deze 10 dagen met jou te geven. Daarvoor ben ik je eeuwig dankbaar.

Maar dit was een gevecht wat jij niet kon winnen. Dit was een oneerlijk gevecht. Ja, je was gezond, maar je had geen schijn van kans. De artsen negeerden alle waarschuwingssignalen waardoor urenlang zuurstofgebrek onvermijdelijk was.

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik jou voor het eerst in mijn armen hield en gelijk wist dat je niet lang bij ons zou zijn. Mijn droom werd een nachtmerrie. Een paar dagen na je geboorte zouden we te horen krijgen dat je geen schijn van kans had. Dat het onmogelijk was dat je dit gevecht zou winnen. Onze wereld stortte in. We konden ons met geen mogelijkheid voorstellen dat we hier ooit overheen zouden komen. Dat we ooit weer de oude zouden worden, dat we ooit weer zouden leven zonder verdriet, zonder die pijn te hoeven voelen, zonder dit gemis. We hadden geen flauw idee hoe we ons leven weer moesten oppakken.

Nu 3 jaar later, besef ik me dat we toen gelijk hadden. Nee, we worden nooit meer de oude, we zullen nooit meer leven zonder pijn en verdriet te voelen, zonder dit continue gevoel van missen. Het missen van jou, Luna. Het missen van een echte moeder zijn. Ja, ik ben een moeder, maar ik kan niet over jou praten, ik kan mijn meisje niet knuffelen, ik kan je geen liefde meer geven, ik kan geen moeder voor jou zijn. Maar dit wil niet zeggen dat ik die gevoelens niet heb. Die zijn niet weggegaan toen jij weg ging.

Nu 3 jaar later mis ik je nog even erg en doet het nog net zoveel pijn. Dagelijks vraag ik me nog af hoe je zou zijn geweest, hoe het zou zijn geweest als je nu nog bij ons was. Hoe het zou zijn geweest om een echte moeder te zijn. Hoe het zou zijn geweest om jou te zien opgroeien.
Maar je bent er niet meer, ik zal nooit weten hoe het zou zijn geweest.
En nu, 3 jaar later, ben ik nog steeds een manier aan het vinden om daarmee te leren leven, dat ik nooit zal weten hoe het zou zijn geweest.

Maar in die 10 dagen heb jij me zoveel geleerd. Je hebt me geleerd om te vechten, je hebt me geleerd om te vertouwen op mijn intuïtie, je hebt me laten zien dat soms het onmogelijke toch mogelijk is. Je hebt me zoveel liefde gegeven. Dat zijn de dingen die me nu nog op de been houden. Die ervoor zorgen dat ik blijf vechten.

3 jaar geleden ben ik begonnen met mijn nieuwe leven. Een leven zonder jou. Dit leven is met geen mogelijkheid te vergelijken met mijn vorige leven.
Ik heb niet alleen jou verloren, maar ik ben mezelf verloren, mijn baan, vrienden en familie. Ik ben zoveel verloren.

De afgelopen 3 jaar waren zwaar, heel zwaar. En het is nog steeds zo zwaar. Elke dag kost nog zoveel energie. Elke dag doet het weer zoveel pijn.

Maar gelukkig hoef ik dit gevecht niet alleen te vechten. Ik heb iemand naast me staan die precies begrijpt hoe ik me voel. Iemand die me steunt door dik en dun. Mijn beste vriendje en jouw papa. Ook hij is elke dag hard aan het vechten om zijn nieuwe leven vorm te geven. Jij hebt onze band zoveel sterker gemaakt. Jij laat ons nog steeds weten wat er werkelijk toe doet: liefde.

Ik mis je lieverd en ik wou dat je hier was. Maar ik beloof je dat ik zal blijven vechten om mijn weg te vinden in mijn nieuwe leven.

Dank je wel dat ik jouw mama mocht zijn.

Ik hou van je.
Mama ❤

Medisch dossier

Marloes en Chris wilden na de dood van Luna antwoorden en vragen hun dossier op. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd en pas na veel getouwtrek krijgen ze het dossier. Daarin staat tot Marloes’ grote verbazing dat al veel eerder in de zwangerschap bekend was dat zij een placenta-afwijking had: placenta bilobata, oftewel een dubbele placenta. ‘Het staat er met drie uitroeptekens. Maar daar wist ik niets van. Hádden ze het maar gezegd. Dan had ik gegoogeld en was ik bij de stichting Vasa Previa terechtgekomen. Dan had ik om een Doppler-echo gevraagd, waarop de bloedvaten te zien waren. Dan had ik met 38 weken een geplande keizersnede gehad, was er geen bloedverlies geweest, was er geen zuurstofgebrek geweest en had ik hier nu een gezonde peuter rondlopen.’

Onverteerbaar

Dat Luna’s dood voorkomen had kunnen worden, maakt het verlies voor Marloes en haar man onverteerbaar. ‘Elke dag worstel ik hiermee, en ik weet niet of ik dit ooit kan accepteren. We hadden een gezonde dochter, en door fouten van het ziekenhuis is ze er niet meer. Daar moeten we mee zien te leven, maar dat is bijna niet te doen.’

Luna’s ouders vechten daarom nog steeds voor gerechtigheid. Wil je ze steunen, kijk dan op de Facebook-pagina Luna’s stem.