McDreamy in real life aan je bed is toch iets om blij van te worden, lijkt me

Phileine schrijft iedere week een brief, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Afgelopen week moest ze naar het ziekenhuis. Dat het bezoekje zó ongemakkelijk zou worden, had ze van te voren nooit kunnen weten…

Dag meneer,

Nou ja, meneer. Als ik je in de kroeg was tegen gekomen had ik je nooit ‘meneer’ genoemd. Je bent namelijk niet echt het type ‘meneer’.

McDreamy aan je bed

Meer het type ‘ik kijk nog eens naar je om, want je hebt zo’n gezellig, knap gezicht’. En als we dan in de kroeg aan de praat waren geraakt en jij had mij verteld dat je dokter was, dan was ik instant jaloers geweest op jouw patiënten. Want McDreamy in real life aan je bed is toch iets om blij van te worden, lijkt me.

Dat is dus helaas niet waar, kan ik vertellen uit ervaring. Want ik kwam je niet in de kroeg tegen. Ik kwam je tegen op het ziekenhuisbed waar ik met mijn 35 weken zwangere lijf lag bij te komen van een acute pijnaanval.
Terwijl ik met bril, ongewassen haren en verhuisnagels een beginnende bevalling lag weg te mediteren, duwde jij je hoofd ineens om het hoekje van het gordijn. Jouw goed gelukte hoofd.

Eyeliner in een ziekenhuisbed

En nee, ik lig niet te denken aan knappe dokters terwijl ik probeer een bevalling tegen te houden. Ik ben dol gelukkig met de vader van mijn vier kinderen en ik hecht geen waarde aan eyeliner wanneer ik mij in een ziekenhuisbed bevind. Maar sorry, een mannelijke gynaecoloog van midden dertig met jouw fysieke kenmerken is mij in deze hormonale fase gewoon iets te veel.

Als jij dan drie tellen nadat wij ons aan elkaar hebben voorgesteld mijn broek wat lager trekt zodat je warme handen mijn mega buik even kunnen voelen, voel ik mij daar toch gewoon heel erg ongemakkelijk bij. Natuurlijk schreeuwt een stem in mijn hoofd dat ik normaal moet doen en dat dit gewoon een arts is die op deskundige wijze mijn situatie bekijkt. Maar er schreeuwt ook een andere stem in mijn hoofd: ‘MOEDERS HOUDT UW DOCHTERS BINNEN WANT WAT EEN HEMELS EXEMPLAAR’ en ‘Waarom heb je niet gewoon je haar gewassen?’

Ik word afgeleid door jouw kaarsrechte tanden

Ik ben in de war en beantwoord jouw vragen terwijl ik word afgeleid door de kaarsrechte tanden die jouw mond sieren. Met de baby gaat alles goed. De pijn wordt veroorzaakt door mijn bekken en hebben dus geen directe invloed op de baby. De voorweeën die door mijn buik trekken zijn een reactie op de pijn en als ik rustig aan doe komt het helemaal goed.

‘En als de baby toch besluit te komen dan gaan we haar niet meer tegenhouden, dan staan we klaar om haar met open armen te ontvangen.’
‘Als je dat wilt, wil ik nog best even een inwendig onderzoek doen om je gerust te stellen…’

Mijn brein geeft groot alarm af

Eeehm. Ik hoor je woorden en zie het vriendelijke gezicht waaruit ze komen maar mijn brein geeft groot alarm af.
NEE! Geen inwendig onderzoek. Daar ben ik sowieso al geen fan van, maar al helemaal niet door jou. En daarmee besef ik dat ik je keihard aan het discrimineren ben.
Je bent me veel te knap. Je bent me veel te knap om bij te ontspannen en ook veel te jong. Een mannelijke gynaecoloog á la. Maar dan wel een seniore rustige man. Zo eentje die ‘dokter’ uitstraalt en niets anders.

Sorry meneer. Het spijt me dat ik niet zo enthousiast was en dat ik niet zo spraakzaam was. Wil je me je dienstrooster sturen? Niet omdat ik graag naar je wil kijken, maar omdat ik dan kan zorgen dat ik je niet meer hoef te zien.

Ik wil me graag concentreren op de baby en de naderende bevalling en kan daarbij jouw afleiding helaas niet gebruiken. Succes met je prachtige carrière, ik wens je veel mooie bevallingen toe.

Verwarde groet,

Phileine
(De grijze, onaardige walvis in bed 39 afgelopen maandag)

Je ziet er niet ziek uit en zo te horen aan het geschater dat uit de hippe kinderwagen komt, gaat het ook niet om je mooie krullenbol. Lees ook over deze bijzondere ontmoeting in het ziekenhuis >

Reageer op artikel:
McDreamy in real life aan je bed is toch iets om blij van te worden, lijkt me
Sluiten